Pelander - Time (2016)

Pelander lijkt zijn muze kwijt te zijn. De laatste Witchcraft was al wisselvallig, maar hier klaagt hij aan een stuk door in zijn akoestische escapade. Doodzonde, want albums als Firewood en The Alchemist zijn ongelooflijk goed.

Een halfje eraf. Net als Nucleus heb ik dit album na de release links laten liggen en daar heb ik prima aan gedaan. Op Time wordt dezelfde koers gevaren als de titelloze EP, maar het geluid is nog verder uitgekleed. Pelander met een akoestische gitaar. Een formule die best kan werken, maar Pelander lijkt nauwelijks zin te hebben. Het tempo is laag, de stemming is bedrukt en ongeïnteresseerd. Er is nauwelijks iets te vinden dat herinnert aan de pracht die Magnus Pelander nog niet zo heel lang hiervoor nog tentoon spreidde. Time is geen marteling om aan te horen, maar dat is eigenlijk wel het meest positieve dat ik kan bedenken... Vooruit; de hoes is mooi.


Tussenstand:
1. The Alchemist
2. Legend
3. Firewood
4. Witchcraft
5. Magnus Pelander - Magnus Pelander EP
6. Nucleus
7. Pelander - Time