Nervous Cop - Nervous Cop (2003)

Vrouwen: ik hou van ze, ik haat ze (nu ja). Liefde is immers masochisme (want welke lul doet het zichzelf nu aan), en in dit geval zijn vrouwen, al dan niet met opzet, toch wel de grootste sadisten die er op onze aardkloot rondschrijden. Ik deduceer, u begrijpt. Het zijn namelijk altijd weer vrouwen die mij danig in vervoering weten te brengen, echter: wat typeert nu precies het soort betoverende vrouw dat me keer op keer in een staat van ontreddering en hulpeloosheid doet verkeren? Zeker weten doe ik het niet, immers, liefde noch vrouwen zijn een exacte wetenschap, maar naar ik vermoed heeft algehele ongrijpbaarheid een aardige vinger in de pap. Vrouwen dienen immers enigma's te zijn; het de-vinger-er-niet-op-kunnen-leggen is dan ook meteen verklaard.

Joanna Newsom heb ik hoog in het vaandel staan. Deze dame heeft ongrijpbaarheid tot een kunst verheven; niet alleen is ze jammerlijk onbereikbaar, ook heeft ze haar uiterlijk gigantisch mee (en da's nooit mis), schrijft ze de prachtigste platen bij elkaar (met even prachtige teksten), is ze gezegend met een wonderschone stem en indrukwekkend talent, én duikt ze op de vreemdste plaatsen op. En dat maakt indruk. Een vrouw die het voor elkaar krijgt platen uit te brengen op Drag City en Kill Rock Stars, die samenwerkt met, om maar eens een select rijtje te noemen, Bill Callahan, Vashti Bunyan en de mannen van Hella, die tourde met Will Oldham en Devendra Banhart - ik val in katzwijm.

Nu, ik kan het niet vaak genoeg zeggen: Ys laat nogal op zich wachten. Ik weet het, ik zou natuurlijk gewoon het ding digitaal kunnen binnenhalen, maar vooralsnog weiger ik dat pertinent. En ach, dat anticiperen, dat wáchten, dat maakt het allemaal nog spannender; nog ongrijpbaarder, wellicht - althans, voorlopig. In ieder geval, in afwachting beluister ik hongerig alles waar de lieftallige Joanna ooit haar talenten voor aangewend heeft.

Dit Nervous Cop is een project van Zach Hill en Greg Saunier, beter bekend als Hella, een band die qua sound enigszins richting het Japanse Ruins zit. Nervous Cop klinkt dan ook erg als Hella, maar dan nog net iets compacter en dreigender. Joanna tovert een betoverende rits klanken uit haar harp, terwijl Saunier en Hill de percussie verzorgen en ene John Dieterich hier wat glitches en daar een strook noise plakt. Het resultaat klinkt erg 'nervous cop'; fragmentarisch en onheilspellend, nerveus en opgejaagd. Een interessant uitstapje dus, zondermeer. Maar laat Ys nu maar komen. 4*

Dit plaatje kan mij niet erg bekoren. Hella's eigen werk bevalt me dan veel beter, hier klinkt het me toch echt te veel als één lange drumsolo met hier en daar wat harp, glitches en noise er tussendoor. Saunier zit trouwens niet in Hella, maar in Deerhoof (net als Dieterich).