The Bullfight - One Was a Snake (2006)

De Belgen doen het altijd wel goed bij mij, meestal beter dan Nederlandse bands.
Gelukkig is er nu een debuut-album verschenen van een Nederlandse band (en dan ook nog eens uit Rotterdam!) die geheel mijn support krijgt.
Maar wat wil je? Nick Cave en Tindersticks zijn de onvermijdelijke namen waar ik gelijk aan moet denken (en jullie lezers waarschijnlijk ook) .
Logisch ook als je zo'n warme, donkere stem hebt als die van zanger Nick Verhoeven en je eenzelfde donkere sfeer kunt oproepen.
Daarnaast is het best een veelzijdig album die het niveau van genoemde acts net niet weet te halen, maar die wel degelijk van een uitstekend niveau zijn. En is het wel eerlijk om ze met giganten als Tindersticks of Cave te vergelijken (soms herken ik er zelfs wat Smiths/Morrissey in)?!
Een volgend album iets meer eigen smoel en deze band is het dan helemaal voor mij......

Laat ik Ghosttrucker met hun The Grand Mystique tot op heden genoemd hebben als Nederlands beste album van dit jaar, dan moet ik vanaf heden helaas voor hen gaan zeggen één-na-beste. Want die eer gaat nu naar The Bullfight.
Een Rotterdams ( ) bandje met een hoop potentie om groot te worden.

ja helemaal mee eens
nieuwe plaat 'stranger than the night' komt ook binnenkort uit
ben benieuwd wat het wordt... de clips op de website klinken veelbelovend

In februari / maart zal de nieuwe plaat van The Bullfight, getiteld "Shame, Guilt, Deception" uitkomen op Brandy Alexander Recordings / Sonic Rendezvous.

Check onze site voor nieuws en (binnenkort) een preview!

www.brandyalexander.nl

Nou, daar ben ik het dus niet mee eens.
Dit is nu al geweldig / intrigerende, prachtige muziek.
On-nederlands goed.
Ik hoor dit album nu als bonus bij "Shame, Guilt, Deception"
In godsnaam; waarom krijgt dit niet meer aandacht !!

Die begrijp ik dus niet (met groot bedoel ik qua aandacht)

Volgens mij zijn we het juist wel met elkaar eens. Dit bericht stamt uit 2006 en toen vond ik dat al.

We zijn nu 11 jaar verder. Ik was zaterdag bij hun laatste optreden: en serieus waar: ik was er met ongeveer 6 andere mensen (!). Dat was echt heel triest. En dan toch een optreden geven die ik enorm goed vond. Privé concertje ja, maar als een band zich dan nog steeds zo sterk kan presenteren: petje af. Mensen ontdekken dit soort bands gewoonweg niet genoeg.

Potentie om groot te worden ja. Maar het gebeurt niet. Ik ken nog zo'n bandje uit Londen. Ook zoiets. Gebeurde ook niet echt 'dat groot worden'.

Maar ik blijf promoten want dat verdienen ze

Hopelijk komt dit album nog eens op vinyl uit. Gelukkig heb ik de cd nog wel, want volgens mij is die nu alleen nog maar leverbaar bij Shame, Guilt, Deception.

Overigens is dit album nog vooraf gegaan door een demo album Lips & Ashes genaamd.

No Thorns, No Roses is prachtig.

Deze band heeft muzikaal genoeg in huis om getriggerd te blijven alhoewel ik de zang wel wennen vind. Bij Tindersticks en Nick Cave (de vergelijkingen die vallen bij het benoemen van de sound van deze band) heb ik totaal geen last met de zang maar hier is de zang soms wat teveel 'geknepen' zou ik durven omschrijven als ik een stemcoach was. Genoeg interesse om de rest van het werk nog te gaan ontdekken maar nog niet zo lyrisch als bij bovengenoemde referenties...