Liefhebbers van The Alan Parsons Project (en van Camel) kennen Chris Rainbow uiteraard wel, maar hij kwam al veel eerder met dit bijna vergeten album, dat helaas een grote commerciële flop was.
In de jaren 70 luisterde ik voornamelijk naar klassieke muziek, en het was dan ook bij toeval dat mij een dolenthousiaste bespreking onder ogen kwam, waarschijnlijk in Oor. Het album sloot aan bij mijn melancholieke stemming van die dagen, en ik heb het toen vrij vaak beluisterd. Bijna alle nummers zijn weemoedig van sfeer en worden door Rainbow prachtig gezongen (behalve dan het stupide Mr.Man). Het mooiste vond en vind ik A Woman on My Mind en ook Is the SummerReally Over? stal mijn hart. Als ik de synthesizers niet zo lelijk zou vinden zou ik dit album nog iets beter waarderen - nu blijft het vooral een fijne herinnering. Het album is overigens moeilijk te pakken te krijgen, of je moet 40 à 50 euro's willen betalen voor een Japanse release.