The Men - Devil Music (2016)

Prima beukplaatje van The Men. De eenvormigheid ligt op de loer, maar met 34 minuten is dit album precies puntig genoeg. Alleen het titelnummer had van mij niet gehoeven, voelt aan als een vullertje en haalt de vaart er redelijk uit. De overige negen tracks zijn gelukkig allemaal raak. Dreamer, Hit The Ground (die sax!) en de heerlijke afsluiter Fire zijn wat mij betreft de uitschieters.

Van Leave Home en vooral Open Your Heart blijf ik fan. The Men heeft lang netjes een plaat per jaar uitgebracht en ik begon na 2 jaar radiostilte (eind 2014 was er nog dat zijproject) te denken dat de band voorgoed verdwenen was. Vreemd genoeg was deze release me in eerste instantie ontgaan, maar ik heb hem nu toch een paar keer kunnen beluisteren.

Devil Music klinkt weer een stuk rommeliger dan hun vorige 2 albums die meer een soort seventies jukebox geluid lieten horen. Helaas gaat de muziek grotendeels langs mij heen. Patterns en Fire vallen me in positieve zin op, verder zijn bijna alle nummers inwisselbaar en vergeetbaar. Het klinkt te veel als een oefening en ik kan mijn aandacht er met de beste wil van de wereld niet bij houden. Toch wel de teleurstelling van het jaar spijtig genoeg.

De lichte country en seventies rock invloeden zijn weer helemaal verdwenen en op Devil music trakteert the Men ons op een dik half uur opzwepende noise rock.En niet onverdienstelijk moet ik zeggen,het klinkt af en toe wat chaotisch maar tien nummers lang lekker raggen is ook wel eens lekker.
Daarnaast brengt het heerlijke,overstuurde gitaarwerk een duidelijke meerwaarde en zijn de songs afwisselend genoeg om de al eerder genoemde eenvormigheid het hoofd te bieden.
Alleen is de zang af en toe een zwakke schakel maar dat verschilt een beetje per nummer.
Uitschieters zijn het nog redelijk gestructureerde en met een prachtige sax opgesierde Hit the Ground,het compleet over de top gaande Lion’s Den en het sterke Ridin’ On
Goed album en een veelbelovende comeback voor the Men.