Fred Anderson - Blue Winter (2004)

Toch een halfje eraf.... Ik zie dat deze plaat als beste wordt gewaardeerd hier op Mume van Fred Anderson maar ik vind het em toch beduidend minder dan zijn werk in de 'Velvet Lounge' of bijvoorbeeld 2 Days in April met Kidd Jordan.

Lastig te zeggen waar het em precies in zit maar ik zal toch een kleine poging doen..... Het gaat hier om precies dezelfde begeleiders als op die andere platen. De chemie is wederom alom aanwezig. Anderson/Parker/Drake is een trio van buitengewone klasse. Ze voelen elkaar elke stap aan. Na een paar minuten word je volledig in hun dialogen weggezogen. Het samenspel is haast telepatisch. Het mooie vind ik altijd de subtiele toon van Fred Anderson. Terwijl hij onverminderd 'vrij' speelt is zijn spel wel heel toegankelijk wat betreft toon. Overblows daar doet hij niet aan. Parker is in deze setting op zijn best. Het warme en gevoelige spel van Anderson dwingt hem meer om met souplesse te blijven spelen. Zet je em naast bijvoorbeeld Brotzmann, dan heeft hij de neiging om een uur mee te gaan zitten 'krassen'. Hier is zijn spel mooi warm en vol. Drake blijft een beest van drummer. Ik ken niemand die in één maat zoveel ritme weet neer te zetten.

Tot zover heeft de plaat alles gemeen met de andere platen. Echter mis ik hier soms een beetje een gevoel voor richting. Ik mis soms thematiek en ideeën en dat zorgt ervoor dat de plaat soms wat naar de achtergrond verdwijnt. Dat maakt em dan net ietsje minder. Het blijft niettemin een goede plaat.... van een uitstekend trio.