Solitude Aeturnus - Downfall (1996)

Staan 'n paar zeer goede nummers op alleen jammer dat deze verpest worden door 'n waardeloze productie.

Ik vind Rob Lowe technisch zó'n goede zanger en de composities van de band zó enorm sterk dat ik totaal geen last heb van productietechnische mankementen van de albums. Soms klinken ze alsof ze spelen in een schuur, maar als ik toevallig voorbij zou lopen zou ik wél blijven staan! Ik hoef niet weggeblazen te worden door een overgeproduceerde bassdrum; ik krijg liever kippenvel van een vakundig opgebouwde muzikale climax... en dat kun je met een gerust hart aan deze mannen overlaten.

Dit gaat dan toch wel weer enigszins de goede kant op. Na de eerste drie albums gaan de waarderingen toch wel een beetje naar beneden, maar eigenlijk vind ik deze beter muv The Crimson Horizon. Echt veel is er toch niet veranderd. Het tandem Perez/Lowe doet weer goed werk, maar de songs zijn beter, spannender en, wat ook niet onbelangrijk is, het gaat wat met de tijd mee. Dit voelt echt als een nineteesplaat. Het tempo wordt vaak zodanig opgeschroefd dat het soms wel powerthrash lijkt. Hier lijkt Solitude Aeturnus dan eindelijk de vertrouwde formule los te laten en daarom plaats ik deze hoger dan de vrij populaire eerste en derde plaat.

Tussenstand:
1. Beyond The Crimson Horizon
2. Downfall
3. Into the Depths of Sorrow
4. Through The Darkest Hour

Beter, maar het is nog steeds niet zo goed als op de eerste twee albums het geval was. Lowe's zanglijnen doen me hier meer aan Alice In Chains, dan aan die van een epische doommetalband denken. Een aantal toffe tracks (Midnight Dreams en Elysium) en voor de rest niets wereldschokkends zorgt voor een aardige luisterbeurt die niet per se voor herhaling vatbaar is. Ik mis de echte mystiek van het debuut en de opvolger en vind het nu vooral een beetje 'net-niet'.

Tussenstand:
1. Beyond The Crimson Horizon
2. Into the Depths of Sorrow
3. Downfall
4. Through The Darkest Hour