Geoff Mullen - The Air in Pieces (2006)

Sommige labels hebben iets speciaals, bijna met elke release blijken ze méér dan de moeite waard. Time-Lag is daarin momenteel heer en meester, maar Last Visible Dog doet er vaak niet veel voor onder. Eind juli kwam Last Visible Dog met een hele rits aan nieuwe albums, waaronder deze van Geoff Mullen. Een naam die ik nog niet eerder tegen was gekomen, maar gezien de reputatie van het label was ik toch erg geïnteresseerd. Het mooie van Last Visible Dog is dat je (in tegenstelling tot bij Time-Lag bijvoorbeeld) van elk album een nummer kunt beluisteren. Wel zo makkelijk voor de soulseekweigeraars onder ons zoals ik.

En direct vanaf het eerste moment was ik gegrepen door dat nummer. Wat een sfeer, wat een kracht! Hij roept een zelfde soort stemming op zoals Loren MazzaCane Connors dat zo mooi kan. Hij creëert een surrealistische wereld waarin zijn lang uitgesponnen gitaarspel is omhuld met nevel en mystiek, maar die tegelijkertijd een zuiverende helderheid bevat. Alsof je de wereld aan je voorbij ziet gaan, kijkend van onder het wateroppervlak. Een vergelijkbaar gevoel met wat ik heb bij Quiet City van Pan American, maar dan minder introvert.

En dat allemaal na het horen van één nummer. Binnenkort kan ik het album in ontvangst nemen en dan zal blijken of deze sfeer representatief is voor het hele album. Maar de lovende woorden van Tim Hecker in een interview onlangs gehouden met Pitchfork doen mij vermoeden dat dit wel goed zal komen.