Melechesh - Emissaries (2006)

Deze ligt in het straatje van hun voorganger. De drumkit is overgenomen door de Nederlandse Xul. Geen makkelijk klus, Proscriptor opvolgen. Strak drumwerk, met meer blastbeats.
De openingstrack is waanzinnig, en moet je gehoord hebben. Gyroscope, een The Tea Party cover is een andere favoriet.
Enkele uitschieters, hun eigen unieke stijl nog een beetje verder ontwikkeld, maar in zijn geheel toch niet sterker dan Sphynx.
Afwachten wat de langverwachte opvolger bij Nuclear Blast in petto heeft.

Nog beter dan Sphynx een 4,5*.

En op de digipack met een andere cover blijkbaar - dixit metal-archives.com - staat een instrumentaal nummer: Extemporized Ophtalmic Release. Correctie werd al ingediend bij de bevoegde diensten.

Luisterbeurt nummer 3 deze week en het begint een verdomd verslavend album te worden: betere productie (zeker van de zang die nog altijd "black metal" is) maar tevens met heel toffe gitaarlijnen en tempowisselingen. Het is een plaat die veel tijd en geduld nodig heeft maar ik begin dit meer en meer een knaller te vinden.

Ik kijk voorbij die nog altijd soms schrikbarende zang die me alsmaar meer en meer went, voorbij die blastbeats waar ik ook al geen fan van ben en ik bewonder de prachtige gitaarpartijen, het zijn tapijtbombardementen van riffs en hooks die een plek in mijn hersenpan opeisen. Zeer heftig plaatje na het ook al niet misselijke Sphynx en dit album doet me watertanden naar de weldra te verschijnen opvolger.

7 stemmen voor dit album tot nu toe en allemaal stemmen boven de vier. Dit album verdient het, heerlijk heavy en oosters aandoend met geweldige gitaarlijnen. Nog een kleine aanvullling op mijn bericht van 7 april 2010: Extemporized Ophtalmic Release is een heerlijk instrumentaal nummer. Wanneer komt dat nieuwe album er nu aan?

Album titel:The Epigenesis; Release: 26 oktober
zie hier

Melechesh op zijn best, wat mij betreft.

Dat vind ik momenteel ook.

Emissaries heeft het duivelse vuur van de voorganger en de hemels knallende productie van de opvolger.

Het beste van twee werelden dus.

Onder het mom van 'beter laat dan nooit' is dan toch het Melecheshkwartje gevallen in de perverse mechanismen van hetgeen er zich onder mijn schedelpan bevindt. Ik kon er ook met datzelfde hoofd niet bij dat ik wel viel voor de Texaanse herrieboeren van Absu en niet bij dit multiculti metalcombo die hoofdzakelijk geworteld lijkt te zijn in het midden-oosten. Beide bands tappen immers uit hetzelfde blackened/thrash vaatje. Een ieder wel op zijn eigen manier. Maar toch met de dezelfd juiste combinatie tussen sfeer en muzikale kwaliteit. Absu laat zich inspireren door de Keltische mythologie en Melechesh door de Sumerische mythologie. Het belangrijkste verschil is de manier waarop Absu regelmatig uit alle bochten placht te vliegen, terwijl Melechesh veel doordachter en misschien wel beheerster te werk gaat. Maar misschien moest ik al dat vergelijk maar eens los gaan laten.

Melechesh heeft gewoon wat uitwerkingstijd nodig gehad. De bezwerende manier waarop de mystieke revelaties zoals Ladders Of Sumeria binnenkomen, leggen me eindelijk vast op het vliegend tapijt waarop de grimmige reis langs de immer intrigerende Sumerische verhalen afgelegd zal worden. Emissaries is tot de nok gevuld met vernuftige riffjes waarin de Oosters getinte melodieën hun verslavende uitwerking vinden. In het afwisselende openingsnummer zoeft het tapijt via de hoogste versnellingen naar soms wat ongemakkelijkere ritmes. Nummers als Deluge Of Delusional Dreams en Double Helixed Sceptre zijn wat kalmer van aard en lijken op sfeer te missen. Daarin slagen ze prima. Na het aan Nile herinnerende intermezzo The Scribes Of Kur wordt het album wat gemener met de wat agressievere nummers Leper Jerusalem en Sand Grain Universe. Agressief maar nooit de beheersing verliezend. Eerder bezwerend. Een nieuwe ontdekking van een ontdeking. Nu toch ook maar weer de andere albums aanzetten.