The Buffoons - Lookin' Ahead (1968)

Mijn vader had/heeft deze plaat. Wie kent The Buffoons ook?

The Buffoons ken ik als een opvallend ondergewaardeerde band uit Neerlands pop historie.
Dit schreef de OOR over deze LP (Vergeten Vaderlandse Klassiekers, april 2006):

'Hoort u The Buffoons nog wel eens op de radio? Ik hoorde ze laatst nog bij de Radio 2 - Top 2000 maar hoog stonden ze niet. Nog even, en dan weet niemand meer dat er ooit, in een ver verleden, in het Oosten van ons land, in die roerige jaren zestig, wonderschoon werd gezongen.

Net als hun tijdgenoten The Shoes en The Cats, grossieren The Buffoons in meerstemmige zang; niet voor niks heet hun 2e LP dan ook Perfect Harmony. Want zingen dat konden onze Tukkers wel. Duidelijk beïnvloed door de Four Seasons en de Beach Boys (van wie ze ook een nummer coveren op deze LP, You still believe in me) vallen de Buffoons op door hun prachtig gelaagde harmonieën en psychedelische arrangementen - we zitten dan ook midden in de hippie tijd en de heren dragen, geheel naar de tijdgeest, felgekleurde bloemetjes overhemden.

Als ze in 1968 hun debuut Lookin’ ahead uitbrengen bij platenmaatschappij Imperial (nu EMI) is hun populariteit op het hoogtepunt. Het is het jaar dat ze vaak in Engeland touren en vier hits op rij weten te scoren: Tommorow is another day, It’s the end (beide aanwezig op de plaat), Goodbye my love en Lovely Loretta.
Nu bijna 40 jaar later, zal het geluid van The Buffoons bij de nieuwe generatie van muziekliefhebbers wellicht als volslagen uncool en aanstellerig overkomen. Neem de cover My world fell down (oorspronkelijk van Sagittarius) – op het accent na, zou je zweren dat de Beach Boys eigenlijk, heel stiekem, uit Twente komen. De barokke, wat plechtige orkestraties, de falset stem voor de coupletten, en dan bij het refrein - hup!, omhoog met die stemmen! En het zonnetje begint even te schijnen. En een klein moment wordt je ondergedompeld in die typische ‘60’s vibes van toen: we geloven in het leven en de liefde en daar willen we graag kond van doen. De beat is er volledig uitgeperst, ik weet het, maar mooi was het wel.

Ze wagen zich zelfs aan de West Side Story-klassieker Maria. De productie is wat lullig maar de stemmen komen ongeschonden uit de strijd. Tot 1973 bleef het goed gaan, daarna werd de band al gauw een revival-act. Maar ze bestaan nog steeds, en treden zelfs nog op, die strotten van toen, de Trots van Twente – The Buffoons.'

Tot zover Martinus Euwe.


Hun prachtige close-harmony zang , viel zelfs John Lennon op , toen hij de groep zag in een tv uitzending tijdens zijn bed-inn in het Hilton hotel . Hij nodigde de groep vervolgens uit om voor hem ( en Yoko) te komen zingen.

Euwe , suggereert dat The Buffoons nog steeds optreden. Deze onder dezelfde naam opererende groep heeft echter niets van doen met de originele zestiger jaren groep !

Ik ken de Buffoons ook, of liever ik had ze verdrongen.....

Ik weet het , Jan , Cuby uit Drenthe heeft veel meer power in zijn muziek dan The Buffoons uit Twenthe , maar hun voortreffelijke samenzang met die falsetstem er bovenuit , is vrij uniek in de Nederlandse pophistorie te noemen....'It's The End' is zo'n voorbeeld...

Dat ze konden zingen erken ik volledig, dat is bij sommige andere nederpop wel eens het probleem, niet bij de Buffoons, het is alleen niet mijn muziek, that's all. Nou vooruit een drietje dan.

Vroeger had ik een vriendinnetje. Ze woonde bij mij in een portiekflat. De deur, recht tegen over onze deur, daar woonde ze achter.
Toen we wat ouder werden smoesden we, zo zachtjes dat pa en moe dat niet hoorden, altijd over die leuke jongen uit de buurt. We waren ongeveer even oud, een jaar of twaalf. Zij was gék van The Buffoons en ik was gek op The Cats. Als ik het nummer "Tomorrow Is Another Day" hoor...denk ik altijd aan haar. Toen ze aan de haal ging met Peter Maffay, ging ik aan de haal met Rod Stewart (and The Faces) en zo langzamerhand groeiden we uit elkaar.
Ik heb haar nu al járen niet meer gezien. Ik vraag me af...waar zou zij nu naar luisteren?

Leuk verhaal , Alicia ! Als je er ooit achterkomt wat haar tegenwoordige muzikale voorkeur is ; laat het weten a.u.b. !
The Buffoons en The Cats vond ik toen muzikaal niet ter zake doende. Tegenwoordig denk ik daar iets genuanceerder over.

Du , van Peter Maffay is misschien wel de mooiste schlager van onze oosterburen.
Stay with me , van Rod Stewart en The Faces draaide ik in die tijd vrijwel grijs.

Ik had helaas geen vriendinnetje.

Een redelijke plaat met enkele tophits uit de jaren zestig. Niet slecht maar nu ook weer niet zo goed.
Een 3.0*

Zingen konden ze zeker, erg goed zelfs. Hun stijl was niet helemaal mijn ding, maar Tomorrow Is Another Day is van buitenaardse schoonheid.

Gedateerd, braafjes, weinig originaliteit, maar daarnaast wel goed gezongen. Ik kwam bij The Buffoons doordat ik las dat Johan Derksen zei dat er geen betere close harmony bestaat. Als CSN-fanaat moest ik dat natuurlijk controleren. Ach, CSN hoeft niet bang te zijn, maar zingen konden The Buffoons zeker.

Van dit album en In Perfect Harmony is wel een leuke compilatie te stellen, dan veeg je op beiden albums de meest gedateerde nummers er af.

'Tomorrow is Another Day' vind ik hier het beste nummer.

En da's, net als My World Fell Down trouwens, een koffer van The Ivy League de band op wiens sound The Buffoons zich nogal kamerbreed baseerden. Ook het arrangement van Lulu's Back In Town is regelrecht van de Ivy League overgenomen ..........

Ah oke, dat wist ik niet. Is het de moeite waard om ook iets van The Ivy League te beluisteren?

Zekers ! Het enige probleem daarbij is dat het echt zo'n 60s singles groep was die op hun LPs gewoon hun standaard optredens repertoire knalden en dat standaard repertiore was nogal ***kuch*** standaard ........ En helaas is er op het ogenblik geen behoorlijke greatest hits comp van ze te krijgen, alleen Major League - The PYE/Piccadilly Athology waar dus een heleboel meuk op staat ...... Maar hun singles waren van ongekende schoonheid ...

[EDIT] ik zie net dat Major League in de voordeel aanbieding is bij Amazon UK

Ik ga vanavond of morgen maar eens zoeken dan, als ik niks vind moet ik maar eens informeren bij mijn vaste platenzaakje.

Ik ken THE BUFFOONS van het verleden in het bijzonder Ely vanTongeren hij was samen met zijn broer mede oprichter van de band.

De heren die nu de naam the buffoons gebruiken hebben niks meer met the buffoons te maken, hierin speelt geen echte buffoon uit de jaren 60 meer deze heren zijn gestopt.

Deze heren hebben zelfs een cd uitgebracht alsof ze alle nummers zelf hadden ingezongen maar het zijn allemaal nummers van eerdrer uitgebrachte cd"s met de stemmen van Ely en Gerard van Tongeren.

kijk voor meer uitleg maar eens op Officiële website van de originele The Buffoons. The Official Website - Die offizielle Website en op Officiële fansite van de originele The Buffoons. The Official Website - Die offizielle Website - hnpd.nl

Na jaren dook ze ineens op uit het niets. Ze zat op een of andere social media site. Ze vroeg of we weer vriendinnetjes konden worden. Ja, maar natuurlijk! Waarom ook niet? Altijd leuk... herinneringen ophalen met The Buffoons, The Cats en Rod Stewart. Zij heeft nog steeds een andere voorkeur voor muziek dan ik. Zij houdt nu van Enya en Coldplay. Ik hou van Bowie en The Cure. Moet kunnen, want wat we gemeenschappelijk hebben, is oneindig veel meer dan muziek alleen. Binnenkort gaan we samen plaatjes draaien. Net als vroeger.

Reken maar dat mijn stokoude singletjes van The Buffoons met o.a. Tomorrow Is Another Day en My World Fell Down weer uit de enigszins gehavende doos komen.

Dit is een aardig album, maar al te vaak zal het wel niet uit mijn cd-kast komen. De samenzang is krachtig en in orde, maar héél erg boeien kan het mij nu ook weer niet. Te weinig originaliteit, zoals Stijn_Slayer terecht opmerkt. En Johan Derksen kent zeker niet zo erg veel close harmony, want er is veel betere muziek in dat genre dan dit album, al is dat natuurlijk ook een kwestie van smaak.
De covers van You Still Believe In Me en Sunday Will Never Be The Same zijn teleurstellend als je de originelen kent (respectievelijk van The Beach Boys en Spanky & Our Gang). Ook al die liedjes die eerder door The Ivy League werden gedaan stellen hier enigszins teleur, al vind ik Tomorrow Is Another Day dan weer wél de moeite waard.

Ik ben bezig mijzelf door een boek over Sarasani ( 60s/70s poppodium op Texel ) heen te werken en daarin komen de heren Buffoons nogal kamerbreeed voor.

Live schijnen ze helemaal geweldig geweest te zijn en bovendien assisteerden ze de uitsmijter regelmatig om, gewapend met mikrofoonstandaards, de orde te herstellen als dat nodig was. Heel wat anders dan het poeslieve imago wat ze door de platenmaatschappij opgeplakt hadden gekregen dus ............

Dag lieve mensen... ik kom net toevallig dit Forum tegen { leuke side trouwens } vanwege de zoektocht naar wat oude photos op het internet van/over mijn Schoonvader Gerard van Tongeren , mede oprichter van ... jawel : The Buffoons.

De nummers waren ongekend goed geproduceerd, helemaal voor die tijd waarbij nog gebruikt werd gemaakt van slechts 4 sporen opname techniek { later 8 sporen } in den beginne, er moesten in die jaren steeds Tape !!! tussen mixen worden gemaakt en wat al niet meer, dit is ongekend complex en echt vakwerk van de producer en Engineer. De geluid Mix is in mijn ogen briljant, een prachtige breed Stereo beeld en ongekend panorama en projectie van de Zang en instrumenten.

Ik heb zelf ook een Recording studio in Enschede. - Woodstock Recording Studio, en ben ook nu wekelijks onder de indruk van nieuwe muziek , en wij zijn een hybride studio met liefde voor zeer oude en nieuwe opname technieken.

Liefs uit Enschede. - Michiel van Haagen.