Ennio Morricone - La Sconosciuta (2006)

De film opent met een vioolsolo die steeds wordt afgekapt, samen met een verspringen van een shot en daarna zich focust op het hoofdpersonage. Het is deze opening waarin Morricone de tragiek al zo treffend schets. Morricone's muziek duikt hierna meteen met haar mee in haar nieuwe baan en eigenlijk lijkt hierna de score haast nimmer afwezig om haar avontuur te begeleiden. Hij gebruikt veel pizzicato violen en veel melodie alsmede veel dissonanten, die een voor een ongrijpbare suspense gevoel zorgen. De vioolsectie zorgt voor de nodige emotie. Er zitten ook een sfeervolle Penderecki gevoel achter vele stukken waar de spanning is om te snijden. Hiernaast gebruikt hij enkele electronische samples en elektrische gitaar op een manier die in een actiescore van jonge, moderne componist niet zou misstaan. Anders als ooit te voor. De muziek balanceert vaak tussen drama en thriller in, en weet soms op een verraderlijk simpele wijzen beiden tonen tegelijkertijd aan te slaan. Bijzonder mooi score. 4.5 sterren

inderdaad een heel mooie score - ook een goede recensie daar Neo

Morricone laat zien dat hij nog steeds de beste is.
Wat een prachtscore. Af en toe lonkt hij naar Herrmann, soms voegt hij moderne componenten toe, maar altijd blijft hij heel herkenbaar. Een van de meest indrukwekkende scores van de afgelopen jaren.

Denk ook dat zo'n 80 procent van de film muziek heeft. Dat thema begint ook steeds indrukwekkender te worden.

Dit is inderdaad een erg mooie score.

Hij wordt steeds mooier wat mij betreft, een groeibriljant.

De film al gezien? Er zijn er nog een paar pareltjes in 2006 uitgegeven op cd; Gino Bartali - L'Intramontabile, Karol, un Papa Rimasto Uomo en Karol, un Papa Rimasto Uomo.

Nee, de film moet ik nog wel een keer zien. Alleen voor de muziek is dat al de moeite waard volgens mij. Vond jij m goed?

Die andere cd's zijn minder goed beschikbaar waarschijnlijk? Zijn iig best duur, zie ik. Dat gold gelukkig niet voor deze cd

Vreemd: op Spotify staat niet Morricone maar Roma Sinfonietta als artiest van deze score vermeld.

Erg vreemd is het niet. Als ik oudere en nieuwere cd's rip krijg ik nog altijd met enige regelmaat zo'n orkest als artiest, en niet de componist, of soms een variant hierop. Streamingsdiensten en aanbieders van digitale uitgaven hebben het in de begin tot aan nu nog steeds met enige regelmaat dit soort credits staan.

Er is ook een versie die gewoon op de naam van Morricone staat.

Inderdaad een erg mooie, sfeervolle score dit, heel herkenbaar Morricone en toch nergens een suffe herhalingsoefeningen van de maestro.