Doseone - Hemispheres (1998)

Etherial Downtime is meesterlijk.

Vind ik ook, en spitfire is ook niet mis

Ook Etherial Downtime, maar ook As For Bias is een geweldig nummer. Heb dit album eigenlijk nog niet in z'n volledigheid geluisterd. Toch maar eens de tijd voor nemen, want DoseOne is gewoon een erg aparte/goede rapper.

DoseOne is waarschijnlijk de MC waar ik het meeste onzag voor heb. Ik heb het al zelfs een aantal keer gewaagd het in mijn wereld nogal taboe zijnde woord 'geniaal' in relatie tot zijn persoon te gebruiken. Maar op deze plaat is hij nog niet geniaal. Hij maakt hier hele innovatieve manoeuvres in zijn raps, maar die zijn veel beperkter als op de plaat van Deep Puddle Dynamics, bijvoorbeeld. Hij gaat hier vooral aan de haal met timing en teksten. Later komt daar nog intonatie en metrummafkezerij bij (hier rijmt hij ook gewoon). Daar wordt het muzikaal echt briljant. En daar klinkt het ook echt beter dan 'standaardrap'. Hier is het gewoon anders. Maar goed, dat anders is nog steeds erg vet. Waarom ik toch niet dolenthousiast ben over dit overigens zeer poëtische album, is omdat de beats me echt te minimalistisch zijn. In dat opzicht doet het me erg aan Company Flow denken. De beats zitten ook hier zeker goed in elkaar, maar ik wil het dwingender en grootser. Het had, echter, ook suggestiever kunnen zijn, zoals bij Etherial Downtime. Die track heeft ook een tamelijk minimalistische beat, maar daar erger ik me er, door het hintende karakter ervan, niet aan.

Hier is Doseone nog een vrij 'normale' rapper. Natuurlijk, zijn nasale stem is best apart, maar nog niet zo bizar (en intrigerend) als het later zou worden. Nu heeft hij wat weg van een wat minder doordringende Aesop Rock. Persoonlijk vind ik hem later dan ook veel interessanter. Neemt niet weg dat dit verder best goed klinkt. Gewoon niet zo bijzonder of opvallend als ik eigenlijk had gehoopt. Ik ga binnenkort ook zeker zijn wat latere werk beluisteren.

Ik ga voor een kleine onvoldoende. Niet dat dit album ergens echt slecht wordt, het wordt naast het behoorlijk geweldige Etherial Downtime en een enkel ander behoorlijk nummer gewoon saai door het nogal middelmatige niveau van de beats.

Ik had dit album laatst toevallig nog eens opgezet, maar ben halverwege afgehaakt omdat ik het na een paar nummers opgedane idee dat ik naar Chris Griffin on tha mic aan het luisteren was, niet uit mijn hoofd kreeg.

Ik heb weinig toe te voegen aan bovenstaande comments, maar naast Etherial Downtime, Spitfire en As For Bias (wat me écht dit denken aan een beat die ik zelf ooit gemaakt heb...) is het tweede deel van Neapolitan zo goed!