Jan Garbarek - I Took Up the Runes (1990)

Heel aardig album, op het randje van de jazz en New Age.

Heel Aardig? Wel meer dan dat vind ik.. Vooral de opener is prachtig.. Wat een geweldige melodieen haalt hij uit zijn sax. Vast geinspireerd door het net zo geweldige landschap uit zijn geboorteland. Probeer ook Kjetil Bjornstad een noorse muzikant bijna tegen het klassieke aan..

Ik ben het met Rinus eens, het is een heel aardig album. Als je de saxofoon hoort dan weet je het dat het Jan Garbarek is, die stijl herken je uit duizend. En de nummers op dit album zijn bijzonder sfeervol, en mooi melodieus. New Age zou ik het ook niet willen noemen, zelfs ook geen jazz. Misschien is deze muziek niet een een hokje te plaatsen, waar zeker iets voor te zeggen valt. Worldmusic misschien? Ach, het is gewoon mooi, zet deze schijf 's avonds na 12 uurin de cd-speler, ga achterover leunen en genieten maar.....

Toffe muziek, maar de fluwelen saxofoonklanken van Garbarek hebben mijns inziens meer weerstand nodig. Het gebrek aan dissonanten maakt de muziek zoetig. Het ietwat dreigende titelnummer bevat wel dit soort klanken en de muziek is zodoende een stuk spannender. Verder vind ik de stemmen op o.a. Molde Canticle Part 4 ietwat ergerlijk. Niettemin is de plaat over het geheel genomen best sfeervol. Wellicht doet deze muziek het beter in de avonduren.