Venetian Snares + Speedranch - Making Orange Things (2001)

Haast onmogelijk om dergelijke albums in één ruk door te luisteren, aangezien je vrijwel compleet uitgeput raakt tijdens het luisteren. Dat neemt natuurlijk niet weg dat dit geen cool spul is!

Zo, bij deze is dit m'n laatste top 10 entry waar ik een berichtje moet achterlaten, al zegt m'n gevoel dat deze er wel eens snel uit zou kunnen gaan. Desalniettemin blijft dit een knaller van formaat.

't Is echter geen geval van 'safe the best for last', eerder stel de moeilijkste review uit tot't laatste . Dit is wat je noemt echte noisecore. Een combinatie van pure noise met terror, met als resultaat een verschroeiend tempo van veelal ongecontroleerde basses en uiterst schreeuwerige, allesvernielende samples. Uiterst complexe composities (eigenlijk enkel metacomposities hier) vormen met dit alles een oorverdovend geheel, dat zowel als ontspanning, maar ook als effectief wapen tegen vervelende gasten kan gebruikt worden.

De nummers apart bespreken is nogal moeilijk, omdat ze allemaal zo wel volgens hetzelfde principe opgebouwd zijn, al doet dit weinig af van de variatie van het album. Elk nummer is duidelijk anders opgebouwd (als je al van opbouw kan spreken), en heeft voor een getraind oor een gevarieerde sampleset. "Unborn Baby" vormt het dieptepunt van het album, met een nogal idiote voicesample, en neigt verdacht veel naar gewone hardcore/speedcore. Gelukkig wordt dit gevolgd door het hoogtepunt van het album, met name "Meta Abuse". Een titel die boekdelen spreekt, en z'n naam waardig is. Dolkomische voicesample middenin (ongetwijfeld van één of ander bekend kutnummer), waarna alles gewoon weer rustig verder grind.

En veel meer heb ik hier niet meer aan toe te voegen. Niet voor gevoelige oortjes, en voor mensen met openminded buren/moeders. Oh, en niet naar tovenaar luisteren ... valt best in één zit te luisteren, dit album. Komt zelfs geregeld voorbij in m'n playlist .

5*.

Wat zijn dat? Dit album moet ik maar eens gaan pindakazen want de nummers die ik van Venetian Snares ken zijn echt erg vet.

Metacomposities zijn vooral een uitvinding van mij en nog een paar electronic enthousiasten .

Een nummer bestaat meestal uit een aantal strikt afgelijnde basisloops. Meeste nummers hebben een gewone opbouw, waar steeds meer samples bij deze basisloops gevoegd worden, en afgewisseld worden met refreinen ed. De structuur van die loops beschouwen wij meestal als compositie, de ordening van de loops tot een nummer is de metacompositie.

Nu zijn er tegenwoordig nogal wat electronic subgenres die de ordening van de loops veelal laten vallen, en enkel hun aandacht richten op de klank van het geheel. Een steeds variërend nummer eigenlijk, waar wel met een basissound gespeeld wordt, maar er verder eigenlijk een continue variatie in compositie is.

't Is trouwens wel wat anders dan de typische Venetian Snares muziek. De noise invloed is hier overduidelijk aanwezig. Just a small warning

Dank u, weet ik dat ook weer.


Och, als het fucked up klinkt vind ik het meestal wel leuk . Ik zal het een dezer dagen eens gaan beluisteren (als ik er iets van kan vinden that is).

En tóch kan ik bij dit album er niet omheen dat het me vaak te eentonig wordt. Er had echt meer variatie aanwezig mogen zijn. Zo af en toe een track is leuk en origineel denk je dan, maar als je zo het hele album hoort, valt dat eigenlijk best mee. Natuurlijk is het een "eigen sound", maar daar kun je ook te ver mee gaan (lees: een voorzichtige vorm van uitmelken). Ik kan de ideeën vaak zeer waarderen, maar de uitwerking mocht van mij af en toe wel wat beter. Al bij al toch een leuk freaky album, maar tot m'n favorieten zal 'ie nooit gaan horen.

PS Unborn baby is inderdaad een heel diep dieptepunt op dit album Onderhond. Damn wat een *kut*sample.

Zou ik het mee eens zijn, moesten ze zo 5 albums gemaakt hebben, of moest het een populair genre zijn ... aar dit is echter de enige, en een echte 'concept' plaat, dus vind ik dit wel kunnen. Heb in heel m'n collectie nu niet echt iets vergelijkbaars, dus vormt dit album zowat een subgenre op zichzelf

Helemaal mee eens, maar dan hadden ze ook gewoon de helft van de tracks erop kunnen zetten. Nu lijkt het net of geforceerd wat tracks bij is gemaakt om "het album vol te maken". Ze hadden natuurlijk ook gewoon zowieso Unborn Baby eraf kunnen halen .

Een tripje naar het gekkenhuis. Daar doet dit album me aan denken. Zieker dan ziek maar wel heel erg lekker .

Unborn Baby vind ik ook een minder nummer maar een dieptepunt zou ik het niet willen noemen. De sample is idd idioot maar dat lijkt me ook best wel de bedoeling. Begin van het nummer vind ik erg ok en best wel grappig door die sample maar als er dan een vertraagde Micheal Jackson sample in komt vind ik het wel genoeg geweest, dan wordt het nummer vervelend. Samplegebruik in Halfway Up the Stairway of Mucus vind ik veel beter. Lijkt me ook vrij duidelijk welke sample ze daar in hebben gestopt gezien de titel .

Meta Abuse vind ik ook een van de beste nummer op dit album. Vooral ergens in het midden waar de muziek totaal stopt en er een Bon Jovi sample (you give love a bad name! Bon Jovie toch?) te horen is. Daarna barst de track weer los. Echt een hardop lachen moment .

De Venatian Snares invloed is trouwens duidelijk te merken. Speedranch ken ik verder niet dus daar kan ik niet over oordelen. Volgens mij heeft het album ook precies de juiste lengte. Als het iets langer zou zijn geweest zou het eentonig worden (en niet goed voor je oren). En Onderhond heeft gelijk: het is best in 1 keer te beluisteren .

Al met al een erg leuk, ziek en grappig album. 4*

Speedranch (solo) maakt voornamelijk noize, dus die invloed is ook makkelijk terug te vinden

Was gisteren op een of ander dance feestje waar geen hond aanwezig was. In het begin draaiden ze allemaal hardstyle en hardcore maar de laatste DJ draaide ineens een nummer van dit album! Ik en een vriend gingen helemaal uit ons dak als enigen op de dansvloer. We werden niet begrepen .

Wel een van de meest opvallende Snaresalbums dit, maar toch niet helemaal geslaagd. Hoewel de invloed van Speedranch in principe het Snaresgeratel goed aanvult, blijf ik het toch wat herrie om de herrie vinden. Zo'n kinderachtig "Tushe Love" maakt m'n kijk op noize niet positiever, hoewel het veel gelaagdere "Halfway up the stairway.." me al stukken beter kan bekoren.

Zo zijn er wel meer voors en tegens hier. Flauwe 'Winnepeg/Shithole'-bassen als in "Cheatin", "Unborn Baby" en "Viva Las Vegas" wordt afgewisseld met het spetterende gebeuk van "Meta Abuse" en "Molly's Reach Around". Overall heerst wel een positief gevoel ("unieke herrie moet op de juiste waarde worden geschat" ), maar er had toch echt wat meer in gezeten.

3,5*

mmm ik vind Tushe Love & Unborn Baby wel leuke nrs

wel grappig trouwens dat zo overdreven de zangmelodie van led zeps 'stairway to heaven' gebruikt is..

Leuk maar ook wel een vreemd album. Noise gemengt met uhh, redelijk snelle Hardcore. Het klinkt best leuk, en is ook erg leuk, maar het is niet muziek die je elk moment zou kunnen opzetten.

Halfway Up the Stairway of Mucus is het slechtste nummer, vage noise met het overbekende Stairway To Haven Liedje, het is gewoon te saai. Het origineel is dan ook stukken beter.

De beste Track? hmm, Meta Abuse, nee, toch Molly's Reach Around, nouja, ik ben er nog niet helemaal uit.

En nu het cijfer, dat is moeilijk, laten we maar beginnen met een mooie 4*

ben hem nu aan het beluisteren, mooie cover zeg