Anthony Davis - Lady of the Mirrors (1980)

Vreemd dat korenbloem juist bij ‘Solo II’ van Baptiste Trotignon naar dit album van de reeds gekende Anthony Davis verwijst. De verwantschap betreffende de linker- en de rechterhand die elk hun eigen weegs gaan mag dan misschien ergens wel kloppen, het opzet is totaal verschillend. Waar Baptiste Trotignon zijn lyrische hersenspinsels botviert via ingetogen composities, geldt Anthony Davis duidelijk als iemand die zijn weg zoekt en het klavier op het moment zelf aftast. Van "lyrische hersenspinsels" is dus weinig sprake...

Dat heeft een heel ambigu gevolg. Opener ‘Beyond Reason’ en afsluiter ‘Whose Life’ dragen allebei het plechtstatige karakter in zich van wat we kunnen spiegelen aan Trotignons werkwijze: majestueus vloeit de melodie uit de piano, schijnbaar moeiteloos (met weinig noten), maar emotioneel erg zwaar op de hand.
‘Man on a Turquoise Cloud’ schemert dan weer in tussen frivool en diepzinnig, en houdt op die manier het midden tussen eerder genoemde nummers en de meer abstracte composities op ‘Lady of the Mirrors’. Zo is het "Schlippenbachiaanse" titelnummer een zweverige reflectie op melodie. Vanuit harmonische flarden bouwt Davis een tergend nummer op dat zich naar een harde finale sleept.

Analyseren werkt echter niet bij jazz, dat hebben we lang geleden van collega pretfrit geleerd. Wat doet dit album met een mens, dàt is de hamvraag? Niet zo eenvoudig te beantwoorden overigens, want aan welke parameters spiegelen we onze mening? Esthetiek is hier immers niet langer een doel, en daarom moet ik af en toe nodig slikken... We kunnen anderzijds niet anders dan vol bewondering toezien hoe Anthony Davis zijn piano vol verwondering herontdekt.
Bijgevolg zou ik, ondanks de verwantschap met ‘Solo II’, durven postuleren dat beide albums lijnrecht tegenover elkaar staan. Waar Davis de vooronderstelling jazz langs de kant zet en ze probeert her uit te vinden, gebruikt Trotignon haar om terug tot de essentie van “lichte” muziek door te dringen – met impressionistische stukjes als resultaat. Voor beide zienswijzes valt wat mij betreft te pleiten...