John Martyn - Sapphire (1984)

matig album

Niet het beste album van Martyn, een aantal goede tracks en een aantal mindere covers. De stem blijft geweldig

Op zich fraaie nummers en prachtige gruizige stem. Maar helaas, in deze periode gebruikte hij vaak een drumcomputer, net als op zijn later verschenen live-dubbelalbum. Jammer...
Ik heb hem in het jaar dat deze plaat verscheen gezien met toetsenist Foster Patterson en inderdaad begeleid door een drumcomputer.
Voorheen kant 2 van het album kon mij het meest bekoren,vooral het merkwaardige laatste nummer.

Martyn gebruikte hier heel intensief de Linn Drumcomputer, dat geluid is erg herkenbaar, maar nog altijd beter dan de Boss apparaten uit die tijd.
De titelsong begint best mooi, al zijn daar 2 mixen van, 1 met, en 1 zonder de 'ruistjilp' elke 4 of 2 maten. Er staan een aantal erg mooie nummers op, ik hou er wel van, vooral van de stem.

Een minder album van John indien je zijn voorgaande albums als referentie gebruikt. Over THE Rainbow is mi erg overbodig. De man liet teksten uit zijn pen vloeien alsof het niets was. Met een mooie cover is niets mis mee. Dit is echter een tearjerker. Gebrek aan inspiratie leek John in 1984 parten te spelen. Blijft overeind dat hij een formidabele stem heeft die fier overeind blijft op dit album. Dat dan weer wel.

Mijn eerste kennismaking met John Martyn en ik vond het zeker geen slecht album, wel wat MOR en natuurlijk mis je op dit toetsengeorienteerde album wel het sublieme fingerpicking gitaarwerk van zijn vroegere albums. Maar op basis van zijn sublieme stem-/zangkwaliteit, de alleszins behoorlijke composities en de prima muzikanten nog altijd wel 4 sterren waard. Vanaf hier terugzoekend in zijn oeuvre zou het alleen maar beter worden.