Kevin Ayers - Yes We Have No Mañanas-So Get Your Mañanas Today (1976)

Middle of the road op zijn Engels en charmanst. Deze plaat vond ook weer in Amerika weerklank.

Yes I do is een supermooie ballad. De tekst van Bleu klinkt zo oprecht dat je je afvraagt of hij erzelf niet een beetje van schrok. De hele studio truckendoos wordt opengetrokken om er alsnog een pastiche van te maken. De hoofdroll is voor Ollie Halsalls (geheime stergitarist!)

Blue is een van mijn all-time-favorieten.

De perfecte popplaat die nooit verveelt. Dit komt met name door het feit dat Kevin zichzelf nauwelijks serieus neemt. De rare bananen-tik van hem, dat geknepen Kermit de Kikker-stemmetje en de maffe onderwerpkeuze zorgen voor een onderhoudende plaat. Voor je het weet zing je vrolijk mee met onzinteksten als:
What ever happened to Mr Cool?
Somebody took him back to school
He thought he knew, but he did not
Now his name is Mr Hot
En het refrein is natuurlijk een meerstemmig:
Banana, banana, bananana....
Klasseplaat, goddank zonder amuzikaal gefreak waar hij zich eerder nog wel eens aan bezondigde, gewoon lekkere popmuziek voor simpele zieltjes zoals ik.

Vanochtend de fout gemaakt om deze op te zetten voordat ik naar m'n werk ging. Nou loop ik dus de hele dag met Mr.Cool in m'n kop ......

Als ze dat nummer nou eens 's ochtends om een uur of 8 op Radio 538 draaien, dan heeft half Nederland dat liedje in zijn kop en krijg je gegarandeerd een beter Nederland!!! En een beter 538 ook.

Het is een plakkertje ..... Intussen heb ik gisteravond That's What You Get Babe en Rainbow Takeaway en vanochtend Sweet Deceiver in de spelert gehad maar eenmaal op het werk aangekomen heb ik gewoon weer Mr Cool in m'n kop zitten ......

Wat een heerlijk geschifte popplaat. Iedere keer als ik een Ayers-plaat opzet, ben ik aangenaam verrast. En dat terwijl ik mij zo negatief over hem uitliet, bij de eerste The Soft Machine platen.

Het doet me wat denken aan 10CC maar ook Lowell George, heerlijk vrolijk, maf en zomers. Met mooi slidespel van BJ Cole. De zangstem van Ayers bevalt me ook prima hier.

Voor 5 euro op lp gekocht, dus ik houd voortaan mijn ogen open voor Ayers-platen.

Een paar keer per jaar draai ik de jaren '70-albums van de wat excentrieke, en een tikkeltje luie Kevin Ayers. En het liefst achter elkaar, en in chronologische volgorde.

Op Sweet Deceiver was Kevin wat opgeschoven in de richting van de wat meer conventionele rock. Die lijn zet hij op Yes We Have No Mañanas-So Get Your Mañanas Today door. Met dit verschil dat de meeste songs wat sterker zijn dan die op de voorganger.

"middle of the road" zoals hierboven vermeld zou ik de muziek op dit album niet noemen. daar is de muziek toch iets te eigenzinnig voor, maar dit is wel 1 van zijn meer conventionele pop/rock albums. zoals Kevin Ayers zelf in een interview over dit album opmerkte "it is probably about as commercial as I want to get...I'm feeling very rebellious about the next one".

de excentrieke Kevin Ayers was niet gespeend van gevoel voor humor, gevraagd naar het Banana-ism was zijn antwoord "how stupid to be so serious about everything. The banana was my symbol for introducing the element of absurdity into conventionally serious situations"

ter promotie van dit album ging hij destijds op tournee met zijn nieuwe Kevin Ayers band bestaande uit hemzelf (guitar, vocals), Andy Summers (guitar), Charlie McCracken (bass), Zoot Money (keyboards) en Rob Townsend (drums). ook deze band bleef slechts 2 jaar bij elkaar.

het catchy "Mr. Cool" dat in de U.S. als single werd uitgebracht had in een ideale (muziek) wereld een mega hit moeten worden, maar werd het niet.

"Falling in Love Again" dat in de U.K. 2 x als single werd uitgebracht (Island en Harvest) is een fraaie laid-back cover van een nummer uit 1930 met muziek van de Duitse componist Friedrich Hollaender, dat bekend werd in de versie van Marlene Dietrich. curieus genoeg coverden ook de Beatles dit nummer op hun album "Live! At the Star-Club in Hamburg (1962) met leadzang van Paul McCartney.

favoriete tracks naast "Mr. Cool", het eveneens prettig in het gehoor liggende "Love's Gonna Turn You Around" en de aanstekelijke melodie van "Ballad of Mr. Snake". als mindere tracks ervaar ik "Help Me", "Yes I Do" en de wat bombastische afsluiter "Blue" met een koor arrangement van David Bedford.

Andy Roberts bekend van zijn langdurige samenwerking met Ian Matthews en de band Plainsong, speelde naast Ollie Halsall eveneens gitaar op "Everyone Knows the Song", de b-side van de Island single "Falling in Love Again".

een goede middenmoter uit zijn oeuvre, maar Kevin Ayers heeft betere albums gemaakt dan deze.

Album werd geproduceerd door Muff Winwood
Recorded at Basing Street Studios, London, UK
All tracks written by Kevin Ayers (except track 5)

Rob Townsend, Tony Newman, Roger Pope: drums
Charlie McCracken, Rick Wills, Mick Feat: bass
Billy Livsey, George "Zoot" Money: keyboards
Kevin Ayers, Roger Saunders: rhythm guitar
B.J. Cole: steel guitar (tracks 3 & 5)
Kevin Ayers, Ollie Halsall: guitar, lead guitar
Nick Rowley: keyboards, solo piano (track 9)

Geen van de songs op dit album is een hoogvlieger in het oeuvre van Kevin Ayers. En nee, nergens geëxperimenteer zoals op zijn albums uit de eerste helft van de jaren '70. En nee, echt poppy is ook weer niet.

Maar het ligt voor mij telkens weer heel lekker in het gehoor. En draai hem dus ook regelmatig.