Summoning - Dol Guldur (1996)

Summoning gaat hier lekker verder met de stijl die ze op Minas Morgul waren ingeslagen. En dat betekent: lang uitgesponnen nummers, een galmende drumcoputer, prominente synths en een bijrol voor de gitaar, en een epische fantasysfeer (ja, het woord "episch" wordt veel te veel gebruikt vandaag. Maar bij Summoning mag het.) Vergeleken met de voorganger hebben de songs hier allemaal meer hun eigen gezicht en is het album wat afwisselender qua sfeer en emoties. Ook klinkt het instrumentgebruik wat gevarieerder (of beter gezegd: het lukt ze hier beter om verschillende klanken uit hun synths te krijgen).

Een nadeel is wel dat bijna alle songs om en nabij de 10 minuten duren, en dat voelt soms wat te lang. Bij sommige nummers had ik na 5 minuten het gevoel dat het wel mooi geweest was, waarna het nummer in feite nog een keer opnieuw begon. Het album is ook een beetje aan de lange kant daardoor. Anderzijds wil ik hier zeker ook niet een te groot punt van maken, ik denk dat veel van de epiek en de sfeer van deze muziek juist voortkomt uit het herhalende aspect ervan.

Tussenstand:
1. Dol Guldur (4*)
2. Minas Morgul
3. Lugburz (3*)