Bing & Ruth - No Home of the Mind (2017)

prachtige release die bij vlagen doet denken aan moon ate the dark.

en eigenlijk ook aan lubomyr melnyk.

Oké, gelegen in mijn tuinstoel op een landerige zondag heb ik makkelijk praten maar deze muziek brengt me rust. Prachtige door piano voortgedreven composities omwolkt met subtiele elektronische golven. Starwood Choker start in een mist en vraagt misschien wat aanpassing maar eist zich gaandeweg een plaats op.
Het is pas bij As Much As Possible dat er zich een iets of wat zuivere melodie laat horen.
The How Of It Sped dat zich repetitief aanbiedt om door melancholische waves van strijkers en een donkere drone naar de donkere dieptes trekt. Niks zwartgallig, het is het geluid dat opstaat als alle lichten in de spaceshuttle uit zijn en je rondzweeft in de ruimte met alleen maar het licht van de sterren als gids.
To All It dat met spookachtige achtergrondvocals een ideale soundtrack kan zijn voor een film.
Flat Line/Peak Color is ook weer getoonzette melancholie die je doet wegdrijven op pianogolven. Een melodie die zich in je hoofd vastzet en die je later op de dag terug kan komen aanwaaien.