Luther Allison - Bad News Is Coming (1972)

Luther Allison heeft een heerlijk rauwe rokers-stem. De instrumentale begeleiding is lekker Bluesy met een vleugje soul... Dit is zoals ik het graag hoor.!

Wat heeft deze man een prachtige soulstem zeg! Heerlijke Blues muziek met een vleugje soul. Hier houd ik van.

Klinkt goed! Ligt wel een beetje in het verlengde van bijvoorbeeld een Albert King.
Fijne stem, goede uithalen, de muziek is echt uitstekend ondersteunend. Alleen moeten ze naar mijn mening niet teveel met die gitaar lopen jengelen.

Voor mij is dit een 100% bluesplaat ( zeg ik als leek in het genre).
Neemt niet weg dat ik het een fijne plaat vind hoor, maar het ligt niet echt in mijn straatje.
Ik vind overigens wel dat zijn stem uitstekend bij de muziek past.

Voor Bluesliefhebbers moet dit een wereldplaat zijn, je hoort de kwaliteit er echt wel vanaf. Daarom kan ik er ook niet minder dan 3,5* voor geven met de kans dat het nog ooit omhooggaat.

Als beginnend bluesliefhebber is dit een zeer welkome plaat. Heerlijk gevoellige stem, met sterke - soms wat zwaar op de maag liggende - instrumentaties. Het gitaarspel kan me zeker bekoren, past ook bij het type plaat. Bad News Is Coming is dus een heerlijk album geworden, wel beluister ik nog liever de wat oudere blues. Luther Allison net iets te modern? Ik denk het wel.

Ja, ik ben wel fan van deze soort muziek. Hij zingt vol overtuiging en die schorre stem maakt het natuurlijk perfect. De muzikale begeleiding is ook om van te genieten, al is soms vrij overheersend. Hier wil ik wel meer van horen!

Degelijk blues album, met zang erbij die een keuze als Soulalbum van de Week wel rechtvaardigt. Ik vind het wel wat zwaar zo hier en daar, en dat komt misschien ook wel door de grote hoeveelheid klassiekers, die je nu misschien weer anders zou brengen. Dust My Broom blijft dicht bij de briljante versie van Elmore James, maar enkele andere tracks zou je misschien wat minder met gitaargeweld aanzetten. Little Red Rooster is daarbij een van de allereerste bluesnummers die ik ooit leerde kennen (in de versie van de Rolling Stones).
Evenwel is dit ook de tijd waarin de stevige bluesrock het heel goed deed, en dan is het prettig om te horen dat dat niet alleen een zaak van blanken was. Zeker een kwaliteit van de plaat is ook dat het dicht bij ´live´ blijft; stukken zijn voor het gevoel ´lekker losjes´op de plaat gezet.

Z'n stem en gitaar zijn me soms wat te nadrukkelijk aanwezig, maar het songmateriaal is bij wijlen erg geslaagd. Ik wist niet dat er naast Rock Me Baby meerdere covers op stonden, maar Luther Alllison weet er zeker weg mee. Het klinkt allemaal prima zonder meer. Het titelnummer (waarin het vocaal wel lekker klinkt) spreekt me het meest aan.

Bonustrack Sweet Home Chicago zal ook door veel mensen gekend worden. Robert Johnson bracht het al, maar veel bekender nog in de versie van de Blues Brothers.

Ik ben niet een echte bluesliefhebber. Een heel album vol blues vind ik best pittig om uit te zitten. Ik merk dat ik een aantal nummers iets te veel vind voortkabbelen. Toch vind ik het geen slecht album. Ik ben niet zozeer fan van de stem van Luther, maar echt storend vind ik het ook niet. Het gitaarwerk stoort me af en toe, maar soms zorgt dit juist ook voor een welkome afwisseling. Ik krijg al met al te vaak zin om de skip-knop in te drukken tijdens een nummer. Deze plaat kan ik wel goed als achtergrondmuziek opzetten, maar om hier echt een heel album geconcentreerd naar te luisteren valt mij iets te zwaar. Lof voor het laatste stuk van It's Been A Long Time.

Veel covers, maar erg sterk gebracht.

Bluesmuziek is niet bepaald mijn ding, maar de kwaliteit van deze plaat valt gewoon niet te ontkennen. Luther Allison is blues. Hij kreunt en schreeuwt. Hij stuwt en trapt. Hij lijdt en voelt. Pijn aan zijn vingers van het raggen aan de snaren van de gitaar, maar nog meer pijn in zijn hart. De stem vertelt, waarbij de gitaar ondersteunt. Het een kan niet zonder het ander. Dit is blues. Dit is zielenleed. Dit is bittere ernst. Luther zoekt en weet het niet te vinden. Slecht nieuws is onderweg, maar Luther wilt het niet ontvangen. Hij moet weg. Of niet? Zing maar, Luther. Schreeuw liever. Deel toch je leed, want ik ben één en al oor.

Je hebt het wezen van zijn muziek erg mooi verwoord......

De foto in mijn avatar. je hebt hem uiteraard herkend; dat is hem dus. Ik zag die foto ooit op een Zweedse site staan, 15 jaar geleden. Ik werd getroffen door de intensiteit, maar ook van zijn optreden destijds in Lottum. Sindsdien hoort deze foto bij de huisstijl van ons blues- & rootsradioprogramma Red Rooster (http://www.redroosterradio.nl)

Lekkere bluesplaat, Luther Allison wist de blues effectief te brengen, alles klinkt authentiek. Veelal songmateriaal van anderen (het getuigt wel van verdomd goeie smaak, met nummers van o.a. Willie Dixon, Robert Johnson, Elmore James en Freddie King), en op een nummer als Evil Is Going On hoor je wel dat ie niet de impact en kracht van een Howlin' Wolf had (die is dan ook buiten categorie), maar zoals reeds eerder gezegd, hij weet het wel heel goed over te brengen richting de luisteraar. Ook het zwierig-bluesy pianospel zorgt voor de nodige schwung.

Meest markante feit is misschien dat dit album Allison's eerste was op het Gordy-label, onderdeel van Motown Records en vernoemd naar oprichter Berry Gordy, Jr. Van oudsher toch één van de soullabels bij uitstek, en daarmee één van de weinige bluesartiesten op het label was. Het mag dan ook niet verbazen dat Luther Allison meer dan een flinke scheut soul in zijn vertolkingen stopte.

3,5 sterren

Sterk album van bluesmuzikant Allison. Goede, maar niet originele, songkeuze, goede stem en uitstekend gitaarwerk. Meer hoeft dat niet te zijn.