Iommi - Iommi (2000)

Ik ben Iommi aan het ontdekken. Zijn twee albums in samenwerking met Glenn Hughes heb ik reeds beluisterd. Vannacht heb ik dit album gedownload en vandaag verschillende malen, via mijn mp3 speler, beluisterd. Het album "Iommi" is weer een heerlijke donkere metal plaat waar gitarist Iommi de zangpartijen overlaat aan verschillende gasten. Glenn Hughes verleent geen medewerking aan dit album. Desalnietemin is dit wederom een geweldig album waarop Metal of Rock (hoe U het ook maar wilt noemen) met een hoofdletter M. respectievelijk hoofdletter R. ten gehore wordt gebracht. Aanrader!! 4,5*

Ik moet mij toch ook maar eens gaan verdiepen in de Britse band Black Sabbath, waarin Tony Iommi als gitarist speelde. Volgens mij zal er een wereld van luister genot voor mij open gaan .

Ja pak de 1e 6 Sabbath platen maar en de riffs schieten voorbij.

Ja, de dokter had hem verteld dat hij nooit meer gitaar zou kunnen spelen doordat hij die 2 vingertoppen mist (na een ongeluk in de fabriek als het me goed bijstaat). En wat doet Iommi? Hij wordt dé man aan wie we het genre Metal te danken hebben.

Wat ik wel een beetje vreemd vind is dat die albums op de naam van Iommi staan. Ik bedoel hij speelt natuurlijk de belangrijkste rol, maar de zang doet hij niet. En dat is toch wat altijd als eerste opvalt. Misschien was iets als Iommi & Friends of zoals op die andere Iommi & Hughes een betere benaming geweest.

Berichten verplaatst naar Iommi

Soort van solodebuut van Iommi, hoewel Seventh Star aanvankelijk ook als soloplaat van Iommi uit zou komen.
Hoewel Iommi op deze plaat samenwerkt met 10 verschillende vocalisten, is het album toch 1 consistent geheel geworden, dankzij de riffs van Iommi.
Toch zijn niet alle nummers even goed. The Laughing Man (in the Devils Mask) is een van de betere nummers. Aggressief, fel. Verder vind ik Black Oblivion (met Billy Corgan) erg goed, hoewel je natuurlijk wel van 's mans nasale stem moet houden. Ook de afsluiter, Into the Night (met Billy Idol) vand ik een erg sterk nummer.
De mindere nummers zijn in mijn ogen Meat (met Skin), omdat ik niet een erg grote fan ben van de stem van Skin; Who's Fooling Who (met Ozzy, en Bill Ward), omdat de stem van Ozzy hier erg geforceerd en in de studio bewerkt klinkt (zoals gebruikelijk op al zijn cd's in die de laatste jaren zijn uitgekomen); en Patterns (met Serj Tankian). Dit laatste nummer is voor mij het dieptepunt van de cd, en dat is vooral de 'verdienste' van de zanger. Het kan aan mij liggen, maar Tankians stem doet in de coupletten nog het meeste denken aan een geit die in de kinderboerderij staat te blèren omdat hij gevoederd wil worden.
De andere nummers springen er niet echt uit, maar zijn zeker ook de moeite waard.
Kortom, een prima cd.

4*

Sterk album dat laat zien wat voor geweldige riffs Iommi uit zijn gitaar kan toveren. Iommi is uniek in zijn soort en er is niemand die bij hem in de buurt komt. Alles is wat moderner dan Sabbath maar elk nummer is boven gemiddeld en ik vind het jammer dat de opzet met verschillende zangers geen vervolg heeft gekregen.

Ik heb deze wel eens bij een vriend gehoord maar dat staat mij helaas weinig meer van bij. Bij dit soort muziek hoort natuurlijk ditto alcoholconsumptie. Enkel het duet met Phil Anselmo staat mij nog zeer helder voor de geest en dat is een hele vette track. Anselmo zoals ik hem wil horen.

Sterk album van de heer Iommi.

Het beste nummer vind ik Time is Mine

Er staan drie mindere nummers op:
Black Oblivion
Just say no to Love
Patterns

Patterns vind ik zelf juist wel weer een heel sterk nummer....

Prima solo album van Tony Iommi. Hij werkt hier samen met een keur aan zangers.
Het eerste nummer is wat mij betreft meteen het beste nummer. Heerlijk fel en "smerig" gitaar geluid met de haast demonische stem van Henry Rollins erover heen.
Meat is wat minder, de stem van Skin vind ik niet echt bij het zware geluid van Iommi horen.
Maar Goodbey Lament gaat weer verder met zware riffs zoals we gewent zijn van Iommi.
Andere prima tracks zijn Time is Mine, Patterns (hoewel ik de stem van Serj Tankian soms irritant vind overkomen), Black Oblivion en het pareltje Flame On met heer Astbury.
De laatste drie nummers vind ik dan weer wat minder. Ik geef 3,5 sterren.

Een paar zaken vallen mij fel op. Ten eerste, zelfs zangers die ik niet zo hoog heb zitten (bijvoorbeeld Phil Anselmo, Billy Idol) komen hier goed uit de verf op de nummers gedragen door de fantastische riffs van Tony Iommi. De minste zanger vind ik hierop Ozzy Osbourne want ik hoor van mijlenver hoe zijn stem het minst natuurlijk klinkt, in tegenstelling tot de andere zangers op dit album. Ten tweede, hoeft het nog gezegd? Tony Iommi is een fantastische gitarist. We mogen onze beide handjes kussen dat hij zoveel geniale dingen uit zijn gitaar heeft getoverd.

Deze zoek ik ook, iemand een tip voor me waar ie nog verkrijgbaar is tegen een schappelijke prijs?

Met een nieuw soloalbum van Tony Iommi van Black Sabbath in aantocht, leek het me leuk diens twee solovoorgangers weer eens te beluisteren.
Bovenstaand MuMens is inmiddels van de site verdwenen, maar mochten hij of anderen geïnteresseerd zijn: voor de online aankopen beveel ik behalve Marktplaats en 2hands.be ook nog het Duitse MediMops aan, sites waar vaak het een kwestie van geduldig wachten is. Wie weet heb je geluk en dan zijn er altijd nog lokale platenzaken, waarbij misschien de in metal gespecialiseerde winkels de voorkeur hebben.
Check bijvoorbeeld eens bij No Dust in Wezep, eigenaar Henk doet altijd zijn best voor speciale verzoeken en zijn koffie is lekker, Sounds Venlo heeft sowieso een uniek inkoopbeleid en Sounds Tilburg in in metaal gespecialiseerd.
En natuurlijk is er altijd Discogs. Gezien de prijzen op die site moet je momenteel voor Iommi prijzen vanaf €15, neertellen, verzendkosten of - vanuit buiten de EU - invoerkosten niet meegerekend.

Voor mij is Iommi een lange zit en daarom geen reden voor aanschaf, ik houd het bij de afspeellijst op JijBuis. Knap is echter dat het album ondanks alle gastzangers een eenheid is geworden.
Toch mis ik de speelsheid en tempowisselingen die ik ken van zijn werk tot en met 1986. Het zit 'm erin dat Iommi zich vooral op logge ritmes richt, waar hij die voordien met andere stijlen, contrasten (waar blijft de akoestische gitaar?) en invallen afwisselde. Om diezelfde reden vond ik latere albums met zijn groepen tegenvallen: Black Sabbaths 13 en vooral Heaven & Hells The Devil You Know.

Kwestie van smaak? Zou best kunnen, in ieder geval hoor ik dat wél bij drie nummers. Eerst het door zangeres Skin van Skunk Anansie ijzersterk gezongen Meat. Die riff die halverwege wordt ingezet in samenwerking met de solo: terug naar de periode '72-78!
Black Oblivion met Billy Corgan van Smashing Pumpkins werkt ook goed, met op de helft een nieuwe riff die wat toevoegt: sterke opbouw.
En in tegenstelling tot menigeen vind ik het wél leuk om Iommi met Ozzy en drummer Bill Ward te horen op Who's Fooling Who, dat zó op 13 had gepast, mede door een versnelling. Jammer is de digitale klok aan het begin en slot, ongetwijfeld verwijzend naar het eerste nummer van hun debuut; had een echte klok gebruikt...
Eenzelfde opbouw wordt gedaan bij Into the Night, waarop Billy Idol weliswaar verrassend goed zingt maar de herhaling van zetten van het nummer ervoor doet het de das om.

Soms geniet ik van de meerwaarde van een gitaarsolo, er zijn er weinigen die een solo zo goed kunnen opbouwen als Tony Iommi. Ook wat dat betreft houd ik het bij mijn drie favorieten.
Naast de gastzangers is er een keur aan andere bekende muzikanten, van Brian May tot Laurence Cottle, bassist van Sabbath ten tijde van Headless Cross en hier door Iommi voor menig nummer ingehuurd. Maar de composities maken een plaat, niet de genodigden, hoe goed ze ook zijn. Iommi is niet slecht, maar spannend en opwindend?

Eens, op mij maakt een dergelijk album met talloze gastzangers een zeer wisselvallige indruk.
Het is een allegaartje aan songs die weliswaar niet slecht zijn, maar ik kan er slecht mee uit de voeten.
Spannend en opwindend zijn ook niet de termen die ik aan dit vehikel kan verbinden.
Wat ook meetelt is het feit dat er een aantal zangers op dit schijfje act de presence geven waar ik niks mee heb. Billy Corgan, Henry Rollins, Skin en Idol, vocalisten die bij mij eerder irritatie oproepen dan bewondering om de zangkunsten.

Ik hoor veel liever de Dep Sessions uit 96' en Fused, beiden met Hughes achter de microfoon.
Niet alleen is het songmateriaal bij vlagen lekker heavy, Hughes is natuurlijk een beest achter de microfoon, hoewel hij zijn gilletjes achterwege moet laten.
Zo vind ik Seventh Star - onder de vreemde titel; Black Sabbath Featuring Tony Iommi uitgebracht - ook nog steeds een fijne worp.