Wolfgang Dauner - Output (1970)

Interessant experiment van deze Duitser, maar ik heb hier het gevoel bij dat de input groter is dan de ahum output, dat er dus te weinig van de muziek tot mij komt. Hoewel bijvoorbeeld Nothing To Declare anders goed in mekaar steekt, is mijn Dauner-lamp nog niet gaan branden. Laten we met 3* beginnen.

Interessant album waarbij ik de contex meeweeg.

Knap in elkaar stekende vroege ECM-plaat. Deze plaat is nog enigszins in het begin van de vruchtbare en uitgebreide carrière van toetsenvirtuoos Dauner, die samen met Kriegel en Weber de West-Duitse freejazz/jazz en jazzrock-scenes aanvoert. Later zou Dauner de oprichter worden van het wereldbefaamde The United Jazz+Rock Ensemble, waar elke Europes jazzmuzikant wel een keer deel van uitmaakte.

Deze experimentele plaat is in trio-vorm opgenomen, met de zijn goede vriend en collega Eberhard Weber op bas, cello en viool en drummer Fred Braceful. Dauner zelf speelt piano, ring modulator en een electrisch klavinet. De muziek is free in de grootste zin van het woord, en het trio gaat dan ook helemaal los. Het is niet een al te ingewikkelde plaat, maar het trio weet wel wat ongemakkelijke en beklemmende sferen op te roepen, als het ware het een soundtrack voor een griezelfilm. Aan de andere kant zijn de experimenten ook wel grappig te noemen en heeft het zo nu en dan iets cartoonesque.

Het enige nummer wat klinkt als een liedje is het speelse en wel funky 'Nothing to Declare' met Dauner die heerlijk experimenteert met zijn door de ring-modulator gestuurde klavinet. Het resultaat zijn de meest bizarre tonen die je je kan voorstellen in 1970. Je kunt het zoeken in de hoek van Soft Machine.

Ik kan dit wel een redelijk unieke plaat noemen. Het is in elk geval niet een plaat die je snel in de ECM-hoek zou zoeken, ook al zijn Dauner en Weber wel graag geziene artiesten binnen het roster. Ik snap wel dat deze plaat niet zo aanslaat, want voor de niet-liefhebber is dit nogal een chaotisch geheel waar mooie en herkenbare melodiëen ontbreken.