Vangelis - See You Later (1980)

Dit is ook zeker niet de meest toegankelijke Vangelis plaat want er gebeurd van alles. Er zit zelfs hier en daar een portie jazzrock in de muziek. Een van mijn persoonlijke favorieten van deze man.

Dit is inderdaad geen toegankelijke Vangelis plaat, maar wel eentje waarop je goed wakker op wordt gehouden. Net als je denkt: "Nu weten we het wel", volgt er een deel waar je bij de oren wordt beet genomen naar een andere sfeer. Vooral een track als Suffocation heeft dit in zich. Het laat mij althans alle droeve zaken van leven zien waar ik me over kwaad kan maken. Het lijkt hierdoor of Vangelis tegen je zegt: "Gooi het eruit, blijf er niet mee zitten!!!" Na zo'n track hoop ik dan maar één ding: See You Later.

Ik weet niet echt wat ik moet denken van deze plaat. Aan de ene kant is het misschien wel de meest originele Vangelis-plaat die er bestaat. Aan de andere kant bekoren de nummers me gewoon niet, wat er voor zorgt dat ik er toch een betwijfelend gevoel aan over hou.
Neemt niet weg dat Memories of Green best mooi is. Ik begon het zelfs meer te waarderen, toen ik erachter kwam, dat dit nummer ook voor Blade Runner gebruikt is.
Suffocation is de opvallendste track, en klinkt erg grillig en apart.
En oh ja, Jon Anderson doet ook nog mee hier.
Neemt niet weg, dat er toch een onbevredigend gevoel achterblijft, na beluistering van deze plaat. Daarom kan ik het album toch nét geen voldoende geven.

Dit blijf écht een heel moeilijk album om te beoordelen, want als ik nu een cijfer moet geven zou dit onvoldoende zijn. Niet omdat het heel slecht is, maar omdat ik daar nu niet voor in de stemming ben. Op 15 februari was ik kennelijk in een best wel goeie bui gezien mijn drie sterren. Dit voorgaande wil dan ook niet zeggen dat dit een slecht album voor mij is, eerder interesant.... Niet meer of minder dus.

Dit was voor mij naast Beaubourg een tegenvaller en kan er nog steeds niet aan wennen. Vangelis heeft beter werk gemaakt.

Ik houd wel van die donkere albums van Vangelis.
Het is weer eens iets anders dan Chariots of fire.
Dit is echt zo'n zijspoor album waarvan weinig mensen het bestaan weten.
Ik vind dit toch wel heerlijk wegluisteren,mits ik in een daartoe gelegen bui ben.
Het album is ook met weinig andere muziek te vergelijken,daar zijn de klanken van Vangelis gewoonweg te uniek voor.
Dus.......ja ik geef hier toch wel een 4 voor.
Al is het maar voor het respect dat deze griek van me krijgt voor zijn geslaagde expirimentele gadrag op deze plaat.

Het blijft toch muzikaler dan zijn digitale periode (vanaf Direct). Luister maar eens naar 'Suffocation'. Organische muziek, analoge instrumenten en met Vangelis nog achter zijn drumstel! En natuurlijk is dit het album waar Scott de befaamde track 'Memories Of Green' vandaan heeft gehaald voor zijn film Blade Runner.

Dit opmerkelijke album heeft zo zijn momenten. I can't Take It Anymore klinkt bedriegelijk zacht totdat de percussie en andere geluidjes uit de speakers komen. Niet verkeerd en Multi-Track Suggestion is ook zo gek nog niet. Memories of Green is meesterlijk en dat vreemde commercial liedje Not a Bit - All of It is ergens wel grappig, mooi gedaan met die viool en dat zangwerk.
De eerste helft van Suffocation is vrij goed, in de tweede helft zakt het weg in wat rustig gepiel met wat zang van Jon Anderson. See You Later is voor mij net het omgekeerde; oeverloos gefreak in de eerste helft met een omslag naar een fraai uitgesponnen einde met mooi zangwerk van Jon Anderson.

I Can't Take You Anymore is voor Vangelis redelijk catchy. De vocoder vocalen zijn een prima toevoeging aan het typisch Vangelis geluid. Een beetje richting Alan Parsons Project, maar met de Vangelis-touch.

Multi-track Suggestion gebruikt ook vocalen, maar is meer abstract en blijft in eider geval bij mij meer hangen.

Memories Of Green is het hoogtepunt van het album en hoort wat mij betreft in de top 3 van beste Vangelis composities aller tijden. De combinatie van piano en vervreemdende digitale geluiden werkt hier briljant en vormde de basis voor de briljante Blade Runner soundtrack.

Na de eerste drie relaxte nummers is het korte maar opvallende Not A Bit - All Of It geslaagd grappig. De reclameboodschappen komen voorbij over een cheesy jazzy backing.

Suffocation is de eerste van de 2 afsluitende lange tracks, beide samen met Jon Anderson. Het begint met een zwaar synthetisch ritme en gesequencte geluiden en zwepende solo instrumenten. Na bijna 5 minuten verdwijnt het ritme en verandert de muziek naar meer abstracte spacy geluiden en begint Jon Anderson zijn karakteristieke zangpartij, gevolgd door filmisch klinkende Italiaanse dialogen.Blijkbaar is het nummer gebaseerd op een ongeluk met een chemische fabriek in Italie, wat wel enigszins is terug te horen in de opbouw.

Het titelnummer sluit het album af met eerst een rusitg stukje jazzy Rhodes piano, gevolgd door gesequencente synths, percussie en na een tijdje ook tegelijk pratende stemmen en zelfs wat electrische gitaar. Na een aantal minuten wordt het nummer iets rustiger en wordt er in het Frans gepraat. Jon Anderson zingt op het einde nog even mee, gevogld door een mannekoor dat de titel een paar keer zingt. Het nummer eindigt mooi opbouwend met aanzwellende synths. Dit is niet mijn favoriet op he talbum, maar zeker een interessant nummer.

Voor mij is See You Later een bijzonder sterk onderdeel in het oeuvre van Vangelis en ik begrijp de lage score absoluut niet..

Drie woorden waarom dit album zo briljant is:

Memories of Green.

Pure Sci-fi muziek. Als in Blade Runner dit stuk na een half uur opeens opduikt, dan weet je genoeg. Ridley Scott was hier weg van; de haast tegenstrijdige combi van akoestische piano (wel een beetje
'vergalmd' en 'oud gemaakt') en elektronische effecten.

Overigens zou je Memories of Green kunnen zien als de vingeroefening voor het titelnummer van Chariots of Fire... de 20 minuten versie dan. Ook een soort space-achtig pianoconcert.

Neemt overigens niet weg dat de andere tracks niet de moeite waard zijn, sterker nog, ze zijn behoorlijk origineel voor Vangelis-begrippen. Tweede helft bevat een paar bijdagen van Jon Anderson.

Ondergewaardeerd album dat beetje tussen het grillige China en kaskraker Chariots of Fire tussen wal en schip is gevallen, maar wel de muzikale ontwikkeling van Vangelis laat horen. Qua klankkleur heeft het veel weg van het in die tijd eveneens opgenomen The Friends of Mr. Cairo.

Hoe ik dit album ontdekte (nadat ik al een aantal Vangelis platen had gekocht) was dat OOR's popencyclopedie niet echt positief over deze plaat was en dat wekte juist mijn interesse. Rond die tijd (eind jaren tachtig) was de cd nog niet verkrijgbaar, die kwam pas in 1990. Gelijk aangeschaft en nog steeds behoort See You Later tot m'n favorieten van Vangelis.

een half woord, Suffocation tweede helft, vanaf Jon.
de rest kan je skippen, dit is genoeg.
geloof me.

Dit album heb ik tweedehands voor een paar euro kunnen kopen bij een cd winkel in Tilburg (ik zal de naam maar noemen, want dit soort winkels zijn nu inmiddels behoorlijk zeldzaam: Sounds).
Maar goed, ik had toen ik deze cd tegenkwam al bijzonder veel van Vangelis verzameld door de jaren heen. Daarom was, toen ik hem ging luisteren, dit toch wel een verrassing in positieve zin. Echt een afwijkend album van Vangelis, maar toch nog steeds zeer herkenbaar en zeker de moeite waard.

De CD? Wow! Die is ondertussen heel zeldzaam geworden.

CD gekocht voor 12 Euro en vandaag aangekomen! De prijzen op amazon voor dit album swingen de pan uit!

Gelukkig is de 2017 remaster volop te koop voor onder de 10 euro. Best een fijne plaat hoor.

Echter...volgens mij bevat de remaster waar je het over hebt niet de bonustracks die wel op de See You Later-remaster staan die op de box-set Delectus terug te vinden is.

Gelukkig heb ik de originele versie. Tegenwoordig jaagt Vangelis al zijn oude werk door een 7 seconden lange reverb en hierdoor verkracht en verzuipt hij zijn eigen klassiekers.

Huh? Tell me more.... Ik heb de meeste originele CD's van Vangelis, maar wou deze en Mask aanschaffen in de 2017 editie. Ik las op Amazon.de ook al zoiets in een recensie:

...allerdings habe ich auch nicht erwartet, dass zumindest bei einigen Stücken ein recht deutlicher Hall-Effekt auftritt. Ich habe die alte Polydor-CD mit der neuen CD im direkten Vergleich hin- und hergeschaltet. Es klingt beim Remaster als hätte ein künstliches "Aufzoomen" stattgefunden, um dem Klang mehr Weite zu geben. Sehr merkwürdig. Es ist nicht bei jedem Stück gleich deutlich, aber ein weiteres deutliches Echo bzw. Hall kann man hören: künstlich geweitet und mit Nachhall versehen.

Ik heb er altijd een bloedhekel aan als artiesten ('Remastered by Vangelis') aan nhun eigen oude opnamen gaan rommelen. Het is natuurlijk hun goed recht, maar meestal word ik er niet vrolijker van... Toch ga ik dit album als remaster aanschaffen, omdat het origineel al heel lang niet meer - en dus sowieso moeilijk - te krijgen is. De prijzen van de originele Mask-CD lijken mee te vallen. Met die plaat ben ik ook veel vertrouwder dan dit album, dus dat zal waarschijnlijk een tweedehandsje van de originele Polydor-versie worden.

Toch...de reviews op de Elsewhere-site over de Delectus Box-set zijn minder negatief. Delectus bevat namelijk 13 Vangelis-remasters waaronder See You Later (inclusief bonustracks).
Echter ben ik niet van plan Delectus aan te schaffen. Ten eerste is de prijs te hoog, ten tweede maak ik me toch een beetje zorgen over de remasters en ten derde staat er veel te weinig uniek materiaal op.
Dan blijft er een prachtig boekwerk met mooie foto's over die waarschijnlijk niet apart uitgebracht wordt, wat wel het geval is met de remasters.
Tevens is het flauw dat de apart uitgebrachte remasters van See You Later en het Jon & Vangelis-album Private Collection niet de bonustracks bevatten die wel op de versies op Delectus staan.

Ik houd het bij mijn originele CD-versies...

Meer valt er niet over te vertellen. Tijdens het remasteren gaat alles door een ellenlange reverb (dit is wat Vangelis wil) waardoor de originele sound verloren gaat. Alles klinkt meer 'washy'. Voor mij kan dit niet door de beugel en daarom hou ik het bij de oude CD's/LP's.

Ik heb er inmiddels wat van beluisterd. Ik ben zeer vertrouwd met het album Spiral, die al eerder uitkwam als een remaster. En daar is flink wat veranderd, zeg. Klinkt inderdaad alsof er een partij reverb tegenaan is gesmeten, waardoor het voor mijn gevoel allemaal veel 'uitgesmeerder' klinkt, minder direct en krachtig dan de originele versie.

Ik lees op de zeer uitgebreide Vangelis-fansite Elsewhere (eindje naar beneden scrollen voor een beschrijving van de individuele remasters) dat het per album nogal verschilt. Zo lijken Mask en Direct - twee van de sterkste Vangelis-albums uit de jaren tachtig als u het mij vraagt - redelijk ongeschonden te zijn gebleven, maar is bijvoorbeeld Heaven and hell - een andere favoriet van mij - en deze See you later drastisch veranderd, met hier en daar zelfs stukjes muziek eruit geknipt.

Ik ben nooit zo'n liefhebber van die revisionistische benadering (zie ook The Doors, Genesis, Chris Rea), zeker niet als ze in de plaats komen van de originelen. Blij toe dat ik van de meeste albums de originelen heb. Over de aanschaf van deze zal ik nog even nadenken, al hoop ik eigenlijk dat ik nog ergens een originele CD voor een redelijke prijs kan vinden.

Een plaat waar Vangelis zoekende lijkt. Geluidseffecten en spoken word moeten hier een filmische sfeer neerzetten, hetgeen op sommige nummers beter lukt dan op andere. Memories of Green slaagt echter met verve. De mysterieuze sfeer komt immers voort uit het contrast tussen melancholieke pianotonen en mechanische geluidseffecten. De eerste plaatkant is eigenlijk over het geheel genomen wel geslaagd. Het pakkende Multi-Track Suggestion is fantasierijk en enthousiast en I Can't Take It Any More is beklemmend. De tweede plaat voelt daarentegen wisselvalliger aan. De elektronische arrangementen blijven mooi klinken, maar de composities missen een goede opbouw. Concluderend is dit wel een vermakelijke plaat van deze Griekse toetsenist, maar verre van zijn beste.