Bill Withers - 'Bout Love (1979)

Dit album spreekt mij meer aan dan zijn voorganger, Menagerie. De algehele sfeer voelt om een of andere reden hier een stuk meer samenhangend aan, waardoor 't album zeker coherent en als één geheel beschouwd kan worden. Dat miste ik bij de vorige wel 'n beetje. Vooralsnog bevat ’Bout Love niet dat ene hoogtepunt of mogelijke klassieker waarnaar je op zoek bent, maar een aantal van deze composities hadden zeker potentie, niet in de laatste plaats vanwege het relaxte karakter dat veel van de nummers hebben gekregen. Ook de vlottere nummers met de vollere orkestraties blijven tamelijk rustig. Het swingt niet de pan uit, maar in deze context is dat ook helemaal niet nodig. Alleen het ruim zeven-minuut-durende You Got the Stuff, met een coole instrumentale break halverwege die tot het einde wordt voortgezet, schittert mooi in contrast met al het overige (komt ook wel een beetje door de blazers die halverwege worden ingezet), ook de zoete, romantische klanken van de ballade Love, die laatste werd een paar jaar geleden nog gesampled door The Prodigy, en Memories Are That Way hebben mijn voorkeur (al doet de rest niet veel onder voor deze drie). Het is niet helemaal het album geworden om voor warm te lopen, maar 't heeft met zijn bagage zeker wat aardigs op tafel te brengen.

Wat een prachtig stukje funk is dat.