Jay-Z - Chapter One (2002)

Dead Presidents is een machtige track. Niet alle tracks kunnen mij boeien maar dit is een redelijk goede verzamelaar van Jay's vroege werk.

Wat is Jantje-Z toch eigenlijk oerdegelijk. Naast dat ie niet echt knap is en ook niet echt lelijk is zijn muziek ook niet heel goed, maar ook niet bepaald slecht. Bij deze presenteert Jantje-Z veertien oude successen, met drie compleet nutteloze remixen er nog bij, hoewel ik die toch altijd oversla en die ook niet meeneem in mijn beoordeling.

Daar komt die degelijkheid weer om de hoek: het wordt bijna nergens echt mooi, sterk of opwindend op deze plaat. Over het algemeen is er een zogeheten biet waar Jantje-Z dan over heen rapt, met tussendoor refreintjes van er-en-bie-zangerts of -zangeressen. Af en toe mag er iemand anders ook een stukje rappen, zoals droeftoet Ja Rule, die het niet eens zo heel slecht doet hier.

Maar ja, die refreintjes, al zijn ze bij vlagen verdomd catchy ("Sunshine", "Ain't No Nigga", etc.) ze missen meestal echte soul. En Jantje's teksten missen ook echte scherpte (er wordt snel te gemakkelijk voor clichés gekozen), net zoals de biets meestal niet echt gek boeiend zijn. De Annie-sample is overigens wel puur goud, evenals het hoogtepunt "Dead Presidents II" (die Nas-sample, wederom puur goud). Het luistert allemaal lekker weg, maar het is wel een beetje hap-slik-weg wat dat betreft. Nochtans biedt Jantje-Z oerdegelijke kwaliteit.

Verzamelaars van rappers (lees 'tuig') zijn zelden echt boeiend. Gewoon z'n debuut erbij pakken en je bent een gelukkig mens. Luister voor de grap maar eens naar D'evils. Dat ga ik nu ook doen namelijk.