Spock's Beard - Spock's Beard (2006)

Alweer een nieuwe Spock's Beard release, ben erg benieuwd !!!

'Album with the same name'. Hadden we dat ook al niet bij een andere prog groep waarbij de drummer ging zingen ??

ja, maar toen was de gitarist er ook al uit, das hier nog niet het geval

Heeft de gitarist van Spock's niet een broer

Wel benieuwd naar dit album, ik vind Octane wel een goede cd, hopelijk kan deze daarmee vergeleken worden (kwa sound bedoel ik dan)

Gelukkig is de broer iets minder spiritueel. Anders hadden we al een 'And then there were three' gehad.

Van mij mag het wel wat progressiever dan Octane.

echt progressief is het niet, maar ik vind hem mooi eigenlijk!

ik ben ook wel benieuwd... als Octane nog een groeiplaat was van de 'nieuwe' SB, moet dit toch iets moois kunnen opleveren

zeker geen briljant album, maar wel een zeer goede en bovendien beter dan Octane (ook niet onaardig .

Enige Zware misser; 'Is this love', wat mij betreft echt rotzooi.

Hightlights (in willekeurige volgorde);
1. on a perfect day
2. slow crash landing man
3. with your kiss
4. hereafter (eindelijk een prachtige SB ballad!!)
5. as far as the mind can see
6. rearranged

gewoon goed;
1. all that's left
2. sometimes they come...
3. wherever you stand
4. skeletons

verschrikkelijk ;
1. is this love

Dusssss ongeveer 57 minuten prachtige muziek, 17 minuten gewoon goede muziek en 1 'skipper' van net onder de 3 minuten.


conclusie;
4 sterren

Ik ben het geheel met Torch eens, wat een rampzalige herrie "is this love". Verder is deze cd lekker luisterbaar met wat uitschieters en vooral een sublieme opening, "On a perfect day" is echt heel erg goed! Toch geef ik deze cd een 3.5, iets bovengemiddeld.

Dat zal wel een illusie blijven. Met Neal heeft ook de subtiele prog de groep verlaten.

Weer een 'vlees noch vis' album, het blijft op het niveau van 'Octane' hangen.

Het begin is uitstekend, 'On a Perfect Day'en 'Skeletons at the Feast' zijn zeer goed, maar dan begint de droevenis.

'Is this love' is een bult herrie die je doorgaans alleen van een amateurbandje tijdens de jaarlijkse dorpsbraderie te horen krijgt.

Dan krijgen we Toto, een soort SB versie van '99'.

Krijgen we het langste nummer 'With Your Kiss' die je kunt opsplitsen in stukken. Maar de onderlinge samenhang ontgaat me totaal.

'Sometimes They Stay, Sometimes They Go' is een blues die ik nog wel kan waarderen omdat ik ook Led Zeppelin liefhebber ben.

Aanstekers aan!! 'The Slow Crash Landing Man' is een (voorspelbare) ballad.

'Wherever You Stand' is een acceptabel prog-rock nummer.

Tijdens 'Hereafter' kun je horen dat Nick tijdens rustige nummers beter uit de verf komt dan met de ruige nummers.

'As Far as the Mind Can See' bestaat uit 4 gedeelten, soms prog, soms jazzy, soms met blazers. Hetzelfde manko als bij 'A guy named Sid' van 'Feel Euphoria', onderlinge synthese ontbreekt. Wel een heel mooi einde.

Waarom 'Rearranged' hier nog achter is gezet ?? Best wel een okay nummer maar had misschien op de plaats van 'is this love' moeten staan.

Toch weer een teleurstelling en een bevestiging wat we al wisten: met Neal is ook de ziel uit SB vertrokken en dat wordt al 3 albums lang bevestigd.

Wisselvallige plaat met als hoogtepunten het typische Beard nummer On A Perfect Day en de schitterrende instrumental Skeletons at the Feast. Dan zijn we 2 nummers verder en wordt dit niveau niet meer bereikt. Nummers als All That's Left, With Your Kiss en The Slow Crash Landing Man halen nog wel een ruime voldoende wat niet gezegd kan worden van het zeer matige Sometimes They Stay, Sometimes They Go en het nog slechtere Is This Love. All That's Left zou een leuke single kunnen worden.

conclusie 4 en je geeft 2,5!!!!!!!!!!
Lekker duidelijk.

je hebt gelijk. Deze plaat is later (na herhaaldelijk luisteren) nogal vlak gebleken. Dus mijn stem bijgesteld maar niet mijn opmerking, dus bij deze.

ps. Ik vrees dat Flipper gelijk heeft, en dat de ziel van SB met Neal is vertrokken na Snow.

De band Spock's Beard ken ik al een aantal jaren. Ik vind al hun albums briliant. Wat opvalt aan de laatse twee albums (Octane en dit album) is dat de muziekstijl niet meer zuiver progressive rock is. Door het vertrek van Neal Morse, een zeer sterke frontman, is de band wel een stukje van hun eigen stijl kwijtgeraakt. Dat dit niet hoeft te leiden tot slechtere albums bewijzen de twee laatse albums. Ik heb eigenlijk opnieuw kennisgemaakt met Spock's Beard. En de kennismaking was zeer prettig! Voor mensen die van het genre houden wil ik deze cd ten zeerste aanbevelen, een lust voor het oor.

Prima album vind ik dit. Ik ken niet veel van Spocks Beard maar wat ik ken is top!

Een prima album van deze band. Eigenlijk is het ook het enige album wat ik echt ken. Het staat vol met heerlijke prog rock/metal. Het is nu en dan best stevig, maar soms ook behoorlijk catchy en wellicht wat zoet.