PJ Harvey - The Peel Sessions 1991-2004 (2006)

Geen reacties? Doodjammer. Prima plaatje, zeker 4,5*

Sommige opnames zijn wel heel erg schel (wat bij PJ Harvey al gauw storend kan worden). Goede geluidsinstalatie gebruiken bij deze cd en dan valt alles op zijn plaats.

Ik ben benieuwd. Weet iemand iets meer over deze cd? Opgenomen tussen 1991 en 2006?

Ik vermoed in diverse Peelsessies tussen 1991 en 2004 (weet ook niet waardoor).

ze had een sessie in 1991 (1t/m4), nog voor dry
in 1993 (5 &6) (dit zijn 2 b-sides)
in 1996 (7t/m9)
in 2000 (10&11)
en in 2004 was er een tribute (12)

het resultaat is een afwisselende plaat die een mooi overzicht geeft van wat polly vanaf de begintijd gedaan heeft.
Ik vind het een combinatie van een best of/live/b-sides voor ieder wat wils.
een must!

Zeker een must, weining stemmen ook. Geweldig mooi.

4,0

Ik merk dat ik mijn contact verloor met de immer turbulente popwereld. Af en toe hoor ik iets onbekends prettigs over de autoradio, denk dan: "Hey - wat leuk", contentreer me op de volgende afslag en vergeet hoe die groep nu ook alweer heette.

Weg is de tijd waarin ik exact wist welke langspeler ik die maand diende te scoren. Klinkt het ongeloofelijk bezadigd wanneer ik stel dat ik "mijn" muzikale thuisbasis heb uitgebouwd, en ik daar best tevreden mee ben?

Zo vormen de langspelers van PJ Harvey een soort huis waarvan ik de kamers ken, in al hun kleuren en haarfijne kiertjes.

En zo gebeurt het dat ik er in slaag hyper-enthousiast te worden wanneer ik hier een uitgespaarde versie hoor van "Beautiful Feeling" (die toefjes piano naar het einde toe doen een mens tintelen van plezier).

Is dit essentieel materiaal? Lijkt me niet. Tenzij je nog niet PJ Harveys' update hoorde "Wang Dang Doodle" - want laten we wel stellen: Wang Dang Doodlen is van alle tijden

Mijn eerste cd van PJ Harvey. Ik kreeg hem vorig jaar voor Sinterklaas, maar ik móest gewoon even voorluisteren. Na het geweldige oh my lover kon ik echt niet meer wachten tot na de 5e.
Deze cd doet me heel erg terugdenken aan Interview with the vampire, wierrook en chocola. (wat ik las, rook en at onder het luisteren.) Geweldig.

Maar over de muziek; The Peel Sessions is gewoon geweldig. Punt. Alles klopt. Over nummers waar ik eerst mijn twijfels bij had als Naked Cousin en Snake, ben ik nu dolenthousiast. En That was my veil is misschien wel het aller, allermooiste nummer dat ik ken.
(al denken mijn vrienden daar anders over)

Tussen al het Prog materiaal dat ik de laatste tijd veel draai, deze PJ cd nog eens een keer boven gehaald. Toch de moeite waard. PJ doet weer aan Patti Smith denken, maar dat is enkel een compliment.

This Wicked Tongue