Solitude Aeturnus - Adagio (1998)

Vind het bijna een schande dat Solitude Aeturnus haast onbekend is gebleven. Dit is wat mij betreft één van de beste melodische doom bands die er rondlopen. Adagio had eigenlijk hun grote doorbraak moeten worden maar om de één of andere reden liep het toch mis (met zelfs een kortstondige split van de band tot gevolg). Gelukkig ligt ergens de komende weken (na maar liefst 8 jaar) dan toch de opvolger hiervan in de winkel ("Alone").

Muzikaal tapt Solitude Aeturnus uit zowat hetzelfde vaatje als bvb. Candlemass. Loodzwaar, vooral heel traag, maar toch ook nog melodisch genoeg om een vrij ruim publiek te kunnen boeien. De zang van Robert Lowe is erg plechtig en weet qua volume en kracht zelfs Messiah nog te overtreffen. Ook de songs zijn afwisselend genoeg om tot het einde te boeien, met als hoogtepunten opener 'Days Of Prayer', het akoestisch nummer 'The Fall', en 'Idis'. Ook de cover van Sabbath's 'Heaven And Hell' mag er absoluut zijn. Van mij krijgt dit album dan ook een 4,5. En hopelijk oogst de band in de toekomst een beetje meer bijval, want na 15 jaar en meer mag dat wel eens.

Waar Downfall weer een klein beetje beter was, vind ik Adagio echt een zware bevalling. Leuke woordkeuze voor een doommetalband, maar voor het gros van de tijd is het vooral saai en krachteloos te noemen. Days Of Prayer heeft nog een beetje van de oude mystiek, terwijl The Fall een welkome akoestische afwisseling genoemd mag worden. Spiral Descent vind ik met de oosterse (sitar) invloeden zelfs nog best leuk, maar verder hoort Adagio bij de lijst Solitude Aeturnus-albums die het gewoon niet hebben om echt interessant genoemd te worden. De gelauwerde Black Sabbath-cover vind ik daarnaast al meteen vanaf het begin al vocaal dermate tekort schieten dat ik er weinig woorden meer aan wil vuil maken. De cover van Shame On The Night op het Dio-tribute album is vele malen beter. Hopelijk wordt het bij de laatste cd nog iets met de band.

Tussenstand:
1. Beyond The Crimson Horizon
2. Into the Depths of Sorrow
3. Downfall
4. Adagio
5. Through The Darkest Hour

Ik vind het echt geen schande dat Solitude Aeturnus onbekend gebleven is. Deze marathon ben ik begonnen om de band dan eindelijk eens een kans te geven en daarmee ook te waarderen, maar inmiddels begin ik hun kunstje aardig beu te worden. Adagio was het eerste album dat ik kocht en ook fatsoenlijk beluisterd heb, voorafgaande aan deze marathon. Het is ook het album waar ik misschien wel het minst naar uitkeek, omdat het toen nauwelijks indruk maakte (let wel, ik heb het over bijna tien jaar geleden). Bij de eerste twee nummers hoopte ik nog dat ik er toen naast zat. Het begint niet onaardig, maar vervolgens krijg je als luisteraar een hoop zooi voorgeschoteld die ronduit middelmatig is. Volgens mij is dit het album wat mensen horen die niets met doom hebben en claimen dat het genre saai en langdradig is. Op basis van adagio moet ik ze volledig gelijk geven. lament is de enige track die nog wel wat goedkeuring wegdraagt. Voor de rest is het album hooguit sfeervol, maar compleet overbodig. Toch krijg ik het niet over mijn hart om Adagio lager dan drie sterren te geven. Het zijn dan ook wel drie heel magere sterren. De cover op het eind dient vooral om de componeer-onkunde van SA te onderstrepen. Ik ga snel nog een paar van de voorgaande platen luisteren of het huidige (persoonlijke) bandgemiddelde van 3,80 wel zo terecht is.

Tussenstand:
1. Beyond The Crimson Horizon
2. Downfall
3. Into the Depths of Sorrow
4. Through The Darkest Hour
5. Adagio

Ah, een mogelijke miskoop. Scharrelde deze vanmiddag tweedehands in het dorp op, wist dat het om een doomband ging. Begint nochtans wel goed, maar zo gaande weg begint het album wat voort te kabbelen en eindigt saai en inspiratieloos. Bij de cover aangekomen duurde het allemaal lang genoeg. Scheelt dat dit niet meer dan een voorprogramma is van de superaankoop Headless Cross van Black Sabbath als originele CD; die zie je nagenoeg nooit.