Marc Almond - Enchanted (1990)

Heerlijke kitscherige muziek: je moet er van houden of je walgt ervan. Ik kan er heerlijk in opgaan, alleen moet je het enigszins doseren.

ENCHANTED heb ik zelf ooit gehad
en heb ik nu dankzij aERodynamIC weer kunnen beluisteren.
Ik vind het Almonds meest complete album.

Een warmbloedig album, vakkundig gepeperd met een ode aan de maan,
zuiderse trompetten, uitbundige vocalen, stampende flamenco,
zigeunerbloed, zonnige lambada en de golfslag van de zee.

A Lover Spurned, The Desperate Hours en Waifs and Strays
waren de niet zo succesvolle singels van Enchanted.

Het zijn dan ook de minst tot de verbeelding sprekende nummers,
want iets vlakker gearrangeerd omwille van hun vermeende hitpotentie.

Ik val meer voor de charmes van Madame de la Luna,
het ontroerende verhaal van de Toreador in the Rain
en de zilte nasmaak van The Sea Still Sings.

Wie koud blijft voor Enchanted zal het nooit begrijpen
dat het hart in een lovesong op de tong moet liggen.
Kitsch met klasse ... een vak apart.

Toen ik in 1987 kennis maakte met Marc solo (Mother Fist) was dat een bijzondere ervaring. Dit was toch wel anders dan de hitjes die ik toen van Soft Cell kende. De solo-albums die voor Mother Fist uitgebracht waren kende ik toen nog niet.
Een jaar later verscheen The Stars We Are en een heftige liefde was geboren en die is eigenlijk het meest consistent van allemaal gebleken na al die jaren. Het album dat nog het meest voor die heftige binding zorgde was dit Enchanted. Drie albums op rij waar ik zo verknocht aan raakte moet bijzonder genoemd worden.

Madame de la Luna heeft nog wel dat zeemans-achtige van Mother Fist in zich maar kent nu een wat wereldser uitstraling. Het is een charmant nummer waar accordeon voor de nodige zwier zorgt. Het nummer zet gelijk de toon voor de rest van het album wat één grote wervelwind zal blijken te zijn.
Waifs and strays is nog een singletje geweest maar wist niet echt de aandacht te trekken. Ook dit nummer kent de nodige zwierigheid. Het is een behoorlijk barok-getint album en daar zijn nummers als dit een toonbaar bewijs van. Ook heeft het wel wat kitscherigs in zich en dat komt misschien door de strijkers.
Het wereldse komt op The Desperate Hours terug in het Spaanse sfeertje met castagnetten en flamencogitaar. Ook dit is op single verschenen maar werd geen hit. Waar het vorige album hits wist te scoren daar zakte Almond met dit album al weer aardig terug op de hitladder.
We blijven even in de Spaanse hoek met Toreador in the rain wat een heerlijke meedeiner blijkt te zijn met uitstekende tekst. Nog steeds is dit één van mijn favoriete nummers van Enchanted. Alsof de draaimolen op de kermis op full speed staat.
Widow Weeds verlaat enigszins het spaanse pad en gooit er oosterse sferen tegenaan. Het blijkt een spannend nummer wat een hoop kanten op slingert: avontuurlijk, charmant en vooral betoverend.
Dan komen we aan bij de enigszins succesvolle hit (de enige) A Lover Spurned. De bijbehorende clip werd gemaakt door het franse duo Pierre et Gilles van wie ik ook een groot liefhebber ben. In die tijd werkte Marc vaak met deze mannen en de hoes van dit album is dan ook afkomstig van deze succesvolle artiesten die kitsch hoog in hun vaandel hebben staan. Dit nummer borduurt gevoelsmatig wat voort op de sound van The Stars We Are en misschien verklaart dat wel waarom dit nummer wel een hitje werd.
Eén van mijn favoriete Almond-nummers is Deaths Diary die gepeperd is met een Indiaas sausje. Het is een heerlijk opzwepend nummer waar ik maar geen genoeg van krijgen. Ook dit vind ik tekstueel gezien behoorlijk sterk.
The Sea Still Sings klinkt als een echte zeemansballade maar dan op een minder duistere manier zoals dat op Mother Fist gebeurde. Subtiel komen de klanken tot je en doen je langzaam opgaan in de golven van de zee.
Carnival of Life zet het wereldse voort en doet dat d.m.v. een frans tintje. Gastartieste Marie France is hier mede verantwoordelijk voor. Deze transeksueel is een bekendheid in Frankrijk en heeft vaker met Almond samengewerkt.
Afsluiter Orpheus in Red Velvet heeft wederom wat oosterse invloeden en klinkt erg filmisch. Het sluit Enchanted op grootse wijze behoorlijk kitscherig af. Kitsch met klasse zoals user dazzler het zo mooi verwoorde.

Nu ik dit album weer zo opnieuw heb beluisterd kan ik niet anders concluderen dan dat het me al bijna 20 jaar enorm weet op te zwepen zonder ook maar enigszins aan kracht in te boeten. Bij deze besluit ik dan ook dat er een halfje bij moet en dat het dus naar de volle 5* gaat.

Nog es beluisterd maar (hoewel een leuk album) geen meesterwerk wat mij betreft. Maar van het topniveua heeft ie er een stuk of 7,8 dus ja... moest hij de lat maar niet zo hoog leggen dan

Dit is mijn favoriete album van Marc Almond. Ieder nummer is een kort verhaaltje vol sfeer en meestal duistere emoties. De muziek en zang is uitbundig en de mix tussen orkestjes en electronica is precies goed. Alles is net kitsch genoeg, maar gaat nergens overboord.

Het absolute hoogtepunt is Almond's meest briljante (IMHO) nummer: A Love Spurned over de bedrogen partner die wraak komt halen met z'n extravagante intro, de donkere ritmische cello begeleiding en de briljante, gevarieerde zang.

Ondertussen heb ik ook Mother Fist en die is Enchanted voorbij gegaan als favoriet, maar Enchanted blijft een topalbum natuurlijk

Ik merk dat je ook The Stars We Are met een half puntje meer beloond hebt dan Enchanted?

Gecorrigeerd

Een verschrikkelijk kitscherig album waarvan niet alle nummers me even goed bevallen maar dat in Madame de La Luna , A Lover Spurned en Deaths Diary wel een paar hele sterke nummers kent.

Kitscherig? Niets voor Marc

Een tijdje geleden erg positief verrast door het album The Stars We Are heb ik dit album gekocht naar aanleiding van de positieve reacties op MuMe.
Na een paar keer beluisterd te hebben concludeer ik dat de edelkitsch van The Stars We Are blijkbaar nog een stukje verder kon worden doorgetrokken. Resulterend in een album wat voor mij helaas "over the top" is. Dit begint lichtjes naar De Toppers in Concert te neigen. 3*

Gek, voor mij is het net andersom.
Ik vind Echanted aardser en The Star We Are (what's in a title) hemelser en sprookjesachteriger klinken.

Als eenzame student in Frankrijk dat toen voor het eerst wereldkampioen voetbal was geworden, werd ik in een deuxième main boutique betoverd door de sprookjesachtige platenhoes. Ik kende toen wel vaag enkele solohits van Almond en natuurlijk die nog veel grotere electro-hit die de jaren ’80 had ingeluid. Ik was toen meer into classic rock, de aantrekking tot Enchanted was in eerste instantie louter visueel en dus 100% de verdienste van de Franse Peppie en Kokkie. Ik weet het, dit is erg oneerbiedig naar Pierre et Gilles toe. Ik ben de Franse heren - die overigens ook gewillig in een matrozenplunje poseren - erg dankbaar om mij te introduceren en bekeren tot het Almond-dom. Want ook auditief kon ik Enchanted enorm smaken en dat doe ik nog steeds. Ondanks de soms erg duistere teksten klinkt de muziek op dit album meestal licht en opgewekt. Die ambiguïteit deed me denken aan een totaal ander genre, voor zoverre je Almonds werk tot een genre kan catalogeren: de Britse revival-ska van eind jaren ’70 en begin jaren ’80. The Selecter, The Specials en zelfs de gekkies van Madness bezingen vaker niet dan wel vrolijke onderwerpen, let er maar eens op.

Gevolg van die betovering in Rijsel aan het eind van vorig millennium: in korte tijd kocht ik haast alles wat Almond tot dan toe had uitgebracht. Daar zaten ook nieuwigheden bij zoals het album Open All Night en Tainted Life. Laatstgenoemde is geen albumtitel tenzij u een puristische Latinist bent. Het betreft Almonds autobio die destijds prima fungeerde als platengids ... een beetje zoals MuMe maar dan met binnenkant-info van de protagonist zelve, helaas zonder enige interactie. Het analoge tijdperk, weet u nog? Op de omslag van Tainted Life prijkt een foto van Almond, genomen door Pierre en bewerkt door Gilles ... of omgekeerd: de ene is fotograaf en de ander schilder. Een tweede neveneffect van die betovering was mijn koortsachtige zoektocht naar alle platen waar Pierre en Gilles hun artistieke expressies aan hadden verleend. Soms viel dat reuze mee - ik werd een haast even devote Nina Hagen-fan - maar ik heb ook wel materiaal verzameld dat ik meer voor het beeld dan omwille van de klank koester.

Hierboven voorziet een andere Almondist de liedjes van Enchanted één voor één van een treffende beschrijving. Daar heb ik inhoudelijk weinig tot niets aan toe te voegen. Dan ga ik maar weer de persoonlijke toer op, aangevuld met nog enkele Wiki-weetjes. Mijn favoriet liedje op deze commerciële afknapper na succesalbum The Stars We Are is The Desperate Hours. De versie op de remix dubbel cd Treasure Box vind ik eigenlijk nog beter. Wel een beetje raar - of net niet - is dat flamingoroze Marc hier over de ogen en lippen van een deerne fantaseert. Een kleine tien jaar eerder had hij - mogelijk onder druk van de platenfirma - nog de originele zin ”I give you all a girl can give you” gemasculiniseerd. Als solist coverde hij later een liedje van Cher en liet hij het geslacht van de vrouwelijke verteller ongewijzigd. Almond heeft geen pluimen vuistdiep in een lichaamsopening nodig om op artistieke wijze wat geslachtsverwarring te zaaien. Hij is voor mij de waarachtige bastaarnicht van Ziggy Stardust en die andere androgyne extra terrestrial, Grace Jones. Le Royaume-Uni: douze points.