Art Blakey and The Jazz Messengers - The Witch Doctor (1967)
mijn stem
13 stemmen
4
geplaatst: 15 januari 2022, 12:05 uur
Met: Art Blakey (drums); Wayne Shorter (tenorsax); Lee Morgan (trompet); Bobby Timmons (piano); Jymie Merritt (bas)
Meer dan behoorlijk album van deze Jazz Messengers-opstelling, die in een krappe anderhalf jaar genoeg materiaal opnam voor zeven LP's. Daardoor bleven er een aantal op de plank liggen, zo ook deze, die werd opgenomen in maart 1961 maar pas zes jaar later op vinyl werd geperst. Misschien mede daarom niet een van de meest opvallende in het Messengers-canon. De heruitgave in 2021 in de Tone Poet-serie van Blue Note heeft misschien gezorgd voor enige hernieuwde aandacht, maar aan de vele 3*-waarderingen hier (en het gebrek aan berichten) kan ik opmaken dat althans de jazzfans op Musicmeter nog niet per se overlopen van enthousiasme.
Fair enough, want zoals ik al bij andere LP's van dit combo heb opgemerkt, ondanks alle muzikale kwaliteiten klinken de platen niet héél erg verschillend van elkaar, en blijven deze Messengers zeker qua composities en arrangementen wel erg in hun eigen comfort zone hangen. Toch mag deze van mij, met 'A Night in Tunisia' en 'The Big Beat', wel staan tussen de meest voorbeeldige platen uit deze periode.
Lee Morgan lijkt lekker in zijn vel te zitten, Shorter wordt steeds individualistischer en speelt een heerlijke solo in zijn eigen compositie 'Joelle', Bobby Timmons eist soms de hoofdrol op en levert de lekkerste compositie van de plaat ('A Little Busy'), en Blakey drijft het hele zootje met vuur en ontoombare energie aan, en wordt op 'Africaine' ook nog lekker aan het werk gezet.
De verkrijgbaarheid als Tone Poet zou nog een verkoopargument kunnen zijn voor de vinylliefhebber die zoekt naar zeer degelijke, swingende hardbop voor in de platenkast. Ik betwijfel of ik die zelf ga aanschaffen, maar ik teken wel aan dat ik deze iets sterker en afwisselender vind dan de andere Tone Poet-release van deze Messengers-opstelling (Roots & Herbs).
Meer dan behoorlijk album van deze Jazz Messengers-opstelling, die in een krappe anderhalf jaar genoeg materiaal opnam voor zeven LP's. Daardoor bleven er een aantal op de plank liggen, zo ook deze, die werd opgenomen in maart 1961 maar pas zes jaar later op vinyl werd geperst. Misschien mede daarom niet een van de meest opvallende in het Messengers-canon. De heruitgave in 2021 in de Tone Poet-serie van Blue Note heeft misschien gezorgd voor enige hernieuwde aandacht, maar aan de vele 3*-waarderingen hier (en het gebrek aan berichten) kan ik opmaken dat althans de jazzfans op Musicmeter nog niet per se overlopen van enthousiasme.
Fair enough, want zoals ik al bij andere LP's van dit combo heb opgemerkt, ondanks alle muzikale kwaliteiten klinken de platen niet héél erg verschillend van elkaar, en blijven deze Messengers zeker qua composities en arrangementen wel erg in hun eigen comfort zone hangen. Toch mag deze van mij, met 'A Night in Tunisia' en 'The Big Beat', wel staan tussen de meest voorbeeldige platen uit deze periode.
Lee Morgan lijkt lekker in zijn vel te zitten, Shorter wordt steeds individualistischer en speelt een heerlijke solo in zijn eigen compositie 'Joelle', Bobby Timmons eist soms de hoofdrol op en levert de lekkerste compositie van de plaat ('A Little Busy'), en Blakey drijft het hele zootje met vuur en ontoombare energie aan, en wordt op 'Africaine' ook nog lekker aan het werk gezet.
De verkrijgbaarheid als Tone Poet zou nog een verkoopargument kunnen zijn voor de vinylliefhebber die zoekt naar zeer degelijke, swingende hardbop voor in de platenkast. Ik betwijfel of ik die zelf ga aanschaffen, maar ik teken wel aan dat ik deze iets sterker en afwisselender vind dan de andere Tone Poet-release van deze Messengers-opstelling (Roots & Herbs).
* denotes required fields.
* denotes required fields.