Jerry Lee Lewis - Last Man Standing (2006)

Prachtige nieuwe CD van 'the Killer' compleet zijn eigen stijl ondanks alle samenwerkingen met de andere artiesten!
4****

Luisteren is meenemen die handel !

Prima samenwerkingen met artiesten van geheel divers pluimage en jawel, zoals nanneb scheef : compleet zijn eigen boogie-piano-stijl behouden !

Prima comebackplaat op rijpe leeftijd !

Nooit gedacht dat we van The Killer nog een teken van leven zouden zien of horen !

Sweet Little Sixteen (Chuck Berry) met Ringo Starr springt er voor mij echt uit! Wauw!

Wonderfull !

4.5

* * * * 1/2 en geheel met open mond van verbazing voor zoveel klasse !!!

De DVD is ook een aarnader...heeft wel een andere tracklist.

' The Killer ' kan het nog steeds ; rockin' and rollin' !
De productie had van mij wel met iets minder echo toegekund , waardoor het album m.i. wat aan 'intimiteit en sfeer' had gewonnen.
Er zijn nogal wat beroemdheden opgetrommeld voor ' The Last Man Standing ' . Het is een fenomeen in de muziekwereld geworden, die m.n. de laatste jaren veel wordt toegepast. Op dit album met succes. Het plezier van het samenspelen met Jerry Lee straalt van de plaat af . En Lewis klinkt geinspireerd .Er valt veel te genieten en het is eigenlijk niet te doen om rustig naar de cd te luisteren. Er moet op gedanst worden ! Van het illustere gezelschap, Jerry ,Elvis ,Johnny , Roy en Carl , die halverwege de jaren vijftig en vanuit de zo kleine Sun studio van Sam Phillips in Memphis , de wereld op zijn kop zette met hun revolutionaire ' blanke ' klanken, is Jerry Lee Lewis ' The Last Man Standing '.

Ik heb hier een mooie digipack uitvoering van, en elke keer als ik 'm zie kijk ik weer naar die tracklist en dan denk ik; dit moet toch geweldig zijn, met al die namen. Maar eigenlijk vind ik het een beetje tegenvallen. Jerry Lee kan als geen ander piano spelen, maar van zijn stem word ik niet erg warm. Ik had graag wat meer duetten gehoord, in plaats van vele artiesten die vaak 'slechts' gitaar spelen. De nummers blijven goed natuurlijk en het is toch prima R&R. Leuk, maar niet zo goed als gedacht.

Dat Bob Dylan hier niet aan mee doet is begrijpelijk. Jerry Lee heeft Bob eens afgesnauwd toen Bob in de jaren 60 in dezelfde studio opnamen deed (in een andere ruimte uiteraard). Deze plaat lijkt in een vloek en een zucht gemaakt wat soms goed uitpakt (rock 'n' roll) en andere keren weer niet(honky tonk woman). En wat klinkt Rod Stewart hier weer vreselijk.

Erg leuk album van Jerry Lee; deze eersteling na de eeuwwisseling is een spetterende comeback. Dit is voor een groot deel te danken aan de gastartiesten, natuurlijk. De opzet van het album is namelijk simpel: The Killer + een gastvedette (incidenteel zelfs twee, want op het prachtige Evening Gown doet naast Mick Jagger ook Ronnie Wood mee) brengen een bekende song uit de immense catalogus die de muziekgeschiedenis anno 2006 alreeds was.

Voor het merendeel pakt dit goed uit, en ik meen dat het album vooral in de Amerikaanse lijsten meer dan behoorlijk scoorde. Dat niet elke song even goed is, spreekt voor zich, en is wellicht ook subjectief. Voor mij springt Honky Tonk Woman er in negatieve zin uit, maar ik heb dan ook helemaal niets met Kid Rock. Ook het duet met Rod Stewart is niet al te geweldig, al ligt dat vooral aan de vocale prestatie van Stewart (van zijn stem ben ik eigenlijk ook nooit fan geweest). Jammer, want de song die zij getweeën brengen, vind ik een juweeltje.

Tegenover die paar mindere broeders staat echter een heel kroost toppers. Het begint al met Rock and Roll, dat voor een vlammende start zorgt. Daarna passeren grootheden als B.B. King, Bruce Springsteen en Neil Young, ook allemaal met overtuigende bijdrages. That Kind of Fool is een volgend hoogtepunt, met Keith Richards. Na nog een aantal prima songs volgt dan het tweetal bescheiden missers uit de vorige alinea, gevolgd door een geweldig hoogtepunt. George Jones is nochtans verre van de bekendste naam in het rijtje, maar die song is een toonbeeld van waar Jerry Lee Lewis voor staat: lekker doen waar je zin in hebt en je te pletter amuseren. De amicale sfeer spat er ook vanaf.

Couple More Years met Willie Nelson heeft hetzelfde effect als de song ervoor, maar dan iets minder briljant. Ondertussen passeert er ook nog een sprankelende gitaarsolo van Eric Clapton, en is het rocken geblazen met die andere levende legende, Little Richard. Een laatste hoogtepunt is de afsluiter: een spaarzaam, waardig besluit met Kris Kristofferson.

Als je weet dat er, naast al de genoemde namen, ook nog plaats was voor o.a. oudgediende Kenny Lovelace op gitaar en Jim Keltner op drums, dan weet je dat voor deze plaat een heel consortium aan muzikaal talent werd ingeschakeld. Het resultaat is dan ook vaneigens. Dit kan wel 'ns de beste plaat zijn die ik van The Killer heb gehoord!

4,5 sterren