Thelonious Monk - Genius of Modern Music, Volume 1 (2001)

....ben benieuwd naar deze plaat....toch 4 MUME'r die er op gestemd hebben....wellicht dat die er wat over kunnen roepen? Zelf heb ik 'Vol. 2' en 'Monk's Blues' en die bevallen me in ieder geval buitengewoon...

Is dit dezelfde plaat als deze ? Ik vermoed van wel, aangezien de hoes hetzelfde is... Maar de tracklist is anders ?

Dit is de cd versie, die andere waarschijnlijk de lp versie. In het cd boekje staat:
"Because this cd does not conform in content to the original 12" Lp, we have not included the original liner notes. The original LP mixed various sessions in incomplete form. This cd reissue presents the music of each session as it was recorded and in complte form."

dus......

Toch gek dat Epistrophy ontbreekt, dan.

Ik denk eigenlijk dat ie er wel op staat, maar dan onder de titel Thelonious. Op de voorkant van de cd staat Epistrophy wel, maar dat is dan ook van de platenhoes af genomen. Ik ben geen kenner, misschien dat er een kenner in de zaal is die ons uit de brand helpt.

Ondanks de hoge waardering hier, valt deze cd mij behoorlijk tegen. De eerste 6 nummers zijn niet om doorheen te komen, schel geluid en vervelende zenuwachtige muziek. Daarna gaat het 9 nummers redelijk . Komt waarschijnlijk omdat de bezetting alleen piano, bas en drums is. Maar de laatste 4 nummers vind ik weer vreselijk.
Nee, dit plaatje is niet mijn ding.

't is voor gevorderden, zullen we maar zeggen...

Ik weet dat ik nu een moeilijke vraag stel, maar kun je me ook uitleggen waarom dit voor gevorderden zou zijn?
Ik neem aan de je gevorderde jazz luisteraar bedoelt.

Een voorzichtige poging:

Het spel dat muziek met je speelt, draait onder andere om voorspelbare en onverwachte elementen die elkaar afwisselen. Maar ook bijvoorbeeld om afwisseling tussen consonanten en dissonanten.

Wat al dan niet voorspelbaar of onverwacht is, is natuurlijk individueel. Wel is het in de regel zo dat wanneer je te weinig voorspelbare elementen in muziek hoort, met andere woorden: te weinig houvast hebt, je makkelijk afhaakt. Hetzelfde kun je hebben bij muziek die té dissonant is. (Dissonant wordt meestal als onrustig en 'vervelend' ervaren, consonant als rustig en evenwichtig. De dissonant roept het verlangen naar consonantie op. Wanneer dit verlangen niet genoeg vervuld wordt, haakt menigeen af.)

Bij herhaald luisteren krijg je vaak al meer houvast, vooral als een nummer volgens een bepaald patroon is opgebouwd. Er zijn geijkte patronen (standaard 12-maten blues, bijvoorbeeld), maar juist iemand als Monk gebruikt nogal eens onregelmatige patronen. In het boekje bij deze CD wordt daar ook enige toelichting bij gegeven.

Vaak helpt het ook als je iets van muzikale technieken weet of als je zelf ervaren hebt hoe interactie tussen bepaalde muzikanten werkt.

In plaats van vervelende muziek wordt het dan opeens spannende muziek.

Dank je voor je snelle antwoord. Ik vind het een mooi geformuleerd antwoord en ik ga er even over na denken.

Ik ben ook geen groot Monk liefhebber (ik heb me er eerlijk gezegd ook nog niet echt in verdiept) maar begrijp wel waarom Monk een van de belangrijkste jazzmuzikanten is geweest. Hij wist een balans te vinden tussen vernieuwing (de bop voorbij) en herkenbaarheid. zijn pianospel was origineel zonder dat hij daarvoor tierenlatijnen in de vorm van lyrische pianoloopjes en ellenlange "kijk mamma hoe geweldig ik ben" solo's nodig had. Dit sprak nogal wat jazzmuzikanten die op zoek waren naar een nieuwe jazzvorm erg aan. Zowel Coltrane als Davis, maar ook "zware" avant-gardisten als Cecil Taylor en Von Schlippenbach zijn schatplichtig aan Monk

Las toevallig net het volgende. (en vandaar mijn reactie)

Monk was van een andere planeet, net als Miles Davis. Ik kon met beiden erg goed overweg, al waren het twee totaal verschillende personen. Dat komt doordat ik altijd eerlijk tegen hen ben geweest. Als ik vond dat Miles iets speelde dat niet lekker klonk, zei ik dat gewoon. Dat was hij niet gewend, maar hij respecteerde dat wel. Monk was dertien jaar ouder dan ik en ook ouder dan Miles. Wij beiden waren helemaal idolaat van die man en hebben alles aan hem te danken.

Aldus Sonny Rollins

Nu heb ik het cd`tje nog maar eens op gezet.
En daar ligt nu het probleem. Ik vind het juist niet spannend. Het komt bij mij over het algemeen over als een hoog "honky tonky" gehalte. Ik vind het tempo van de meeste nummers ook erg hoog liggen en er is totaal geen avontuur te bekennen. Althans niet voor mij. Die disonanten hoor ik ook niet. Ik heb nergens het gevoel van huh....wat gebeurd daar? Dus daar ligt het niet. Ik denk ook niet dat de opmerking over gevorderde luisteraar voor deze plaat terecht is.
Hoewel ik het nog steeds een zinnig stukje vind van dj maus.

En dat Thelonious Monk van grote waarde was voor Sonny Rollins en Coltrane en Davis, dat geloof ik onmiddellijk.

Waarom dan.

Hielden deze 3 jazzgrootheden soms van onavontuurlijke "honky tonk"?

even voor de duidelijkheid...het zal me een rotzorg zijn of jij Monk wel of niet goed vindt.

Ik geloof dat, omdat Thelonious Monk een grote naam binnen de jazz wereld is.

En het gaat mij er meer om, dat ik graag wil leren. Zo hoop ik dat iemand mij kan uitleggen wat er wel zo goed aan is. Dan kan ik misschien op een andere manier naar deze plaat luisteren. Jij zegt zelf dat je geen groot Monk liefhebber bent, vervolgens geef je de plaat 3,5 sterren. En dat doe je ook nog eens nadat ik een vraag heb gesteld bij deze plaat.
Dan hoor ik liever van je waarom je deze plaat goed vind. Daar heb ik meer aan dat dat je me verteld dat het je een rotzorg zal zijn van wat ik er van vind.

Ik kan deze plaat ook niet als 1 geheel zien, omdat het drie compleet verschillende opname sessies zijn met verschillende bezettingen.

Dat honky-tonk gevoel komt doordat hij vaak tegen het ritme in speelt.

Het draait bij Monk om ritme en iets wat je zou kunnen vergelijken met contrapunt.

In klassieke muziek spreekt men van contrapunt als meerdere melodielijnen hun eigen gang gaan, maar - je zou haast zeggen stiekem of terloops - op bepaalde punten samen met de andere melodielijnen akkoorden vormen. Ook dat is hier het geval. Het klinkt of iedereen maar wat doet, maar het gebeurt toch binnen bepaalde kaders. Alleen zijn die kaders redelijk onregelmatig / ongebruikelijk, waardoor ze moeilijker te herkennen zijn.

Dank je wel dj maus voor deze wederom heldere uitleg.

Ik heb hem nu voor de 5e keer op staan en ik begin nu toch dingen te horen die me zonder deze info niet op waren gevallen. Monk speelt inderdaad in aparte ritmes met de nummers mee. Het is soms net of hij willekeurig accoorden aanslaat.
Ik heb ook het gevoel dat ik de verschillende lijnen wat beter volg nu.

Het wordt in ieder geval al spannender.

hiep hoi

Ik heb 'm zelf ook - dankzij deze discussie - al heel de ochtend opstaan...

Er heeft hier al eerder een stem van mij gestaan (fredpit) ben opnieuw aan het beoordelen doe he trustig aan kom er af en toe weer eens een tegen b.v. als er aandacht aan gegeven wordt...

3,5* geef ik aan een album dat gewoon goed is...plaats het geheel in de context en kom tot de conclusie dat het 3,5* verdient. Daarvoor hoef ik toch geen groot liefhebber te zijn?

Ik weet dat er zat mensen zijn die stemmen onder het mom van Ïk vind het niks dus verdient dit album en deze artiest 0,5*...maar zo egocentrisch zit ik dus niet in elkaar (jij ook niet hoor )

zie eerste bericht...daarin staat wat ik goed vind aan Monk, zie verder.. ( ) Ik bedoelde het niet kwaad of zo

Verder maakt het mij echt niet meer uit wat je hier voor cijfer neerzet...ik heb nog ooit de hoop gehad dat er hier op mume qua jazz een soort van objectieve beoordeling tot stand zou komen maar dat was een domme gedachte van mij



Daar heb je een punt, vandaar wellicht dat dit ook als compilatie bekend staat ...ik vind de opname kwaliteit ook niet geweldig...

Deze samengestelde vroege opnames van Monk (1947-1952) blijven echter een bijzonder document van een muzikant die in zijn tijd uniek en weinig begrepen was Daarnaast van zeer grote invloed is geweest op de jazz in het algemeen. Dit omdat hij een nieuwe ritmisch/melodieuse vorm aan jazz wist te geven die weer als basis hebben gediend voor latere ontwikkelingen.

Om te begrijpen wat hier dan wel zo bijzonder is zul je dus echt kennis moeten hebben van de context...iets voor kenners/liefhebbers dus (maar dat mag je hier op mume niet zeggen want dan ben je een elitaire klootzak)

Maar goed..als je er niets aan vind dan vind je er niets aan en zet je hier toch gewoon een lage beoordeling neer...zal mij een rotzorg zijn

Uit de discussie hieronder blijkt dat het hier ook wel eens anders kan en dat platedraaier de moeite neemt om zich ook in deze plaat, die hem op het eerste gehoor zeker niet aansprak, te verdiepen.

Overigens vind ik deel 2 iets toegankelijker. Heb ik net ook nog eens opgezet.

Tja, een objectieve beoordeling kan naturlijk niet. Da`s inderdaad wel dom van je
En dat het je niet uitmaakt welk cijfer iemand anders geeft, dat is alleen maar goed toch.



Nou, dat is denk ik precies waar ik om vraag. Een beetje hulp van de mensen die er "verstand" van hebben. En als zo`n elitaire klootzak mij daarin verder kan helpen, dan hoor ik dat graag.
Dus ook jij bedankt voor je tekst en uitleg

en jij ook bedankt