Met Atone (2017) als startpunt heb ik deze er ook bijgepakt. Deze ingetogen muziek is opnieuw een showcase van Daniel Tompkins' stembanden. Soms kinken de nummers als soundscapes, maar ook electronica en pop-elementen komen voorbij. Voor mij mag de muziek wat meer ballen hebben, maar qua zang is dit voortreffelijk gedaan. Atone vond ik wel sterker.