Bo Hansson - Mellanväsen (1975)

Aardig instrumentaal album. Geen muzikale hoogstandjes.
Doet denken aan de muziek van Goblin.
Als filmmuziek best aardig, denk ik.
Leuk achtergrondmuziekje bij een spannend boek. Daarmee is alles gezegd.

Na het wereldwijde succes van zijn debuutalbum "The Lord of the rings" kwam de schuwe multi-instrumentalist Bo Hansson in 1972 met "Ur trollkarlens hatt" (buiten Zweden uitgebracht als "Magician's hat") en in 1975 met "Mellanväsen" ("Attic thoughts").

Deze twee albums missen het epische en mystieke karakter van Hansson's briljante eersteling en klinken daarentegen luchtiger, ongedwongener, jazzy-er wellicht. Chill-muziek als het ware met zo nu en dan toch een vleugje magie.

Hansson zou later nog het album "El-ahrairah" uitbrengen ("Music inspired by Watership down") en "Mitt i Livet", een LP die nooit buiten de grenzen van Hansson's geboorteland is gekomen.

Bo Hansson leidde het bestaan van een kluizenaar en overleed begin 2010.

Deze gaat verder waar Magician's Hat is opgehouden, al is Attic Thoughts minder jazzy. Hansson is erg creatief met kleine melodietjes en het scheppen van een soort melancholische sprookjessfeer. Hij voelt goed aan welke instrumenten en klanken het beste bij de thema'tjes passen. In die zin was Hansson eigenlijk een groter arrangeur dan componist. Heerlijke muziek om bij weg te dromen.

Het derde album van deze excentrieke Zweedse prog artiest. Ik moet wel zeggen dat ik de Europese/Amerikaanse hoes veel mooier vindt dan de Zweedse. Het is een dubbelhoes , een prachtige tekening met het hoofd van Bo Hansson vast aan een soort reptiel, spelend op de keys, een beetje Kafkaiaans. Er was ook hoop dat Bo Hansson het zeker goed zou doen in Engeland, gezien het succes daar van Mike Oldfield. Dit derde album lijkt iets meer op het eerste 'lord of the rings' album dan het tweede 'magican's hat'. Terwijl de muzikanten die Bo Hansson bijstaan wel bijna het zelfde zijn als het tweede album. De muzikanten behoorden tot de twee beste groepen uit Zweden, dus kwaliteit gegarandeerd.
Dit album wordt over het algemeen goed beoordeeld. Bo Hansson heeft wat thuisopnames gekoppeld aan het werk in de studio. De geluidskwaliteit is over het algemeen beter dan van de vorige twee, zeer helder. Bij het tweede album leek het soms iets meer fusion, nu zijn we echt weer terug bij prog en soms gaat het richting de (betere) new age. Bo Hansson heeft wat meer keys tot zijn beschikking, waarbij de mellotron een belangrijke rol speelt. Die zorgt altijd voor een bepaalde sound, waar ik zelf redelijk gecharmeerd van ben. De muziek is het over algemeen rustig, soms lieflijk, met hier en daar wat stevige uitschieters. Opnieuw goed om gitarist Kenny Hakansson te benoemen die voor mooie solo's zorgt. Een aantal wat langere nummers, die op zich ook er gelijk uitspringen. Het titelnummer, wat is uitgesplitst in drie delen, 'Waiting' en 'Rabbit music' zijn erg goed. 'Rabbit music' wijst misschien al naar de vierde plaat (Waterschapsheuvel).
Ik las bij een recensent dat hij regelmatig moest denken aan Popol Vuh, een band die bij mij op grote hoogte staat. Het is zeker niet geheel herkenbaar, maar ik snap het ergens wel. Persoonlijk vind ik deze plaat beter dan de tweede, meer passend bij 'Lord of the Rings'.
Voortaan is er meer aandacht voor Bo Hansson en krijgt de muziek de waardering die het verdient.
Een heel mooi album, een aanrader voor iedere prog liefhebber, maar ook voor iedereen die mooie melodische muziek kan waarderen.
Zelf heb ik nog een oud vinyl aan kunnen schaffen, weet niet of er nog bepaalde reissues op cd zijn uitgebracht.