Jan Garbarek - Visible World (1996)

Ik snap niet dat dit album zo'n laag stem gemiddelde heeft. Jan Garbarek uit Noorwegen virtuoos op saxofoon en klarinet e van zeer vele markten thuis. Dit album kwam na de klassiek uitstapjes met het Hilliard Ensemble. Jan Garbarek is terug in zijn vaderland Noorwegen en laat zich daardoor inspireren. Inspireren door de omgeving, de landschappen en door de volksmuziek. Zijn mede muzikanten zijn weer top , waaronder Eberhard Weber, Manu Katché en Rainer Brüningshaus. Verder speelt Trilok Gurtu op een nummer tabla en Mari Boine zingt op een nummer. Dus alles is aanwezig voor een mooi album. Het enige dat ik me kan voorstellen dat echte Jazz puristen dit veel te gelikt en braaf vinden. Het neigt soms een beetje naar new age, hoewel ik dit toch vele malen hoger inschat. 'The Creek' kende ik al van de prachtige ECM verzamelaar, dus dat klonk al bekend.
Ik vind het een bijzonder boeiend album, waarin Jan Garbarek toch probeert het Noorse landschap en cultuur op muzikale wijze vorm te geven. En je krijgt wel waar voor je geld, ongeveer 75 minuten duurt de cd. Ik hou meer van deze wat fusion achtige stijl van Jan Garbarek, soms redelijk minimalistisch dan de echte jazz. Dus ga ik toch proberen het gemiddelde iets op te krikken.

Ja Garbarek is niet zo heel populair over het algemeen op musicmeter. Ik heb al best wat albums van hem geprobeerd maar mij weet hij ook nog niet te pakken. Het is een combinatie van inderdaad dat ietwat gelikte maar ook zijn kille toon. Zo ervaar ik het althans. Ik vind de cross-overs met klassiek, wereldmuziek of ambient best vaak geslaagd op ECM maar Garbarek heeft het gewoon niet voor mij.

Het is ook zijn - imo - lyrische stijl van spelen (Kenny G en David Sanborn zijn andere voorbeelden die me te binnen schieten) die voor mij regelmatig "klef" aandoet - zet een stemmig plaatje op de hoes en je hebt een instant satisfaction recept voor de sentimentalisten onder ons. In mijn oren kukelt hij regelmatig over de randje van de kitsch.

Dat gezegd hebbend moet ik wél zeggen dat ik zijn klankspel af en toe heel fraai vind, eerder als begeleider dan als voerman van de kar. Maar datzelfde geldt - wat mij betreft - ook voor de hier genoemde Manu Katché, als begeleider (Sting, Peter Gabriel - live) uitermate vaardig, maar ook in zijn geval als kartrekker (op ECM) tamelijk boring.

En zo is het inderdaad. Het is een aardig album hoor, wel wat aan de (te) lange kant maar ons aller Jan komt beter tot zijn recht als onderdeel van een gelijkwaardig trio/kwartet.