Last Crack - Runheadstartscreaming (1994)

Dat deze plaat destijds een dergelijke titel meekreeg is jammer, als je het gebodene aan een luisterend oor onderwerpt doet het songmateriaal niet veel onder voor de eerste twee platen. Daarnaast is de productie ook nog eens prima te noemen. Qua songs begeven de heren zich in een fraai schemergebied, de sound ligt ergens in de alternatieve hoek, maar dan wel doorspekt met percussie, jazzy ritmes en relaxte passages. Runheadstartscreaming geeft een boeiend inkijkje in de ontwikkeling van de band destijds, na twee prima platen leken de heren afgaande op deze worp hun muze te hebben gevonden, minder rockend als voorheen, meer ruimte voor sfeer, slepende ritmes en uitgebreide arrangementen. Buddo voelt zich ook als een vis in het water met dit songmateriaal. Hoor hoe subtiel de mondharmonica in Why een fraai detail toevoegt en je weet dat Last Crack toch wel een unieke band was/is. Hoogtepunten op deze schijf; Structures met zijn dwingende ritme, het sfeervolle Her, het afwisselende Deeper Digging maar ook het swingende Speak the Ocean mag er zijn. Kortom, wat mij betreft een volbloed album met geen enkele zwakke song te bekennen. Puntje van kritiek zou kunnen zijn dat de heren enkele songs te lang uitrekken en soms niet weten welke draai er aan te geven. Dat neemt niet weg dat dit een heerlijke worp is.

Zou gekund hebben, maar op dit album is de zang door een zekere Shawn Anthony Brown verzorgd .

Krijg de hik, je hebt helemaal gelijk. Buddo was inderdaad enige tijd van te voren vertrokken om filosofie te gaan studeren. Daar de zang van deze Brown veel lijkt op die van Buddo was het mij niet eens opgevallen. Als je echter de zang van deze plaat vergelijkt met Sinister merk je wel dat Brown de gekte en finesse ontbeert. Desalniettemin kwijt Brown zich prima van zijn taak en durf ik te stellen dat het songmateriaal van 'Run' de vergelijking aankan met haar 2 voorgangers.