Adrian Borland - The Amsterdam Tapes (2006)

Adrian Borland is de grote man achter de uit Zuid Londen afkomstige band The Sound, die in 1991 veel indruk maakte met overdonderende Jeopardy. De intensiteit van dit album, met hoogtepunten Words Fail Me en het antimilitaristische Missiles, was enorm. Op de opvolger From The Lion’s Mouth waren de scherpe kantjes verdwenen, maar de kwaliteit van de songs was nog steeds ongekend. Daarna raakte de band, mede door het uitblijven van succes (vooral in het thuisland Engeland), in een vrije val. De latere platen konden het niveau van de genoemde platen niet meer halen en uiteindelijk beëindigde de band haar bestaan. Borland woonde enige tijd in Nederland, eigenlijk het enige land waar de band zeer populair was. Tijdens dat verblijf nam Borland samen met geluidstechnicus Bert van Poppel en toetsenist Victor Heeremans een aantal demo’s op, die uiteindelijk lang op de plank bleven liggen. Pas na Borland’s dood in 1999 vond Van Poppel de tapes weer en als een eerbetoon aan Adrian Borland heeft hij met een aantal muzikanten de plaat ‘afgemaakt’. Een risicovolle onderneming die opmerkelijk goed uitpakt. Een aantal songs op The Amsterdam Tapes, zoals Darkest Hour en Sea Of Noise maken veel indruk en doen denken aan de dagen van Jeopardy. En dat had ik niet durven vermoeden toen ik vol scepsis het schijfje in de speler deed. Op zondag 4 juni 2006 heeft een tribute-band met Mark Burgess van tijdgenoten The Chameleons in Paradiso een aantal van de songs vertolkt, naast een aantal Sound-klassiekers. Prachtig concert!

Dit is een album wat al vrij lang lag te wachten om beluisterd te worden. Maar elke keer als ik hem wilde luisteren, greep ik toch maar naar iets anders van Borland of The Sound. Het is dan ook een gek idee om naar een album te luisteren waarvan je nooit zal weten of Borland hem op deze manier gewild zou hebben.
Het album bestaat uit, in 1992 in Amsterdam opgenomen, demoversies voor een album wat er nooit zou komen. Toen Adrian met de demo's in Londen terugkwam bleek hij, wegens tegenvallende plaatverkopen, aan de kant gezet door zijn platenmaatschappij.
Een aantal nummers is later, in 1994, nog verschenen op het album "Beautiful Ammunition" en dat was het.
De producer Bart van Poppel (in zijn thuisstudio waren de demo's gemaakt) was nog in het bezit van de demo's en heeft vorig jaar besloten ze op te poetsen en uit te geven. Een gewaagde onderneming, niet zozeer vanwege het resultaat of de ongetwijfeld integere motieven, maar gewoon vanwege het idee.
De zang- en gitaarpartijen zij gescheiden van de rest van materiaal (oa. een ritmebox), en voorzien van een nieuwe achtergrond.
Zoals gezegd valt het resultaat niet tegen. Het album klinkt alsof helemaal gemaakt door Borland. De begeleiding is sober en vrij kaal gehouden. Op het laatste nummer na. Op het nummer "White Room" pakken Van Poppel en de zijnen uit. Ingetogen dat wel, maar of Borland in 1992 een begeleiding van cello en trompet voor ogen had durf ik te betwijfelen. Zoals je op de tracklist hierboven kan zien zijn ze wel zo netjes geweest om er "alternatieve versie" achter te zetten. Het is tegelijkertijd wel het mooiste nummer van het album. Wat heet, deze versie komt zo in mijn top tien van favourite songs van Borland cq The Sound. En dat geeft al aan wat Borland miste op, zeker zijn eerste 4, soloplaten. Een goede produktie en fatsoenlijke arangementen. Alle nummers die op dit album staan en later nog zijn verschenen op "Beautiful Ammunition" klinken veruit veel beter op deze Amsterdam Tapes. Zoals Rainmachine al aangeeft heeft het nummer "Darkest Hour" de ruwheid van Jeopardy meegekregen en is met "Sea of Noise" en "White Room" de pareltjes van deze plaat die verder, ondanks het fraaie geluid niet echt weet te overtuigen. Of misschien had Van Poppel zich net als bij "White Room" wat meer moeten uitleven.

En zo te zien is deze CD inmiddels al niet meer te krijgen, is net een klein jaar in de handel geweest. ZONDE!

Wáááát!!!!!!!

Dit is werkelijk jammer! Weer een "collectors item" erbij. Maar of ik daar nou op zit te wachten, betwijfel ik.

Gisteren voor 6 euro gekocht, geen geld voor deze cd.
White Room is ech mooi!

4* en tijd om weer meer Borland te draaien

Alles is te krijgen met internet. Het vergt alleen wat geduld en wat je er voor over hebt.

@Laurora, wat een geluk, zeker geen geld voor deze CD!!


Rainmachine bedoelt natuurlijk dat de voorraad op is en misschien niet meer opnieuw geperst gaat worden. Maar inderdaad met een beetje zoeken op Internet of wat spitten in de bakken van een platenzaak kun je misschien deze nog wel aantreffen.

Gisteren op bol.com besteld ! Vandaag bericht dat 'ie verzonden is !

Voor wie hem nog niet heeft: vandaag gewoon onder de B in de bakken van Bilbo Antwerpen te koop gezien !!

Dit weekend dit schijfje weer een aantal keren gedraaid. Moest er weer even in komen, maar het is nog steeds een sterk album. Natuurlijk niet meer de 'Sturm und Drang' van de beginjaren (1979-1982) van The Sound. Maar wel stuk voor stuk prachtige liedjes. 'Sea of Noise' en 'White Room' behoren zonder meer tot het beste dat Borland geschreven heeft.

Geweldig werk ook dat Van Poppel hier aflevert! Doet ten volle recht aan de nagedachtenis van Borland. De strijkers en blazers in 'White Room' doen het hem en leiden het album ingetogen en toch ook groots uit.

Dit album wordt door Sounds Haarlem Likes Vinyl opnieuw uitgebracht op RSD 15 april 2023. En daar ben ik blij mee….want ik heb hem nog niet op vinyl.

Zeker, voor de prijs van slechts 45 euro een prijspakker van jewelste. Dat zou omgerekend naar de oude maatstaven 100 gulden zijn (99,17 NLG). Een 2-LP kostte destijds iets van 25-30NLG, een drievoudige prijsstijging. Totaal van de pot gerukt die vinyl prijzen van tegenwoordig. Ik laat 'm mooi liggen voor de echte fans. Heb de CD en dat is prima en ook nog zonder kraakjes.

Die prijs is niet leuk meer. Ik laat hem liggen.

Ik snap niet goed waar ze mee bezig zijn. Vorig jaar waren de RSD uitgaves nog rond de 35 euro. Dat is ook al duur maar nog een twijfelgeval. Nu zijn we een jaar verder en is de prijs 45 euro. Ik had ook interesse in dit album op vinyl en ook de Sjako 2-LP. Ook 45 euro, even afrekenen 90 euro + verzending, een kleine 100 euro. Voor 2 albums....

Het bizarre is dat ik mbt één van die heruitgaves van Borland een verhaal heb gelezen dat er kwalitatief minderwaardige bronnen zouden zijn gebruikt. MoV heeft ook wel eens de neiging om gedigitaliseerde (lees: 'teruggetoverde') masters te gebruiken voor heruitgaven op vinyl en (nog erger) slechte kopieën voor het artwork.

Nu vinyl zo'n ding is geworden, word ik allengs huiveriger voor de aanschaf van vinyl met een niet-traceerbare oorsprong/herkomst.

Zo heeft Peter Hook boze reacties heeft geplaatst - op Amazon - over de manier waarop het materiaal van New Order (de dual disk, cd-versie van hun lp's) zou zijn geremasterd en opnieuw uitgebracht.

Ik begrijp je standpunt Mjuman. Of dat voor deze plaat geldt weet ik echter niet, Bart van Poppel verdient nog steeds een grote pluim dat hij deze plaat destijds heeft uitgebracht. Ik ben daar ook zijdelings bij betrokken geweest met Red Sun. De opname kwaliteit van dit album is uitstekend en het is uitermate smaakvol afgerond na Adrian's dood. Of Adrian het ook zo gedaan had weet je natuurlijk nooit maar ik weet zeker dat hij hier wel zijn goedkeuring aan had gegeven.Dit is in mijn ogen dan ook een meer dan prima postume release.

Het vinyl zal wel van de CD masters af komen dus het zal niet slecht klinken maar ook niet beter dan de CD. Ik ben zelf steeds meer geneigd te stoppen met het kopen van nieuw vinyl omdat de kwaliteit te vaak middelmatig tot slecht is en dan laat ik de belachelijke prijzen nog even buiten beschouwing. De vinyl industrie schijnt mega winsten te draaien de laatste jaren dus de prijzen zouden echt wel wat lager kunnen. Dat is ook iets wat men maar niet schijnt te leren.

Maar nog even over de vinyl release van dit album, waarom een 2-LP? Er staan geen extra nummers op (was het maar waar), zelfde tracklist dus zonde van het extra vinyl. Dat had de kosten ook lager gemaakt en ik irriteer mijzelf behoorlijk aan deze 2-LP uitgaves van een 1 LP. Je blijft naar de speler lopen na 3 nummers en het verschil in geluidskwaliteit is miniem. Het staat natuurlijk wel interessant en dan nog een vinylkleurtje en 180gr vinyl en je hebt een zogenaamde audiofiele release. Mooi niet want het ziet er mooi uit maar klinkt (vaak) voor geen meter.

Ik heb de laatste maanden behoorlijk wat reissues vergeleken met de originelen en de originelen uit de jaren 70/80 winnen het bijna altijd qua geluidskwaliteit. Niks geen getrut met gekleurd vinyl en 180 grams en gewoon redelijke prijzen. Ik breek wel een lans voor de reissues van U2 die zijn uitermate goed gedaan en die hebben echt meerwaarde en klinken wel beter dan de originelen.

Goeie plaat, ik hoor wel een U2 geluid hierin (Adrian en Bono zouden broers kunnen zijn) en soms zelfs Happy Mondays in Soul Explosion.
Stoort dat?, geenzins, mooie plaat mooi geluid.

Ik weet het niet meer zeker, maar ik dacht dat Borland tijdens de opnames van dit album (dat pas postuum werd uitgebracht) veel naar Achtung Baby luisterde (onder het genot van flessen witte wijn) en, maar daar ben ik nog minder zeker over, meende dat Bono in zijn teksten verwijzingen naar hem had opgenomen. Rainmachine, weet jij meer?