Bill Withers - Menagerie (1977)

Het niveau van zijn befaamde Sussex-tijdperk heeft Withers nooit meer gehaald, maar ach, het bleef altijd wel gewoon degelijk. Zo ook het werk dat hierop te vinden is. Echte toppers heeft hij echter voor dit album niet uit zijn pen gekregen, en de kwaliteit van Menagerie is dus ook niet meer dan die van een gemiddeld ander, willekeurig soulalbum. Wat mij enigszins wel tegenstaat aan deze plaat is dat bijna alle nummers te lang duren voor hetgeen wat ze uiteindelijk bieden. Lovely Night for Dancing en Then You Smile at Me beginnen mooi, maar ongeveer halverwege komt er geen variatie meer en dat doet de saaiheid toch een beetje toenemen - zelfs bij iemand als Bill Withers. Van de nummers met een (relatief) langere speelduur, vind ik alleen dat het zwoele Tender Things een geslaagd resultaat oplevert. Dat is zo’n beetje het enige nummer waar die chille, kenmerkende Withers-sfeer in zit. Maar tussen al deze soulvolle composities vind ik dat uitgerekend het enige disconummer, She Wants To (Get on Down), 't mooist uit de verf komt. ’t Liedje mag dan wel pretentieloos zijn, maar het klinkt wel lekker vrolijk (en dat is toch ook al wat waard). De ballad Rosie is vooral mooi vanwege het prachtige pianowerk, maar voor zover ik weet stond deze niet op de oorspronkelijke lp (maar pas op 'n latere cd-uitgave, dacht ik?). Verder is dit album niet al te veel de moeite waard om vaak te beluisteren; de tijd die je daaraan kwijt bent kan je beter spenderen aan beluistering van Just as I Am en / of +’Justments.

Laten we "Still Bill" in dat rijtje toch niet vergeten!

Niet alleen Lovely Day maar ook Let Me Be the One You Need vind ik een mooi nummer, prachtig gezongen door Bill Withers.