Whitesnake - Live in the Shadow of the Blues (2006)

Verleden week in huis gehaald en best tevreden mee. De tracklist is niet onaardig (en vanaf nr 10 t.e.m 14 gewoon geweldig) en de band klinkt ook best aardig. Het is wel allemaal wat minder bluesy dan de titel doet vermoeden en Coverdale legt toch vooral de nadruk op de Hardrock songs van Whitesnake. Verder ben ik wel niet 100% te spreken over de opname kwaliteit - het is op zich wel in orde maar er is een beetje te veel bas en ook de gitaren staan nogal fel naar voor in de mix zodat Coverdale af en toe wat slechter te horen is. De vier nieuwe nummers zijn ook redelijk maar niet echt opzienbarend. Wel compleet overbodig is de bonustrack - weer Crying In The Rain maar dan met drumsolo van Aldridge. Die solo had best in de gewone setlist kunnen zitten zonder te storen. 3.5

Ik heb deze cd sinds de kerstdagen in huis. Sorry, maar ik beschouw dit album als mijn miskoop van de december maand . Ik heb dit album blindelings, zonder eerst te beluisteren, gekocht. Wat een tegenvaller. M.i. een live album zonder sfeer. Het knalt niet, het ronkt niet, het is te steriel, te vlak. En dat ben ik van Whitesnake eigenlijk helemaal niet gewend .
Daarom 2,5*

Degelijk live album en er staan veel klassiekers op. Ik geef nog steeds de voorkeur aan de oude whitesnake met moody & marsden, maar die zullen waarschijnlijk nooit meer bij elkaar komen. Coverdale heeft hier duidelijk last van slijtage van de stembanden en haalt soms de hoge noten niet meer. Studiotrack (4 stuks) zijn beslist niet verkeerd. Een stukje nostalgie zonder echte sfeer. 8/10

was er aangenaam door verrast! geen ''live in the heart etc'' maar gezien de meetellende jaartjes niet veel mis mee.

Eens de kasten van mn pa leeggehaald en ik kwam dit juweeltje tegen. De eerste cd is fantastisch, ben echt benieuwd naar de tweede! Met de nieuwe liedjes en drumsolo (die op dvd al fantastisch was).

En ondertussen tweede kant beluisterd. Live versies zijn ok, maar dan komen de studionummers. Wat is If You Want Me een supernummer! Groot was mijn verbazing als ik die hoorde.
Puik werk, Coverdale!

Een aardig live album maar het kan natuurlijk niet tippen aan Live in the heart of the city! Alleen al vanwege de sfeer die dat album wél uitstraalt!
Is dit album daarom slecht? Nee, absoluut niet! Als je van de latere Whitesnake houdt dan zit je gebakken met live versies van o.a. Bad boys, Still of the night, Judgement day en Deeper the love.
De oudere songs die erop staan worden aardig gebracht maar deze line-up weet niet de feel erin te leggen zoals de 'oude band' dat ooit wel kon.
De nieuwe studio nummers zijn een (prettige) voorbode van wat later zou komen in de vorm van het album Good to be bad.

Ik mis hier eigenlijk ook een stukje sfeer. Ze geven ook niet aan waar en wanneer het precies is opgenomen. Er zullen vast de nodige festivals tussen zitten; Ik heb ze in 2003 in de Ijsselhal gezien en dat was toch sfeervoller dan op het laatste Arrow festival.
De setlist hier is wel goed, met Burn - Stormbringer als één van de hoogtepunten. Van de nieuwe nummers spreekt Ready to Rock me het meest aan. Wel vervelend is die bonus track; nu komt die drumsolo over als mosterd na de maaltijd en één keer Crying in the Rain was wel genoeg geweest.

Ik heb ze toen ook gezien in de IJsselhallen en dat vond ik een dijk van een concert! Toen was Coverdale ook erg goed bij stem. Maar ja, dat was de eerste tour sinds jaren dus had z'n stem een hele tijd rust gehad. En dat kon je dus goed horen. Daarna begon de Whitesnake machine weer op volle toeren te rollen en werd het per keer dat ik ze zag minder. Met de stem van Coverdale welteverstaan! De laatste keer dat ik ze zag (Arrow 2008) was echt hemeltergend slecht zoals ie toen stond te krijsen. Jammer want ooit had de beste man een gouden strot!

Net weer een keer het album beluisterd, en moet zeggen dat het toch zo slecht niet is.
Wat me wel opvalt dat de stem van Coverdale met vlagen op die van Robert Plant lijkt.
Vooral op still of the night.

Heb nog lopen googlen om de daadwerkelijke datum van opnamen terug te vinden, maar helaas
Als je het bijbehoorde boekje bekijkt, lijkt CD1 uit 2005 te komen en CD2 uit 2006, maar of dit klopt is de vraag.

Deze ook eens voor het eerst sinds jaren 'afgestoft' en waarom dit album zo naar de achtergrond is geschoven is me een raadsel, want die eerste disc staat als een huis. Wat doet het er toe dat je de exacte opnamedata niet weet en Whitesnake tot een vreemdelingenlegioen is verworden als het best aanslaat?

Fantastische liveplaat van de -eind jaren 80 -meest succesvolle hardrockband aller tijden. Vooral cd 1 maakt op mij zeer , zeer veel indruk met een perfecte setlist en een groot aantal zalige snake bites. Geen andere band ter wereld heeft de bluesrock op zon overdonderende manier gepresenteerd middels een aantal briljante rocksongs , in volle glorie te horen hier. Cd 2 kan beschouwd worden als een genietbare toegift, de nieuwe nummers kunnen de vergelijking met de klassiekers niet doorstaan, maar dat is geen schande. De mix is inderdaad niet super, jammer, maar dat hier geen sfeer van een live concert valt te beleven is absolute onzin. Zeer genietbare plaat en beter dan dit zal het nooit meer worden. 4,5 ster en een must voor iedere hardrock liefhebber.

Zeker een leuke release. Niet zo goed als de Live In The Still Of The Night dvd maar toch. Leuke songkeuze ook. De studiotracks zijn niet bijzonder verder.

Overigens heb een correctie van de titel ingediend. Want die luidt gewoon Live In The Shadow Of The Blues

De live plaat die de heren in 1980 op de wereld loslieten - Live...In the Heart of the City - is wat mij betreft nog sterker.
Uiteraard nog niet de hits uit de jaren 80 bevattend, zoals Is This Love, Here I Go Again en Crying in the Rain, die nummers waren fraai toegespitst op het grootse geluid uit dat decennium, maar juist de rhythm en blues songs uit de jaren 70 kwamen hier op een mooie manier tot uiting. De warme sound helpt natuurlijk mee.
Kortom; Live (2006) is een prima registratie maar geef mij maar de uitgave van 1980, alsof jezelf in de prachtige Hammersmith Odeon aanwezig bent.

Dat is inderdaad een monumentale rockplaat maar wel van een ander Whitesnake, beetje een melige rockact met hoedjes op enzo. De live in the still of the night dvd is inderdaad het ultieme live document van Whitesnake dat was geen cd release dus. Telt dan niet mee blijkbaar hier?

Zat wel een cd bij in meen ik me te herinneren. Helaas met een uitgeklede selectie nummers. Heb de package jaren geleden verkocht. Met name omdat ik bij de beelden heel sterk de indruk kreeg naar een playbackende Coverdale te kijken. De synchronisatie van beeld en geluid liep niet 100% lekker. Je weet wel; mond wegtrekken bij de microfoon maar op hetzelfde volume doodleuk de stem blijven horen.

Oke kan me dat niet herinneren maar ik geloof je meteen. Dan moeten we toch vaststellen dat deze onderhavige dubbelaar de ultieme whitesnake cd nieuwe stijl is. Waarvan akte.

Mwoh, op Live In The Still Of The Night hoor ik teveel foutjes om te geloven dat het playback is. Zou kunnen dat de flitsende montages her en der wat uit de pas lopen.
Bij de eerste oplagen zat inderdaad een cd met tien nummers van dezelfde show.

Dat zou het ook geweest kunnen zijn inderdaad. Was toch ook opgenomen in Hammersmith als ik me niet vergis? Of haal ik dingen door elkaar?

Het was idd een show in de Hammersmith Apollo zoals het toen heette.

Doug Aldrich zag ik een paar jaar daarna nog in De Boerderij in de band van Glenn Hughes. Fenomenale gitarist. Shredden of je leven er vanaf hangt.

De vergelijking met Live in the heart of the city gaat naar mijn mening niet op. Andere tijd, andere line up en zeventiger jaren materiaal met die typische seventies sound. Ben het er overigens wel mee eens. Maar dit album doet niet veel onder tegenover Live in the heart of the city, maar de gitaartendem Moody/Marsden was wel een ijzersterk duo wat een flinke stempel drukte op dat album. Het gitaartendem Aldrich/Beach is hier ook goed aanwezig. Ben het met Sinner wel eens dat de bas en de gitaar te hard in de mix staan. Maar dit album is absoluut niet slecht. En ja de nieuwere nummers worden goed gespeeld, maar het seventies, begin eighties tijdperk ligt deze line up wat minder. Met uitzondering van Burn en Stormbringer. Een merkwaardig voorval is in mijn geval dat ik dit album op 2 verschillende c.d spelers moet afspelen cd 1 in de woon kamer en cd 2 in de slaapkamer. cd 2 kan de cd speler in de woonkamer niet lezen, maar goed dan maar naar boven cd 2 afspelen en horizontaal gestrekt genieten, dit terzijde. De 4 nieuwe nummers zijn ook zeker de moeite waard. Ik meende dat hierna het album Good to be bad uitkwam. En ben het volledig met je eens dat album is absoluut not bad. Live in the Shadow of the Blues krijgt van mij een 4.0

Klopt! Totaal andere band en dan niet alleen qua bezetting