Tom Robinson - Having It Both Ways (1996)

Deze lijkt hier weinig gekend, het is nochtans een sfeervolle plaat, geloof me vrij !

3.5 het is niet zijn beste, maar toch een onderhoudend plaatje !

***1/2

Ik ken het album eerlijk gezegd verder niet, maar 'Connecticut' is een buitengewoon fraai nummer !

Ik kwam bij dit album vanwege een live uitvoering van Connecticut. Dat lied gaat over zijn vriend "Dan Hartman" die in eenzaamheid stierf, terwijl Tom Robinson de telefoon niet opnam en zich achteraf schuldig voelde dat Dan misschien gebeld had.
Verder een duidelijk biseksueel thema dat steeds terugkeert zoals in Hot dog. Erg prettige plaat.

Een in principe wel interessante plaat, al is het maar om die mafkees die in de pers-kit riep: "Als Bob Dylan! of Tom Waits! of Bruce Springsteen! met deze plaat aan zou komen! dan zou de wereld! op zijn kop staan!" Overdreven, uiteraard. Zeer overdreven.

Toch is het een interessant album dat o.a. gladde maar mooie jaren-80 pop, Freudiaans getinte rockabilly (Hotdog) en een Randy Newman-esque pianonummer. Hier zit hem ook af en toe het probleem: het lijkt soms net wat meer op stijltje-nadoen dan echt sterke nummers schrijven. Het dieptepunt is wat dat betreft het met The Levellers "Rum Thunderbird" (ondanks de mooie titel): het klinkt als een liedje uit een slappe comedy over de Middeleeuwen. Flauw, flauw nummer.

Toch heeft het album ook zijn sterke punten: opener "Respect Yourself" is reggae-achtig en kent mooie rap-bijdragen die niet geforceerd klinken en allesbehalve aandoen als een Ali B./Marco Borsato-truc. Hierin wordt de zelfdestructieve medemens een hart onder de riem toegestoken, dus ik ben er sowieso al blij mee. Ook de andere teksten gaan over het leren accepteren van (de zware kanten van) het leven en zulke dingen. Fijn, zo'n aai over je bol.

Overigens had albumhoogtepunt "The One" een wereldhit moeten worden. Erg mooi liefdesliedje, erg sterk nummer op een plaat die verder wel in orde is. De verborgen track moet nog wel even genoemd worden: een fijn jazzy en a-cappela liedje van ongeveer driekwart minuut waarin de pers een trap onder de reet krijgt. Hoe dat zit zoekt u verder mooi maar zelf uit, maar een mooitje is het liedje zeker.

Een plaat waar ik toen ik ontdekte dat ik biseksueel ben veel aangehad heb. Daarom 4,5 sterren.