Dave Mason - Split Coconut (1975)

Teleurstellend album, dat een beetje mat en ongeïnspireerd klinkt, en de songs zijn ook niet al te flitsend.
Mooiste nummer is nog Crying, Waiting & Hoping, en dat is natuurlijk van Buddy Holly.

Als je dan toch een album van Dave Mason wilt hebben, is het een jaar eerder verschenen Dave Mason naar mijn smaak een betere keus.

Gôh...... ik vond deze plaat juist een gedeeltelijke "return to form" na zijn smakeloze s/t album met Nick DeCaro gladstrijkerts ...... Na deze kocht ik ook nog Let It Flow maar daarna was de liefde definitief over.

Voor mij zit de sjarme van Dave Mason mede in z'n gitaarspel en werden zijn platen gladder nadat hij er met Jim Krueger een "echte" solo gitarist bij haalde. Uit de katagorie "als je dan toch" zou ik eerder Alone Together of It's Like You Never Left aanbevelen ........

Je hebt uiteraard gelijk dat Alone Together een betere keus is boven Dave Mason. Waar was ik met mijn gedachten? Maar Dave Mason vind ik er, vergeleken met Split Coconut nou weer uitspringen door de goede liedjes. Jammer inderdaad dat Jim Krueger op drie nummers soleert, zou dat aan de jongens van de platenmaatschappij hebben gelegen?

Ik vind overigens beide albums een beetje aan de gladde kant, al kon ik mijn cd-exemplaar van Dave Mason in mijn overvolle cd-kasten niet zo snel terugvinden, dus vergelijken ging een beetje moeilijk. Ik ben maar even uitgeweken naar Spotify voor het terugluisteren.

Overigens, ik maak van het muziek luisteren niet zo'n wetenschap, al respecteer ik uiteraard je goede oren! Als je zelf musiceert luister je natuurlijk anders.

Duffe plaat, zoals zoveel artiesten uit die tijd ineens jachtrock en MOR gingen maken. Traffic-liefhebbers: blijf hier weg van.