Iommi - Iommi (2000)

Ik ben Iommi aan het ontdekken. Zijn twee albums in samenwerking met Glenn Hughes heb ik reeds beluisterd. Vannacht heb ik dit album gedownload en vandaag verschillende malen, via mijn mp3 speler, beluisterd. Het album "Iommi" is weer een heerlijke donkere metal plaat waar gitarist Iommi de zangpartijen overlaat aan verschillende gasten. Glenn Hughes verleent geen medewerking aan dit album. Desalnietemin is dit wederom een geweldig album waarop Metal of Rock (hoe U het ook maar wilt noemen) met een hoofdletter M. respectievelijk hoofdletter R. ten gehore wordt gebracht. Aanrader!! 4,5*

Ik moet mij toch ook maar eens gaan verdiepen in de Britse band Black Sabbath, waarin Tony Iommi als gitarist speelde. Volgens mij zal er een wereld van luister genot voor mij open gaan .

Ja pak de 1e 6 Sabbath platen maar en de riffs schieten voorbij.

Ja, de dokter had hem verteld dat hij nooit meer gitaar zou kunnen spelen doordat hij die 2 vingertoppen mist (na een ongeluk in de fabriek als het me goed bijstaat). En wat doet Iommi? Hij wordt dé man aan wie we het genre Metal te danken hebben.

Wat ik wel een beetje vreemd vind is dat die albums op de naam van Iommi staan. Ik bedoel hij speelt natuurlijk de belangrijkste rol, maar de zang doet hij niet. En dat is toch wat altijd als eerste opvalt. Misschien was iets als Iommi & Friends of zoals op die andere Iommi & Hughes een betere benaming geweest.

Berichten verplaatst naar Iommi

Soort van solodebuut van Iommi, hoewel Seventh Star aanvankelijk ook als soloplaat van Iommi uit zou komen.
Hoewel Iommi op deze plaat samenwerkt met 10 verschillende vocalisten, is het album toch 1 consistent geheel geworden, dankzij de riffs van Iommi.
Toch zijn niet alle nummers even goed. The Laughing Man (in the Devils Mask) is een van de betere nummers. Aggressief, fel. Verder vind ik Black Oblivion (met Billy Corgan) erg goed, hoewel je natuurlijk wel van 's mans nasale stem moet houden. Ook de afsluiter, Into the Night (met Billy Idol) vand ik een erg sterk nummer.
De mindere nummers zijn in mijn ogen Meat (met Skin), omdat ik niet een erg grote fan ben van de stem van Skin; Who's Fooling Who (met Ozzy, en Bill Ward), omdat de stem van Ozzy hier erg geforceerd en in de studio bewerkt klinkt (zoals gebruikelijk op al zijn cd's in die de laatste jaren zijn uitgekomen); en Patterns (met Serj Tankian). Dit laatste nummer is voor mij het dieptepunt van de cd, en dat is vooral de 'verdienste' van de zanger. Het kan aan mij liggen, maar Tankians stem doet in de coupletten nog het meeste denken aan een geit die in de kinderboerderij staat te blèren omdat hij gevoederd wil worden.
De andere nummers springen er niet echt uit, maar zijn zeker ook de moeite waard.
Kortom, een prima cd.

4*

Sterk album dat laat zien wat voor geweldige riffs Iommi uit zijn gitaar kan toveren. Iommi is uniek in zijn soort en er is niemand die bij hem in de buurt komt. Alles is wat moderner dan Sabbath maar elk nummer is boven gemiddeld en ik vind het jammer dat de opzet met verschillende zangers geen vervolg heeft gekregen.

Ik heb deze wel eens bij een vriend gehoord maar dat staat mij helaas weinig meer van bij. Bij dit soort muziek hoort natuurlijk ditto alcoholconsumptie. Enkel het duet met Phil Anselmo staat mij nog zeer helder voor de geest en dat is een hele vette track. Anselmo zoals ik hem wil horen.

Sterk album van de heer Iommi.

Het beste nummer vind ik Time is Mine

Er staan drie mindere nummers op:
Black Oblivion
Just say no to Love
Patterns

Patterns vind ik zelf juist wel weer een heel sterk nummer....

Prima solo album van Tony Iommi. Hij werkt hier samen met een keur aan zangers.
Het eerste nummer is wat mij betreft meteen het beste nummer. Heerlijk fel en "smerig" gitaar geluid met de haast demonische stem van Henry Rollins erover heen.
Meat is wat minder, de stem van Skin vind ik niet echt bij het zware geluid van Iommi horen.
Maar Goodbey Lament gaat weer verder met zware riffs zoals we gewent zijn van Iommi.
Andere prima tracks zijn Time is Mine, Patterns (hoewel ik de stem van Serj Tankian soms irritant vind overkomen), Black Oblivion en het pareltje Flame On met heer Astbury.
De laatste drie nummers vind ik dan weer wat minder. Ik geef 3,5 sterren.

Een paar zaken vallen mij fel op. Ten eerste, zelfs zangers die ik niet zo hoog heb zitten (bijvoorbeeld Phil Anselmo, Billy Idol) komen hier goed uit de verf op de nummers gedragen door de fantastische riffs van Tony Iommi. De minste zanger vind ik hierop Ozzy Osbourne want ik hoor van mijlenver hoe zijn stem het minst natuurlijk klinkt, in tegenstelling tot de andere zangers op dit album. Ten tweede, hoeft het nog gezegd? Tony Iommi is een fantastische gitarist. We mogen onze beide handjes kussen dat hij zoveel geniale dingen uit zijn gitaar heeft getoverd.

Deze zoek ik ook, iemand een tip voor me waar ie nog verkrijgbaar is tegen een schappelijke prijs?