Ken Hensley - Proud Words on a Dusty Shelf (1973)

Heerlijk album, aanrader

Prachtig album inderdaad!!!! Nummer als from time to time is een juweeltje.

Aangenomen dat Rain en Proud Words ongeveer hetzelfde zijn als op The Magician's Birthday laat ik dat aan me voorbij gaan. When Evening comes is een fijne melancholieke bluesrocker - maar Byron had het toch hartverscheurender gezongen. En aan het eind had ik graag een ouderwets gitaarduel met Box en zijn wah wah gehoord.
Cold Autumn Sunday is Hensley echter op het lijf geschreven.

De hele plaat is geweldig.
Ken is nog een redelijke zanger ook.
Lee drums mee en Paul Newton speelt bas.

Nee hoor, Gary Thain speelt bas plus nog iemand. Eigenlijk is deze plaat Heep-min.

ken-hensley.com



Het is wel ironisch als je bedenkt dat Kerslake een paar jaar later een flinke hekel kreeg aan Hensley.

oeps...

Gary Thain dus....

Geen zwak nummer te bespeuren.
4.5*

Ondergewaardeerd!


Misschien krijgt dit album nu wat aandacht? Dit is gewoon een prachtige cd. Ik draai deze nog met regelmaat.

Heerlijke muziek in de "tijdgeest" van begin jaren 70....niks mis mee. Ik had alleen wel wat meer orgelwerk verwacht, dat was toch wel het handelsmerk van Ken.

Maandje geleden pas ontdekt en toen met 3,5 * beloond. Album waarop je soms duidelijk de Heep sound hoort. In 'From Time To Time' lijkt zelfs de zang wel op die van Byron, in elk geval de manier van zingen. Rain klinkt wat ingetogener dan de uitvoering van Heep.
Het is Heep zonder (overheersende) Hammond.

Hoewel het album wat onbekend is gebleven stond het in 1973 wel in het jaarlijstje van OOR (op een bescheiden 52e plaats, maar toch..).
Zeker voor de progrockers is het album een luisterpoging waard.

Onvoorstelbaar dat in dat drukke toer-elpee-toer-elpeeschema Hensley tijd vond om ook nog een soloplaat te maken. En een hele geslaagde.