Steeleye Span - Dodgy Bastards (2016)

Dodgy Bastards kent een bezetting zonder Peter Knight, samen met Maddy Prior de meest constante kracht tot dan toe. De tour na het “Wintersmith”-album deed hij nog mee, maar daarna werd zijn plaats ingenomen door Jessie May Smart, die overigens ook al te horen was op een aantal bonustracks bij “Wintersmith”. Peter Zorn is na één plaat alweer vertrokken, Andrew ‘Spud’ Sinclair is zijn vervanger op zang en gitaar (en helaas niet op saxofoon).

“Dodgy Bastards” is alweer het 23e album van de band die in de beginjaren uitsluitend bewerking van traditionals speelde en deze later afwisselde met zelfgeschreven nummers. Hoeveel van die traditionals afkomstig zijn uit het standaardwerk van Francis James Child, die aan het eind van de 19e eeuw zoveel mogelijk Engelse en Schotse volksliedjes optekende en die sindsdien Child Ballads zijn gaan heten: geen idee, maar het zullen er behoorlijk wat zijn. Steeleye Span-klassiekers als The False Knight on the Road, King Henry, Alison Gross, Two Magicians, Little Sir Hugh en Long Lankin zijn alle gebaseed op liederen uit Childs werk. Op “Dodgy Bastards” doet de band er nog een schepje bovenop: minstens zes nummers komen uit de Child Ballads. Van de rest is dat niet duidelijk, maar ik vermoed van niet.

Het zal niet verbazen dat “Dodgy Bastards” een traditioneler album is geworden dan voorganger “Wintersmith”. Hoewel: de nieuwe versie van Boys of Bedlam klinkt vooral heel erg eigentijds, inclusief een passage die het midden houdt tussen spoken word en rap.

“Cogs, Wheels and Lovers” was ook een album dat nadrukkelijk teruggreep op de hoogtijdagen, maar die riep bij mij vooral verveling op. “Dodgy Bastards” heeft daar totaal geen last van: de band is door de komst Littman, May Smart en Sinclair flink verjongd en dat is goed te horen. Ook worden de vocalen weer als vanouds gedeeld, waarbij Littman en May Smart de nodige voor hun rekening nemen. Beiden hebben een prettige stem en de harmonieën kunnen daardoor ook weer wat spannender worden, hoewel daar helaas niet echt veel mee gedaan wordt op deze plaat.

Eigenlijk kan ik kort zijn (of: dat had gekund): “Dodgy Bastards” is een plaat met louter goede folkrock van een fris klinkende groep. Het enige minpunt is dat de plaat wel erg lang is, ruimschoots de langste tot op heden in ieder geval.