Last Crack - Sinister Funkhouse #17 (1989)

Vergeten meesterwerk! Misschien wel het beste album van de jaren '80.

Dit album had eigenlijk evengoed in mijn Top 10 kunnen staan.... en wie weet belandt ie er ooit nog wel want....
dit ...
is.. een..
Wereldplaat !!!

Funky Heavy Groovy... in your face.... onweerstaanbaar !
Met highlights zoals "Blood Brothers of the Big Black Bear", "Gush Volcano"... en natuurlijk ook "The last Crack" én de "classic" ook al kent geen kat het wellicht - ten onrechte uiteraard - het geweldige "Saraboyscage" !

Dit album catalogeren is moeilijk.... heavy funky hard rock / crossover...
het rockt als de beesten... het is ook erg groovy... en sfeer volop....

Een heel knap "vol" band geluid met als surplus de aparte stem van Buddo !

Een absolute aanrader, dit ten onrechte "vergeten" album !!!

Erg goede plaat en voorbode van een van de beste LP's die ik ooit heb gehoord. Ik heb het idee dat men hier af en toe nog zoekende is in de composities. Een mooie zoektocht, dat wel!

Dit album is van hetzelfde jaar als The real thing van FNM en eigenlijk vind ik deze beter. Blood Brothers of the Big Black Bear deed mij altijd denken aan TWIN PEAKS maar wat blijkt de serie kwam pas na dit debuut! Een geweldige mix van allerelei soorten metal met bijbehorende productie, wild energiek en direct. Saraboyscage is slechts een van de hoogtepunten, Het is eecht een album dat je als geheel moet gaan luisteren, op een of andere manier valt het als een puzzel in elkaar ondanks de grote verschillen in de nummers onderling. Burning Time, de opvolger klinkt wat geluid aangaat misschien beter maar deze heeft mijn voorkeur! Oh ja en die hoes is natuurlijk geweldig...

Het debuut Buddo en zijn mannen en wat is dit toch een verdomd interessant bandje. Nergens echt in een hokje te stoppen en dat maakt nieuwsgierig, wellicht ook 1 van de redenen waarom Last Crack nooit is doorgebroken. Waar vakbroeders Faith No More met hun mix van metal, funk en alternatieve rock het grote publiek bereikte met een aantal compacte catchy songs bleven de heren van Last Crack rommelen in de marge. Dat neemt niet weg dat de waardering minder is of het songmateriaal niet goed genoeg is om een groter publiek te bereiken. Blikvanger blijft zanger Buddo, wat een power, afwisseling en gekte weet hij in zijn zang te leggen, heerlijk. De plaat telt volop hoogtepunten waarbij gek genoeg de tweede helft van het album veel meer indruk maakt dan de eerste vijf songs, hoewel die zeker niet slecht zijn. De afwisseling, creativiteit en dwingende ritmes laten mij voor de bijl gaan. Nummers als Shelter, de titelsong en Saraboyscage gaan erin als de spreekwoordelijke koek. Een debuut om U tegen te zeggen.

Lang geen slecht eersteling van Buddo en de zijnen, maar de magie van opvolger 'Last Crack' bespeur ik hier niet echt. Maar wel een uitstekende opwarmer. Meer geënt op metal overigens, met heerlijk scheurend gitaarwerk, maar Buddo is nauwelijks tot totaal geen metalzanger, eerder een ruige Bono.

Nette 8.

Enige tijd terug merkte ik bij mijn frequent bezochte platenzaak op dat ik dit album graag nog eens op vinyl zou willen toevoegen aan mijn collectie. Gisteren had de eigenaar van deze platenzaak een zo goed als nieuw exemplaar voor me liggen, dat inmiddels zijn rondjes op de draaitafel draait.

Sinister Funkhouse #17 is onstuimig, ontembaar en eclectisch klinkend album dat de enorme drive en potentie van Last Crack al laat horen. Het mist echter nog de finesse die de band op Burning Time wel bleek te hebben. Ook de productie is nog erg kaal, scherp en onverhullend, iets dat dit album ook zijn charme geeft. Heerlijke plaat!