Steve Forbert - Alive on Arrival (1978)

Debuutalbum van de "nieuwe Dylan". Het heeft zeker kwalitieten maar is niet echt aan mij besteed.

Geen idee hoe oud het ventje was ten tijde van de hoesfoto, maar je zult verbaast zijn over het volwassen geluid dat hij op dit album neer zet.

Dat ventje was zo ca. 21/22 jaar oud ten tijde van de hoesfoto. Helaas had Stve de groote doorbraak niet kunnen berijken, het potentiaal was er wel.

Deze is volgens mij ook zijn beste plaat.

Onlangs kwam ik in aanraking met Forbert's muziek en zijn warme stemgeluid beviel me direct. Ik ken van deze plaat alleen wat losse songs (What Kinda Guy? en It Isn't Gonna Be That Way) en qua originaliteit scoort Forbert hier zeker een voldoende bij mij. Ik moet maar eens op zoek gaan naar deze plaat, denk dat dit wel in de smaak zal vallen.

De tijdsduur van de liedjes klopt voor geen meter (minuut)

Nu wel

Wat is het lang geleden dat ik deze plaat voor het eerst op de radio hoorde. 'Going Down To Laurel', dat weet ik zelfs nog zeker. Het aparte geluid van zijn stem, het ophemelen als "de nieuwe Bob Dylan", de doodskus voor iedere, jonge singer-songwriter in die dagen. Nee, ik vond het niet direct geweldig. Dat is met de jaren wel gekomen. Uiteindelijk heb ik de plaat rond 1990 schat ik tweedehands gekocht. Vanochtend kwam die voor het eerst sinds wie weet wanneer weer eens uit de kast. Ik vond hem beter dan ooit te voren. Alles klinkt zo goed en met Dylan heeft het welbeschouwd eigenlijk weinig te maken. Daarvoor is het te gelikt allemaal. Dan blijft over die rasp in zijn stem, dat is het wel. Echt zitten genieten van een zeer authentiek debuut.

Het is jammer dat deze plaat op MusicMeter zo weinig aandacht krijgt. Alive on Arrival heeft namelijk alles in zich wat een goede plaat kenmerkt: sterk songmateriaal boordevol variatie en een goede zanger met een authentiek stemgeluid. Misschien wat catchy, maar dat doet weinig af aan de composities die dik in orde zijn.

Wat hier geschreven wordt over dat Forbert werd beschouwd als de nieuwe Dylan, klopt inderdaad. Dat heeft niet echt in zijn voordeel gewerkt en ik denk dat het een enorme druk op hem heeft gelegd. Daar is op deze debuutplaat nog niet veel van te merken, want hier klinkt hij fris en bevlogen. Zijn warme, soulvolle stem pakte mij meteen in songs als het opgewekte Goin’ Down to Laurel en het mooie ingetogen Thinkin’, die erg eigentijds klinken (mede dankzij het gebruik van de mondharmonica). Ook de ballade It Isn’t Gonna Be That Way is prima, hoewel ik normaal gesproken niet zo’n liefhebber ben van dit soort nummers.

Kortom, dit is absoluut een aanrader voor iedere muziekliefhebber die van folk en americana houdt: 4,5*.

Goin Down To Laurel is een schitterende opener. Erg fijne singer songwriter is deze Steve Forbert

De opener is ook mijn favoriet, al vind ik de afsluiter ook erg goed. Die twee nummers schieten er voor mij bovenuit qua combinatie van zang en instrumentatie.

De nummers ertussen zijn ook zeker niet slecht hoor, maar voor mij springen ze er iets te weinig tussenuit.

De voorbije weken heeft het album hier regelmatig gespeeld, doordat iemand hier ernaar verwees bij een album van The Tallest Man on Earth. Na een paar weken is het verdict dat het een goed album is, maar eigenlijk ook niet echt meer dan dat. Niet echt een gemis in m'n platenkast en ik voel ook niet echt de drang om meer te gaan ontdekken van Steve Forbert. Los daarvan was het wel een aangename kennismaking.

3,5*