Code Orange - Forever (2017)

Mensen waren bang dat Code Orange op Roadrunner Records betekende dat het nieuwe album softer zou gaan worden.

Nou...... dit is nog vele malen bruter dan I Am King, dat zeker geen kattenpis was. Code Orange is inmiddels razend populair en wordt gezien als één van de vernieuwers in de metal/hardcorescene. Dat vind ik eerlijk gezegd teveel eer. De band heeft zijn invloeden namelijk overduidelijk in de jaren '90 zitten: Disembodied, Alice In Chains, Nine Inch Nails, Sepultura, Machine Head. Vooral Spy zou een samenwerking van Sepultura ten tijde van Roots en Machine Head ten tijde van The More Things Change... kunnen zijn en Bleeding in the Blur was in de jaren '90 een kneiter van een hit geweest. Dat vind ik met afstand de beste track van de plaat, een ijzersterke grungetrack met duistere contouren, een heerlijke gitaarsolo en een belachelijk catchy refrein.

Waar Code Orange zich wel onderscheidt van de hardcorecollegae is songstructuren. De band heeft echt schijt aan conventionele songopbouw en schrijft bij vlagen ontzettend abstracte en gefragmenteerde songs die abrupt veranderen. Forever en Kill the Creator stoppen en starten constant alsof het niets is, constant schommelend tussen creepy electronic en moddervette metalcore. De breakdowns zijn zo zwaar, dat het gewoon weer gaaf wordt. De vocalen zijn constant aanvallend met drie vocalisten: drummer Jami Morgan levert een hoge en zwaar opgefokte schreeuw, Reba Meyers schreeuwt heel fel, maar zingt ook ontzettend goed clean en gitarist Eric Balderose neemt de grunts voor zijn rekening. Aan het eind van de plaat wordt het zware gitaarwerk weggehaald, maar blijft het onheil over.

Forever is een indrukwekkende plaat geworden, een ervaring om naar te luisteren. Ik ben benieuwd of de band zo gevarieerd blijft of in de toekomst steeds meer tracks in de stijl van Bleeding in the Blur en Ugly zal schrijven. Dit is in ieder geval een visitekaartje van jewelste.

Behoorlijk onconventionele plaat van Code Orange, een band die zich in de metal- en punk-regionen ophoudt, maar zichzelf een eigen smoelwerk heeft aangemeten, net door de songstructuren, waarover Don Cappuccino het hierboven al heeft. Ik kan dat wel waarderen, want ik heb vaak ook lak (of eerder geen besef) van conventies. Het fragmentarische start-stopgehalte van nummers als 'Kill the Creator' en 'The Mud' zorgen voor spanning, de knappe manier waarop de drie vocalisten hun stemmen gebruiken zorgen voor afwisseling.

'Forever' klokt af op goed 35 minuten, en ook dat tijdsschema zit snor; veel langer hoeft dit namelijk niet te duren. Waar de intensiteit die in veel black metalplaten doorschemert net van de lange adem gediend is, is het bij Code Orange eerder andersom.

3,5 sterren

Via de Metal-top 100 2017 van Metalhammer terechtgekomen bij deze van Code Orange. Hij stond op #3.

Zelden zo'n woest metalen allegaartje gehoord. De muziek slaat regelmatig op hol, draaft van links naar rechts, stopt abrupt om dan met 100 km/u plotsklaps achteruit te gaan en neemt je vervolgens mee in een paar loopings die zo heerlijk aanvoelen dat je blijft luisteren. Want laat ik duidelijk zijn: dit is absoluut top! Zeker een van de beste metalalbums die ik de laatste maanden hoorde. Hoe knotsgek het ook in elkaar zit, hoeveel merkwaardige breaks ook voorbijkomen, het werkt en pakt je op een genadeloze manier bij je kladden. Je hebt het mooi omschreven Don Cappuccino. Ergens denk je: die gasten moeten wel gestoord zijn om dit soort muziek te kunnen maken...

Bij de genoemde invloeden schiet Pantera mij nog te binnen, iets in de gitaarsound. Het maakt op zich niet veel uit, want dit is volstrekt origineel.

Hard, zacht, bezwerend, bruut (en toch melodieus) en boven alles: tjokvol inspiratie en genialiteit.