Vangelis - Invisible Connections (1985)

Vangelis goes avant-garde; opnieuw, 7 jaar na Beaubourg. Op het label Deutsche Grammophon nog wel!!!
Ik moet bekennen dat ik nooit een liefhebber ben geweest van Beaubourg. Ik vind het maar zenuwachtig, richtingloos, intellectueel, avant-gardistisch gepiel. Oftewel, niet goed.
Tja, en dan heb je ook nog dát andere avant-garde-album van hem: het geheimzinnige Invisible Connections. Een album die ik een aantal jaren terug op Ebay wist te bemachtigen op CD voor een appel en een ei.
Ik weet nog dat ik jaren geleden deze CD bij Fame had zien liggen voor 47 gulden. Ondanks de prijs had ik 'm toen gewoon moeten meenemen. Ik wist toen niet dat het een album was die moeilijk te krijgen was.
Ik vind dit album veel beter dan Beaubourg. Het album is donkerder en minimalistischer van toon en neigt naar een soort van Dark-Ambient. Het gepiel en gerotzooi van Beaubourg hoor ik hier niet op terug. Ja, experimenteel en gedurfd is het nog steeds en er zullen legioenen mensen zijn die dit niet zullen waarderen, vooral als ze de naam van Vangelis op het album zien staan.
Toch is dit album een gewaagd experiment. Niet super, maar zeker niet slecht. Zo'n componist als Vangelis moet, dankzij zijn reputatie, wel veel lef hebben gehad om in één keer zo'n album als dit uit te brengen. Zelf kan ik dat wel waarderen.

Vangelis op het label Deutsche Grammophon waarop voornamelijke klassieke muziek uitkomt. Hierdoor zie ik de muziekcollectie van mijn ouders zo voor me die een deel van mijn muzikale opvoeding uit maakte.

De muziek op dit album is voor mij te experimenteel, waardoor de composities afstandelijk overkomen. Hierdoor mis ik vooral waar Vangelis goed in is. Namelijk boeiende met vlagen bombastische muziek die veel sfeer heeft waardoor je gegrepen kan worden.

Hierdoor hangt de muziek of klanken op dit album als los zand aan elkaar. Door al die factoren komt dit album zelden uit het cd-rek. En nu ik hem draai voor deze bespreking zal daar in de toekomst weinig verrandering in komen.

Dit is geen Avant Garde, dit is gewoon Electronic, alles wat hier op gebeurt is al jaren geleden gedaan.

Nee, dit is in mijn oren eerder modern klassiek dan Avant-Garde.

Klassiek, nee ook niet gewoon een puur Electronisch album alleen een beetje ander dan wat hij normaal deed.

Daarom ook modern klassiek, ik vind het prima passen bij de muziek van Maurice Ravel bijvoorbeeld.

Passen bij Ravel?????

Nou heb jij een andere kijk op dit album dan ik. Modern Klassiek vind ik het ook niet. Gewoon een andere structuur in de muziek gebruiken, dat is wat Vangelis in mijn ogen doet. Dit album is overigens beter te pruimen dan Beaubourg, dat is een verschrikkelijk prut album.

Wordt al gauw anders tegen aan gekeken vanwege het label.

Ja, Ravel. Buiten de Bolero om heeft Ravel wat moeilijker composities gemaakt die minder makelijk in het gehoor lagen. Daarom kom ik bij deze componist uit.

In mijn gedachten kwam dit op: Als dit op of hoe dan ook iets weg heeft van Ravel, dan heb ik dat met Bach. Niet ten kwade maar dit is zo modern, en met alle goede wil van de wereld krijg ik hier geen Ravel gevoel bij. Het lijkt mij toch meer een wat moderne kijk op de mogelijkheden van zijn Synthesizers.

Ravel heeft ook een hele andere kant dan de Bolero, de wat meer zoekende kant laat ik maar zeggen. Soms wat waterige muziek zoals we dat thuis noemde. Daarnaast had hij ook duidelijke muziek zoals de Bolero.

Dit album vind ik iets hebben van de zoekende Ravel. Nog geen vaste structuren, maar wel spelen met spanningen. Daarbij is Ravel een componist geweest die moderne dingen deed met muziek. Daarnaast leefde hij van 1875 tot 1973 en heeft met zijn Bolero min of meer model gestaan voor de kosmische muziek bijvoorbeeld.

Als je dan toch terug wilt kijken dan heeft dit voor mij meer met Debussy dan Ravel. Alleen de opbouw van de titel track heeft dat al.
Atom Blaster versterkt dat gevoel nog meer. Thermo Vision valt wat dat aangaat dan uit de boot. Nee als ik naar de muziek van Ravel luister dan kan ik wel andere linken leggen. Maar goed dat is mijn gevoel. Wat ik wel grappig vind is dat we beide bij een Franse componist uitkomen.

En dat bij een Griek nota bene. Is de Europese Unie toch geslaagd. En dat we beide bij een Frans componist uitkomen is zeer opmerkelijk. Bijna angstig.

Invisible Connections had ik ooit op vinyl en ik was zo teleurgesteld dat ik deze maar verkocht heb aan de eerste de beste die er geld aan wou geven. Nu heb ik er een beetje spijt van want dit album is razend moeilijk te vinden. Het naar het schijnt opzettelijk resoluut weglaten van harmonie, melodie en ritme (en dat nog volop aanwezig is op Beaubourg) stoorde me destijds geweldig. Louter op gebied van klanksynthese is het al even mager.

Een super album, met zo'n lekker ruimtelijk gevoel, en stukken beter dan het geblieb op Beaubourg. Kom hem nog regelmatig tegen op de mega platen & CD beurs, ik hou m'n geld in m'n zak want wat ze er daar voor vragen is te zot.

Op Invisible Connections gebeurt er letterlijk niets. Een saaie nietszeggende beep met een lange reverb en 20 seconden later weer dezelfde beep. Is niet echt muzikaal avontuurlijk te noemen. Gedurfd maar oersaai.

Een stuk beter dan Beaubourg. Invisible Connections is een plaat om hard te draaien zodat je geen details ontgaan. In het titelnr gebeurt nog wel wat, ik vind dit wel een luisteravontuur. Zo halverwege krijg je een omslag. Hoeft niet voor de voorgaande albums Mask & Soil Festivities onder te doen.
Atom Blaster & Thermo Vision vind ik dan wat minder dan de titeltrack maar nog altijd beter dan Beaubourg.

Tja, dat is het mooie van deze muziek: je hoeft en kunt het niet in een hokje stoppen. Ik zou anders zeggen: dark electronic, en tevens ambient. Maar het mooie is: je kunt het heerlijk op je in laten werken, zonder het te moeten begrijpen. Dat is ook niet nodig. Ik vind het een goed album van Vangelis.

Voor het geval iemand dit moeilijk verkrijgbare album nog wil aanschaffen: is in een geremasterde versie opnieuw uitgebracht (ook digitaal, en ook wel meer minder voor de hand liggende werkjes van vroeger).

Vangelis - Invisible Connections (CD, Album, Reissue, Remastered) | Discogs