The Vandermark 5 - Burn the Incline (1999)

Als Atomic-fan moet ik eigenlijk bij al dit soort albums wel een bericht neerzetten.. Atomic is een beetje de Europese tegenhanger van de Vandermark 5... Een ensemble dat op oudere jazz (Ornette Coleman, Albert Ayler, Don Cherry) geijkte composities speelt, zonder daarbij ook maar een moment ouderwets te klinken. Het heeft overal wel een modern geluid.

Natuurlijk zijn er verschillen tussen de Vandermark 5 en Atomic. V5 mist de heerlijke expressieve piano, en qua ritmesectie haalt het het ook niet bij Atomic (hoewel ik over de drummer hier ook behoorlijk te spreken ben, vooral bassist Kessler spreekt mij vaak weinig aan).. Ze hebben echter wel een overtuigender stel blazers staan. Naast Vandermark zelf doen hier ook Rempis (zeer degelijke saxofonist) en Bishop (geweldige trombonist) mee, waarbij de laatste ook nog eens op gitaar deze plaat een eigen gezicht geeft... Als ik dit zo hoor, bijvoorbeeld in het slotstuk, zou ik het bijna jammer vinden dat hij later is gestopt met gitaarspelen (in ieder geval op plaat).

Het geheel is een lekkere levendige plaat, bij vlagen herkenbaar gestructureerd, bij vlagen heerlijk vrij en alle kanten op vliegend. Wat ze altijd doen is elk nummer opdragen aan een band/artiest, en dit geeft wel een redelijk beeld van hun invloeden. (zo worden hier nummers opgedragen aan jazzmusici als William Parker, Nate McBride, Ab Baars, maar ook aan bijvoorbeeld The Ex).

Ik moet bekennen dat ik nog veel minder van de Vandermark 5 ken dan ik eigenlijk zou moeten kennen, maar tot nu toe vind ik dit (met Airports for Light) de fijnste, zal er binnenkort eens wat meer opzetten.

Die drummer, Tim Mulvenna, was mij ook al opgevallen! Hij levert goed werk op de eerste platen van The Vandermark 5. Rempis' blaasstijl herken je van ver - gesofisticeerd maar soms misschien wat té geagiteerd. Ik raad je aan de vorige plaat van V5 te beluisteren ('Target or Flag') - de composities daarvan vind ik nog iets origineler en avontuurlijker.