Nucleus - Under the Sun (1974)

Weer een uitstekende jazzrockfusionplaat van Ian Carr en co. Kant A is wat kalmer en Kant B is een wat hardere kant met meer sax- en trompetsolo's.

Deze is in de volgende bezetting opgenomen: Ian Carr (trompet, flugelhorn), Geoff Castle (toetsen), Gordon Beck (toetsen), Roger Sutton (bas), Bryan Spring (drums), Jocelyn Pitchen en Ken Shaw (gitaar) en Bob Bertles (saxofoon, fluit).

Op de voorkant van de hoes staan vijf muzikanten en op de achterkant van de hoes vijf stoelen, wat de suggestie wekt dat de band op dit moment een quintet is. Ik gok Carr/Castle/Spring/Sutton/Shaw.

Net als een heleboel andere Nucleus-platen is deze nooit op cd verschenen, maar gelukkig wel te vinden op Spotify.

Volle score voor deze magnifieke plaat.

Inmiddels zowel op CD als weer opnieuw uitgebracht op LP verkrijgbaar. De geremasterde versie op vinyl klinkt fantastisch ! (label: We are busy bodies)

Ik heb deze (samen met We'll Talk About It Later) gekocht als vinyl-reissue via het Be With It-label. Geen idee of het ook een remaster is, maar ze klinken wel allebei erg goed.

Is inderdaad ook 'n geremasterde versie.
Be with Records uitgaven (UK geloof ik) , kun je ook blind aanschaffen. Kwaliteitslabel. Alleen jammer dat ze die prachtige hoes van deze plaat zo donker hebben gemaakt.

Waanzinnig goed album overigens, vind hem per draaibeurt beter worden, zeker nu ik het element van mijn draaitafel een upgrade heb gegeven.

Hier moet ik mezelf even quoten: Moet natuurlijk zijn: jammer dat ze de hoes van de re-issue zo licht hebben afgedrukt, De oorspronkelijke hoes heeft een paarse gloed over zich wat een mooi mystiek effect geeft.

Ik weet niet of ik deze hoes heb geüpload, maar hij komt heel erg overeen met de allereerste issue: https://i.discogs.com/G08F3ArJvnTOGuoINHlfYpTXG2HHzctWwAQxBq60GSk/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTQ2NTMz/Ni0xMjg4MDQzMzQx/LmpwZWc.jpeg

Die van Be With is nog wat donkerder inderdaad. Maar het is ook allemaal afhankelijk van de fotocamera's die zijn gebruikt. Want ik zie dat de Canadeze versie wel erg licht is: https://i.discogs.com/NuOke5fr3RdrQGtm7tyx3qZwEHwTxNMbhQbgkj5f0Fs/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:594/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTYyOTc2/MjktMTQ3MjkxNjE4/MS02NjI5LmpwZWc.jpeg

Ik weet niet waar mijn voorkeur naar uit gaat. Ik denk gewoon de mysterieuze grijzige paarsige versie die ik zelf heb.

Ik stream hem nu en het effect van de aankondiging van 'A Taste of Sarsaparilla ' als laatste song op kant A gaat een beetje verloren zo. Nu staat het ook wat stom, die 40 seconden Ian Carr en Geoff Castle. Een niemendalletje, terwijl het idee was dat Kant A afsloot met een "teaser" voor de waanzinnige jazzrock meets postbop-suite op kant B. Die mix van bijna Soft Machine-achtige psychedelica op de electische piano met meer postbop en jazzrock-achtige ritmes en blazers is toch wel echt een feest voor het oor.

Het korte 'Pastoral Graffiti' is trouwens een prachtig voorbeeld van wat ik Pastorale Jazz noem.

Vind ik ook absoluut het mooiste artwork, zo als het oorspronkelijk bedoeld was.