Morrissey - Bona Drag (1990)

Wat is dat toch met Morrissey om altijd maar "verzamelaars" uit te brengen ??? Met the Smiths was dat ook al het geval.
Wat we wel mogen concluderen is dat Morrissey een bijzonder artiest is die geen waardeloos spul aflevert, gezien de kwaliteit van dit soort albums.

Is dit een verzamelaar dan? Ik weet dat Everyday is like sunday en Suedehead al op Viva Hate stonden maar verder?

Hoe dan ook, zeer het beluisteren waard. Met name November spawned a monster vind ik een huiveringwekkend sterk nummer. En ook deze werd maar weer eens door de BBC geboycot en (dus) een superhit.

Bona Drag zou oorspronkelijk ook een nieuw album worden maar daar zag hij toch van af omdat de opnames met gitarist Kevin Armstrong voor het geplande album niet soepel verliepen en hierdoor werden die opnames medio 1990 afgebroken. Al wat resteerde van het project waren een paar singles, die uiteindelijk datzelfde jaar werden gebundeld met wat B-kanten en eerdere singles tot de gelijknamige compilatie Bona Drag.

Goh, nooit geweten. Ik zou zeggen, doe mij nog maar een paar van dit soort mislukte projecten.

Eigenlijk is dit Morrissey's The World Won't Listen of Louder Than Bombs. In die tijd bracht hij nog regelmatig losse singles uit die niet op cd verschenen en waarvan het ook nooit de bedoeling was dat ze op een reguliere cd zouden verschijnen (Interesting Drug, Last of the Famous). Toen de samenwerking met Stephen Street (die ook meewerkte aan Strangeways...) werd beeindigd zat Morrissey even met de handen in het haar, en omdat de platenmaatschappij toch een cd wilde uitbrengen werd er voor deze gekozen.
Een fantastische verzamelaar, met de eerste 7 solo-singles en een aantal superieure b-sides (met name Will Never Marry, Hairdresser On Fire en Disappointed).

Het oeuvre van Morrissey is er, net als dat van The Smiths, al met al niet overzichtelijker op geworden. Als je, zoals ik, toch wel een redelijke fan bent, heb je sommige nummers al gauw een keer of drie in bezit.

ik heb zo'n beetje elk nummer 3 keer hehehe maar dat geeft niks ik kan het altijd horen.

Wel vreemd dat dit albums tussen de reguliere albums van Morrissey staat terwijl het toch echt een compilatie van singles en b-sides is.

misschien vreemd, maar ik vind hem niet in dat rijtje passen. Een compilatie als Louder than bombs of hatful of hollow had veel liedjes die al eerder op een ander succesvol album waren verschenen. Hier zijn het allemaal B kantjes die je niet zomaar snel tegenkomt.

7 singles en 7 b-sides = een compilatie, in my book.

Toch staan er maar 2 singles op die ook op Viva Hate staan, dus wat dat betreft begrijp ik jouw zienswijze wel.

Ge-wel-di-ge cd. Hoogtepunten zijn: Piccadilly Palare, Interesting Drug, November Spawned a Monster, The Last of the Famous International Playboys, Hairdresser on Fire, Everyday Is Like Sunday, Yes I Am Blind, Lucky Lisp en Suedehead. Verder zijn ook Will Never Marry, Such a Little Thing..., Ouija Board Ouija Board, He Knows I'd Love To See Him en Disappointed ontzettend sterke nummers.

kortom, alle nummers dus

jij snapt het..

Ik vind alleen Yes I am Blind, Lucky Lisp en He Knows I'd Love to see him van erg lage kwaliteit, vandaar 4.5 sterren

Yes I am blind zou ik toch niet zo snel afschrijven, valt niet zo op in eerste instantie maar toch een sterk nr na meerdere luisterbeurten.
Voor de rest toch veelal hoogtepunten, ik vind deze compilatie even sterk als de andere cd's op Vauxhall and I na dan.

Uitstekend album met gevoelige popsongs van de ex-Smiths-zanger, eigenlijk een verzameling singles, die echter wel allemaal prima zijn.
"November Spawned a Monster", "The Last of the Famous International Playboys", "Ouija Board, Ouija Board", "Everyday Is Like Sunday" en " Suedehead" zijn zonder meer top. Voor Morrissey was er duidelijk nog toekomst na the Smiths.

zeer sterke verzamelaar van morrissey singles en b kanten hier prachtig verzameld

Al ben ik geen echte fan van de man - daarvoor ligt zijn stem me te weinig - moet ik toegeven dat dit een best lekker plaatje is, maar daarna iets vrolijkers opzetten, want te lang naar Morrissey luisteren maakt me depressief...

Ik word juist depressief als ik te lang niet naar Morrissey heb geluisterd.

Ben al jaren een Smiths fan. Morrissey ken ik ook redelijk goed hoewel ik tot nu toe enkel in het bezit ben van You Are The Quarry en Bona Drag.

Een jaar of 13 geleden heeft een vriendin me echter 2 compilaties gemaakt met daarop veel van de betere Morrissey nummers. Maar ik vond het nu toch tijd om stilaan alle Morrissey albums in huis te halen.

Bona Drag viel deze week in de bus en in eerste instantie greep ik direct terug naar de nummers die ik al kende en erg goed vind als Everyday Is Like Sunday, The Last Of The Famous..., Ouija Board, Novembre Spawned A Monster en nog enkele anderen.

Maar na enkele luisterbeurten kom ik tot het besef dat hier nog een aantal andere pareltjes opstaan zoals Interesting Drug, Hairdresser On Fire, Lucky Lisp, wat dit toch wel een erg sterk album maakt, compilatie of niet.

In ieder geval kijk ik nu al reikhalzend uit naar de volgende cd die op mijn deurmat zal vallen. Vermoedelijk wordt dit Your Arsenal of Vauxhall And I.

Net pas ontdekt, ik kan mezelf wel voor mijn hoofd schieten, ik had deze gezien op pitchfork en die gaven deze een 9,8, en het is niet onterecht wat een geweldige plaat dit. Draai hem op dit moment bijna elke dag ben er compleet verslaafd aan geraakt. zal nog meer van de beste man gaan opzoeken. Ik heb dus wel de nieuwe uitgebrachte versie met de 6 bonus nummers maar vindt die dus ook erg goed. staat niet 1 nummer die vervelend is ontzettend hoge kwaliteit dit. ik heb het dus een 5 gegeven.

Ik heb nu ook de re-issue met 6 bonustracks... leuke tracks, sommige al wel bekend, maar nu in 'volle glorie' te beluisteren.
Wel vreemd dat er geknoeid is met de originele nummers op het album! In het geval van Piccadilly Palare is dat niet erg, want nu krijg je de langere versie met 1 extra couplet....
Ouija Board, Ouija Board is ineens een EDIT!! Heel slecht; het gedeelte met 'it spells S.T.E.V.E.N 'etc. is eruit geknipt! En Suedehead mist de gitaarintro.... in dit geval niet zo heel erg, maar wel een vreemd detail.
'T is geven en nemen zeg maar...

Voor mij heeft dit album dezelfde status als Dead Letter Office, Push Barman to Open Old Wounds en Substance: pareltjes met een hogere koesterfactor dan de reguliere albums.

Wel gaaf dat morrissey zo productief is dat hij om de zoveel tijd een verzamelaar kan uitbrengen met extra materiaal.

Deze cd is gewoon weer degelijk en luistert lekker weg. Ik heb de 20th anniversary editie en.die heeft nog 6 extra tracks. Je kan wel goed horen waarom die in eerste instantie niet op de release stonden. Mooi blijft het, maar dat zijn op het eerste gehoor wat zwakkere broeders.

Al met al een fijne plaat en mooie toevoeging aan de sterk en hard groeiende morrissey collectie in huize lennon

Onlangs de vinyl reissue op Major Minor aangeschafd. Ik kan alleen maar lovend zijn over de geluidskwaliteit en kwaliteit van het vinyl (zalig stil). Wat ook prettig is is dat alle extra tracks op de D kant staan. Dus als je kanten A,B en C hebt gedraaid heb je het originele album gehad. Ik vind de extra tracks beduidend minder sterk. Niet voor niks waren ze eerst niet op deze verzamelaar gezet. De nummers van het originele album vind ik allemaal goed met een aantal die er nog flink bovenuit steken. Ik vind dit dan ook een hele fijne plaat, al laat ik kant D in het vervolg waarschrijnlijk vaak links liggen.

WTF! Dat had ik nog niet gemerkt, maar nu je het zegt. Zonde, is één van de nummers waarom ik dit album op vinyl wilde hebben. Daar schijt ik dus best van. Het nummer duurt ook ongeveer een halve minuut korter dan het origineel.

Dead Letter Office zou ik vervangen door Sci-Fi Lullabies, dan ben ik het helemaal met je eens!
Perfecte comp van topsingles en -b-sides!

Als ik zo nog eens door de man zijn oeuvre ga kan ik niet anders dan hem in het rijtje te zetten van de echt groten; Dylan, Bowie, Cohen, Springsteen et les autres. Natuurlijk kan je hem met geen van hen vergelijken, hij borduurt gewoon verder op zijn werk met The Smiths. Doorgaans muziek voor op druilerige zondagen, Morrissey zal nooit de meest opgewekte zijn van de bende maar wat kan de man heerlijk klagerig zingen (en ik bedoel dit uiterst positief). Het zijn buiten zijn stem ook de heerlijke teksten. Niet alleen somber maar vaak ook cynisch en grappig.